22 December 2010

မနက္ဖန္တိုင္းကို...

Posted by blackroze at Wednesday, December 22, 2010 21 comments
ခါးသက္သက္အရိပ္ေတြကေနလြတ္ေအာင္...
ေလွ်ာက္ေနရင္းနဲ႕..ဘဝကတျဖည္းျဖည္း..
ေအးစက္ခါးသက္လာျပန္တယ္....
ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႕ဆိုတာလိုက္ရွာေနရင္းနဲ႕
တေယာက္တည္းတျဖည္းျဖည္းအထီးက်န္လာတယ္...
ေႏြးေထြးမႈ႕ေနာက္လိုက္ရင္းနဲ႕
တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြနဲ႕ေနသားက်လာတယ္..
တခါတခါကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္ေမးမိတယ္..
ငါဘယ္ေရာက္ေနလဲ..လို႕

အိမ္မက္လိုလို..ေပ်ာ္စရာေလးေတြဆုပ္ကိုင္ရင္းနဲ႕
တညၿပီးတည..ျဖတ္သန္းလို႕
မနက္ေတြကိုေမ့ထားမိတယ္...
တခါတခါညေရာက္ခ်င္လြန္းလို႕..
ေန႕ေတြေတာင္မရွိေစခ်င္ေတာ့ဘူးေလ...
အိမ္မက္ဆိုတာနိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ
မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာေသခ်ာေနေပမဲ့...
အိမ္မက္ေတြကိုမနိုးတမ္းမက္ဖို႕လည္း
သတိၱမရွိျပန္ဘူး.....
ငါ...ဘာကိုေၾကာက္ေနရတာလဲ....

ဘဝရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ကဘာလဲ
ေသခ်ာမသိသလိုလို..သိသလိုလိုနဲ႕
ျဖတ္သန္းလာတာ..မွတ္တိုင္ေပါင္းေတာင္
မနည္းေတာ့ဘူးေလ...
မရင့္က်က္ေသးဘူးလား...ခံစားလြယ္ေနတုန္းဘဲလား
ဒီအရြယ္မွာဘာေတြပိုင္ဆိုင္ေနသင့္သလဲ...
ေငြလား...ေရႊေတြလား...နိုင္ငံျခားပိုက္ဆံေတြလား..
တိုက္ေတြလား...ကားလား...မိသားစုဘဝေလးတခုလား
ေႏြးေထြးမႈ႕ေပးမဲဲ့ရင္ခြင္တခုလား..ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ Baby ေလးေတြလား
တခါတခါကိုယ့္ဘာသာျပန္ေမးမိျပန္တယ္...
ငါ..ဘာကိုလိုအပ္ေနတာလဲ....

အခ်စ္နဲ႕ပတ္သက္လာရင္လူတိုင္းကခံစားလြယ္တယ္ဆိုဘဲ
ဒီအခ်စ္ဆိုတာႀကီးေၾကာင့္ဘဲခံစားလာရတာအရမ္းမ်ားေနၿပီ
နွလံုးသားကစကားေျပာတတ္၇င္ေျပာလိမ့္မယ္...
ထပ္မခ်စ္ပါနဲ႕ေတာ့လားဆိုၿပီးေတာ့...ေလ
မ်က္လံုးေတြကလည္းေျပာလိမ့္မယ္...
ထပ္မငိုပါရေစနဲ႕ေတာ့ဆိုၿပီးေပါ့..
တခါတခါျပန္ေမးမိျပန္တယ္..
ငါ့..ခံစားခ်က္ေတြအရမ္းမ်ားေနျပန္ၿပီလား....

ၾကယ္ေၾကြတာျမင္ရင္ဆုေတာင္းပါတဲ့...
အဲဒီဆုေတာင္းျပည့္လိမ့္မယ္တဲ့...
ငယ္ငယ္ကခဏခဏဆုေတာင္းခဲ့ဖူးတယ္...
တခါတေလ..မ်က္ရည္ေတာင္က်လို႕ေပါ့
ရိုးရိုးဆုေတာင္းတာနဲ႕စာရင္မ်က္ရည္က်ၿပီး
ဆုေတာင္းေတာ့ဘုရားကမ်ားသနားၿပီး..
ဆုေတာင္းေတြျပည့္ေစမယ္ထင္လို႕...
ထင္သလိုျဖစ္မလာတဲ့အခါ.........
ဆုေတာင္းျခင္းဆုိတာေတြကို..စြန္႕လႊတ္လိုက္တယ္..
ဘယ္ေတာ့မွဆုမေတာင္းေတာ့ဘူး...
မေတာင္းဘဲျပည့္လာမဲ့ဆုမ်ိဳးဘဲလိုခ်င္မိေတာ့တယ္....
ကိုယ့္ဘာသာျပန္ေမးမိျပန္တယ္...
ငါ..အတၱမ်ားႀကီးေနၿပီလား...

သီခ်င္းေတြနားေထာင္ရင္းနဲ႕ေဆာင္းဦးလႈိုင္ရဲ႕
သူငယ္ခ်င္းမ်ား...ဆိုတဲ့သီခ်င္းနားေထာင္မိရင္
" ဒီသီခ်င္းနားေထာင္မိတာနဲ႕နယ္ျမိဳ႕ကေလး(ဘားအံ)မွာက်န္ခဲ့တဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြကိုအရမ္းျပန္သတိရမိတယ္လို႕"
ေျပာဖူးတဲ့...သူကိုစူးစူးနစ္နစ္သတိရမိတယ္
တခါတေလရင္ဘတ္ထဲကေတာင္ေအာင့္လာသလိုလိုဘဲ....
တေယာက္တေနရာမဆံုနိုင္ေအာင္
ေဝးသြားလည္းျဖဴစင္စြာနဲ႕ခ်စ္ေနမယ္လို႕ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့
ကတိေတြ...ကိုျပန္သတိရမိတယ္...
မ်က္ရည္က်ခဲ့တဲ့ညေတြ...ျပံဳးရီခဲ့တဲ့ညေတြ...
ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြကိုမေမာတမ္းမွာခဲ့ရတဲ့ညေတြ..
အခ်ိန္ေတြၾကာလာေပမဲ့လည္း...ေဟာင္းမသြားေသးပါလား
အဲလိုအခါမ်ိဳးဆိုကိုယ့္ဘာသာျပန္ေမးမိျပန္တယ္..
ငါ့ရင္ဘတ္ေတြေအာင့္ေနလားမသိဘူးလို႕....

မိုးေတြအရမ္းရြာေနတဲ့အခါ..မိုးေရထဲထီးတေခ်ာင္းနဲ႕
အလုပ္သြားရတဲ့အခါ...
ေဆာင္းတြင္းဘက္အရမ္းခ်မ္းေနတဲ့အခါ...
အေႏြးထည္တင္းတင္းဆြဲေစ့လို႕
လက္နွစ္ဘက္ကိုအေႏြးထည္အိတ္ထဲထည့္လို႕
အလုပ္သြားရတဲ့အခါ..ေနမေကာင္းျဖစ္ေနေပမဲ့လည္း
အားတင္းၿပီးအလုပ္သြား၇တဲ့အခါ....
ကိုယ့္ဘာသာၾကည့္ၿပီးျပန္ေမးမိျပန္တယ္..
ငါ..ဘာအတြက္ေငြရွာေနရတာလဲလို႕.....


ီဒီလိုနဲ႕ဘဲေန႕ေတြရက္ေတြျဖတ္သန္းရင္း..ေန႕ေတြညေတြျဖတ္သန္းရင္းနဲ႕
စိတ္တိုင္းမက်တာေတြကိုေထြးပိုက္ရင္းနဲ႕...
အားငယ္တလွည့္..စိတ္ပ်က္တလွည့္..ေပ်ာ္တလွည့္ငိုတလွည့္နဲ႕
ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ခရီးလည္းမိုင္ေတြမနည္းေတာ့ဘူး...
အမွတ္တရေတြသိမ္းဆည္းထားမိတဲ့...စာမ်က္နွာေပါင္းလဲမနည္းေတာ့ဘူး
ရင္ထဲမွာရခဲ့တဲ့ဒဏ္ရာေတြလည္းမနညး္ေတာ့ဘူး...
တျဖည္းျဖည္းေအးစက္လာတဲ့ညေတြ..တိတ္ဆိတ္လာတဲ့ညေတြမွာတေယာက္တည္း
ရွင္သန္ေနထိုင္ရင္းနဲ႕...ခါးသက္သက္ခံစားမႈ႕ေတြကိုဘဲခံစားေနရင္းနဲ႕
မႈန္ဝါးဝါးအလင္းေရာင္တခုတေလမ်ားေတြ႕ေလမလား...
ခပ္ေႏြးေႏြးလက္ေလးတဘက္မ်ားေတြ႕ေလမလား
တီးတိုးစကားသံေလးမ်ားၾကားေလမလား...
ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ...ကိုယ့္ဘာသာျပန္ေမးလိုက္မိတယ္...
ငါ..ဘာျဖစ္ေနတာလဲ...
ငါဘာအတြက္ရွင္သန္ေနတာလဲ
ငါအခုလုပ္ေနတာေတြကဘယ္သူ႕အတြက္လဲ
ငါ..ဘာအတြက္ခံစားေနမိတာလဲ...
မဆံုးနိုင္တဲ့ေမးခြန္းေတြ..အထပ္ထပ္အခါခါ..ျပန္ေမးရင္းနဲ႕
မနက္ဖန္တိုင္းကိုမဲ့ျပံဳးျပံဳးရင္းနဲ႕..စိန္ေခၚပစ္လိုက္တယ္...

blackroze..
22.12.2010 AM 3:32

30 November 2010

အခ်စ္ခေရ..ရနံ

Posted by blackroze at Tuesday, November 30, 2010 15 comments







ခေရ..ရနံ

ပြင့္ရယ္ေသးေပမဲ့
ေမႊးရနံကၾကြယ္..
ေနညိဳခ်ိန္..ေရႊအဆင္း
သက္တန္႔ျဖာလင္း
ညေနခင္းမယ္...
ခေရရယ္..ရနံသင္းပါလို႕
ေလျပည္ရယ္...
ေဆာင္ယူသြားေပသမို႕
ခေရပြင့္ေလးေတြ
ေၾကြကာခုန္ဆင္း..
ဒီေျမတလင္းဝယ္...
လဲကာေလ်ာင္းရေပမဲ့.....
ရနံရယ္....မျပယ္ရွာဘူး...
ႀကိဳင္ကာ...ေမႊးေနဆဲ.......။။။










အခ်စ္ရနံ...

ေတြ႕ဆံုခ်ိန္ရယ္...
နည္းေပမဲ့..
သံေယာဇဥ္ရယ္...ၾကြယ္
ညေတြထဲမယ္
ခ်စ္သူအဆင္းက...
လမင္းနဲ႕မွားပါလို႕
ေမတၱာရနံေလး
သင္းလွတယ္....
ခ်စ္သူေျခြခ်...
အျပံဳးေလးမ်ား
္ေကာက္ကာသိမ္းလို႕
ခေရပမာ..
စီကာကံုးလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕...
ဒီအခ်စ္ခေရကံုး
ေသခ်ာသိမ္းလို႕
ေမ့တဘဝလံုး
ထံုေမႊးခ်င္ပါရဲ႕ေလ........။။။။

(30.11.2010 am 4:12 )

(ပံုေလးေတြကိုေတာ့ www.google.com ကေနရွာထားတာပါ)

29 November 2010

Posted by blackroze at Monday, November 29, 2010 7 comments

ည...
ေမွာင္မဲရမယ္..
ေအးစက္ရမယ္..
တိတ္ဆိတ္ရမယ္..တဲ့...
ဒါမွ...ညဆိုတာပီျပင္တာတဲ့ေလ.....

ငါ့အတြက္ေတာ့
ည..ဆိုတာ...
သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ
အကန္႕အသတ္ေတြ...
ပညတ္ခ်က္ေတြ..
မလိုပါဘူး...

ေမွာင္မဲတဲ့...ည
ျဖစ္ေနပါေစ...
လေရာင္ေလးလဲ
မတမ္းတမိပါဘူး....

ေအးစက္တဲ့ညျဖစ္ေနပါေစ...
ေႏြးေထြးေစဖို႕...
ရင္ခြင္တစ္စံုကိုလည္း
မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါဘူး....

တိတ္ဆိတ္တဲ့...ည
ျဖစ္ေနပါေစ...
သီခ်င္းသံေတြကိုလည္း
အိမ္မက္မမက္ခ်င္ပါဘူး...

ငါ့အတြက္ေတာ့...
ည..ဆိုတာ....
ရင္ထဲကစကားလံုးေတြ
ခံစားခ်က္ေတြ...
ေဝဒနာေတြ...
နာက်င္မႈ႕ေတြ...
ဖြင့္ဟမိသမွ်
သိမ္းဆည္းေပးတဲ့...
စာမ်က္နွာတစ္ခု
ျဖစ္ဖို႕ဘဲလိုတယ္....

ခံစားရတာေတြမ်ားလို႕
ရင္ဘတ္ႀကီးထဲမွာေတာင္
ကဗ်ာေတြ.....
ဗလာျဖစ္ေနေလရဲ႕........

( 29.11.2010 AM 4:30)


ပံုကိုေတာ့google ကေနယူသံုးတာပါ

11 November 2010

သီခ်င္းညအိမ္မက္...

Posted by blackroze at Thursday, November 11, 2010 19 comments
သီခ်င္းသံေတြနဲ႕

အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ည..

အိမ္မက္မမက္ခ်င္လို႕

မအိပ္မိေအာင္

ႀကိဳးစားေနရင္းနဲ႕

ဒီသီခ်င္းသံေတြၾကားမွာ..

အိ္ပ္ခ်င္လာမိတယ္.

အိမ္မက္ေတြရယ္..

အေဝးဆံုးမွာသာေနေပးပါ....

မနိုးထခ်င္တဲ့

အိမ္မက္ေလးမို႕...

တေရးနိုးဆုိတာေတာင္...

မခံစားခ်င္လို႕...

အိမ္မက္ေလးရယ္..

အစကထဲက

မမက္ပါရေစနဲ႕..........၊၊၊၊၊


(11.11.2010 AM 1:57 )



20 October 2010

အမွတ္တရပံုရိပ္တစ္ခု

Posted by blackroze at Wednesday, October 20, 2010 13 comments

က်မ ဒီနိုင္ငံကို စေရာက္စကေပါ့ မနက္အလုပ္ခ်ိန္ 8နာရီကေနညေန 5း30ထိ အဲဒီအလုပ္မွာစလုပ္ပါတယ္
မနက္တိုင္း6နာရီ အိပ္ယာကထရပါတယ္ 7နာရီဆို အိမ္ကထြက္ရပါတယ္ အလုပ္က မနက္8နာရီတက္မွာ
ဆိုေတာ့ ေနာက္က်လို႔ မျဖစ္ပါဘူး အၿမဲတမ္းကားမွတ္တိုင္မွာ က်မနဲ႔ ရြယ္တူ ေကာင္မေလးတေယာက္နဲ႔
ဆံုေနၾကပါ က်မစိတ္ထင္ သူ႔ကိုလဲက်မလိုဘဲ ျမန္မာျပည္ကလာတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ ေန႔တိုင္းေတြ႔ ေနၾက
ဆိုေတာ့ မ်က္မွန္းတန္းမိလာပါတယ္ ေတြ႕ရင္ျပံဳးျပ နႈတ္ဆက္ေနၾကပါ က်မလဲသူ႔ ကိုစကားသြားမေျပာျဖစ္
သလို သူကလဲ လာမေျပာပါဘူး ဒါေပမဲ့ က်မေရာက္ၿပီးလို႔ သူမေရာက္ေသးရင္ သူ႕ကိုေမွ်ာ္မိတတ္သလို
သူေရာက္ၿပီး က်မ မေရာက္ေသးရင္လည္း သူကလည္း ေမွ်ာ္ေနမိတာတဲ့ေလ (ေနာက္ေတာ့ သူျပန္ေျပာျပတာပါ)..။။ အဲလိုနဲ႔လနဲနဲၾကာလာေတာ့ က်မကဘဲစေခၚဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္ တစ္မနက္ ကားဂိတ္မွာ ေတြ႕တာနဲ႔ က်မကဘဲစၿပီး ျမန္မာလို နႈတ္ဆက္လိုက္မိပါတယ္ အဲမွာသူက နားမလည္ဘူး ဆိုၿပီးေခါင္းခါျပတယ္ ေတာ္ေတာ္အားနာ သြားမိတယ္ ။

က်မကသူ႔ ကိုျမန္မာလို႔ ထင္ေနတာေလ အဲဒါနဲ႔ တရုတ္လိုဘဲ ဘယ္ကလဲလို႔ ေမးလိုက္ပါတတ္ သူကဗီယက္နမ္က လာတာတဲဲ့ေလ က်မကိုလည္း ဘယ္ကလာတာလဲလို႔ ျပန္ေမးပါတယ္ က်မက ျမန္မာျပည္က လာတာလို႔ ေျဖလိုက္ပါတယ္ ။ က်မနဲ႔သူနဲ႔ စေတြ႔ပံုေလးက ရိုးစင္းပါတယ္ ေနာက္ေတာ့ဖုန္းနံပါတ္ အျပန္အလွန္ေပးရင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း အရင္းႀကီးေတြ ျဖစ္သြားၾကပါတယ္..။။(တိုက္ဆိုင္တာက သူကလဲအဲေန႔မွာ က်မကိုစကားစေျပာမယ္လုိ႔ စဥ္းစားထားတာတဲ့ေလ)။ သူကဗီယက္နမ္ ဟႏြိဳင္းကလာတာပါ က်မနဲ႔သူတေနရာစီပါ ဒါေပမဲ့ ေရစက္ရွိတယ္ဘဲ ေျပာမလားမသိပါဘူး ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းေတြ ထက္ေတာင္ သူနဲ႕ပိုခင္ပါတယ္ ေနာက္ေတာ့အလုပ္မတူေပမဲ့ သူအားတဲ့ရက္ က်မအားတဲ့ရက္ အျပင္ထြက္လည္နဲ႔ က်မရဲ့ အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္ တေယာက္ခံစားခ်က္ ကိုတေယာက နားေထာင္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္ က်မရဲ့အေၾကာင္းကို မိသားစုကလြဲရင္သူအသိဆံုးပါ (မိသားစုဝင္ေတြမသိတဲ့ ဒိုင္လွ်ိဳကိစၥေလးေတြလည္း သူသိပါတယ္ ဟီးးးး.. :P..) သူ႔အေၾကာင္းလည္း သူၿပီးရင္ က်မအသိဆံုးပါက်မတို႔ နွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဖံုးကြယ္တာ ထိန္ခ်န္တာ မရွိပါဘူး ပြင့္လင္းစြာ ေျပာေနတိုင္ပင္ေနၾကပါ က်မသူ႔ ကိုတကယ္ခ်စ္ပါတယ္ တကယ္ခင္ပါတယ္ တကယ္သံေယာဇဥ္ ရွိပါတယ္ သူလဲက်မနဲ႔ ထပ္တူေနမွာပါ..။။

က်မစိတ္ညစ္စရာ ကိစၥတိုင္း သူနားေထာင္ေပးသလို သူ႔ကိစၥတိုင္းလည္း က်မဝိုင္းခံစားေပးေနၾကပါ သူေရာက်မေရာ တေန႕မွာခြဲရမွာပါ သူလဲတခ်ိန္ သူ႔ဗီယက္နမ္ျပန္မွာေလ က်မလဲတခ်ိန္မွာ က်မအရမ္းျပန္ခ်င္တဲ့ေနရာ တခုစီျပန္လာခဲ့မွာမို႔လို႔ပါ လူဆိုတာေရစက္ပါဘဲ သူအျမဲေျပာေနၾကပါ ါ""ငါတို႕နွစ္ေယာက္က မတူတဲ့ ေနရာတခုစီက လာခဲ့ၾကတယ္ အခုဒီကြ်န္းေလး ေသးေသးေလးမွာ လာဆံုတယ္ဘယ္သူကႀကိဳသိမလဲ ဒီလိုဆံုမယ္ ဒီလိုခင္သြားမယ္လို႔ ေနာက္ေတာ့လည္း မတူတဲ့ေနရာနွစ္ခုစီကိုဘဲငါတို႔ ျပန္ရမွာတဲ့ "" ဟုတ္ပါတယ္................
တေန႕ေသာအိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ..ခြဲရမွာပါ အဲဒီအခ်ိန္ေလးကို ႀကိဳစဥ္းစားမိျပန္ေတာ့လည္း က်မစိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။။

ဒီနိုင္ငံမွာရွိတဲျ့မန္မာ အခ်င္းခ်င္းက တေယာက္ကိုတေယာက္ အဆင္းတြန္းေနၾကပါ အလုပ္တူရင္ပိုဆိုးပါတယ္ေလ ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္ကလာတယ္ ဆိုတိုင္းယံုလိုက္လို႕မရပါဘူး က်မကိုယ္ေတြ႕ ေနာ္က်မခံစားခဲ့ဖူးတယ္အဲကတည္းက ျမန္မာျပည္က လာတယ္ဆိုရင္ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ မေပါင္းရဲတာအမွန္ပါ ။ အခုေပါင္းေနတဲ့ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္း ေတြလည္းရွိပါတယ္ ခင္လဲခင္ပါတယ္ ယံုၾကည္ရတဲ့သူေတြရွိသလို ပါးပါးေလး ေပါင္းရတဲ့ သူေတြလည္းရွိတယ္ ေရာက္စကေတာ့ အသက္လည္း ငယ္ေသးေတာ့ ျမန္မာက လာတာဆိုတာနဲ႔ အားကိုးတႀကီးနဲ႔ေပါ့ေလ ကိုယ့္နိုင္ငံက လာတဲ့သူအခ်င္းခ်င္း ကူညီမွာဘဲ ဆိုတဲ့အေတြးေတြနဲ႔ပါ
(တကယ္ကူညီတတ္တဲ့ သူမ်ားလည္းရွိမွာပါ က်မအဲလို လူေတြနဲ႕မဆံုမိတာေနမွာပါ) ခုေတာ့လည္းစာတတ္သြားပါၿပီေလ တကယ္ေျပာတာပါ စင္ကာပူတို႔ USတို႔ ဂ်ပန္တို႔မွာေတာ့ ဘယ္လိုလဲမသိဘူး ထိုင္ဝမ္မွာေတာ့ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းသိပ္မယံုရဘူး က်မကေတာ့ Lesson ေပးတာခံလိုက္ရဖူးတဲ့ သူဆိုေတာ့ nowayပါဘဲ လူတိုင္းကိုမယံုရဲပါဘူး အဲလိုလူေတြထဲမွာ က်မသူငယ္ခ်င္းက ျဖဴစင္ပါတယ္ သူကလည္းေျပာပါတယ္ သူလဲ ဗီယက္နမ္ သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ က်မကိုပိုခင္တယ္တဲ့..။

က်မတို႔ နွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဘာမွမရွိပါဘူး လြတ္လပ္ျခင္း ပြင့္လင္းျခင္းေတြဘဲ ရွိတာပါဒါေပမဲ့ မျမင္ရတဲ့ႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္း ရွိတယ္လို႔ က်မခံစားမိတယ္ အဲဒီႀကိဳးေလးကပါးပါးေလး
မွ်င္မွ်င္ေလး တကယ္ကို ေသးေသးေလးပါ ေသးငယ္လြန္းေပမဲ့.. ခိုင္ခံတယ္.. ျဖဴစင္တယ္
အေရာင္ေတြဆိုး ထားတာမရွိဘူး ။ က်မကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ အရမ္းစိတ္ညစ္ ဝမ္းနည္းခဲ့ရတုန္းက
က်မကိုနားလည္စြာနဲ႔ သူ႔ ရင္ခြင္မွာ က်မကိုေပးငိုခဲ့ပါတယ္ ။က်မတရုတ္လို ဗလံုးဗေထြးေျပာတဲ့စကားေတြ
သူနားလည္လား မလည္လား က်မမသိပါဘူး က်မရင္ထဲ ခံစားေနရတာေတြကိုဘဲ ဖြင့္ဟေနမိတာပါ
သူ႕ေရွ႕မွာ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ က်မကိုသူ႔ ရင္ခြင္မွာေပးငိုခဲ့ပါတယ္ အရမ္းဝမ္းနည္းေနတဲ့
အခ်ိန္မွာခိုလႈံစရာရင္ခြင္တစ္ခု တကယ္ဘဲ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ က်မအဲဒီအခ်ိန္မွာ ေသခ်ာသိလိုက္ပါတယ္။
သူစိတ္ညစ္ ဝမ္းနည္းတဲ့အခါမွာလည္း က်မသူ႕အတြက္ ရင္ဘတ္တစ္စံုငွားေပးခဲ့ပါတယ္ သူ႕ခံစားခ်က္ေတြ
အခက္အခဲေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီးနားေထာင္ေပး ခံစားေပးခဲ့ပါတယ္ သူ႔ကုိက်မရင္ခြင္မွာေပးငိုခဲ့ပါတယ္..။။။

က်မျမန္မာလို ေျပာေနရင္ သူနားေထာင္ၿပီး လိုက္ေျပာတတ္ပါတယ္ (သူေျပာတာပီသားဘဲ) က်မကိုသူဗီယက္နမ္ စကားသင္ေပးဖူးပါတယ္ က်မကေတာ့သင္ေပးၿပီးတာနဲ႕ ေမ့ပစ္လိုက္တာပါဘဲ ေနာက္ေန႕သူဗီယက္နမ္လို ေျပာရင္က်မက ဟင္ ဘာလဲ မသိဘူး လုပ္ေနၾကပါ တကယ္လဲေမ့ပါတယ္ အဲ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို ဗီယက္နမ္လိုဘယ္လို ေျပာလဲဆိုတာေတာ့ မေမ့ပါဘူး မွတ္မိပါတယ္..:P သိခ်င္သူမ်ား ေမးလို႕ရပါတယ္း) သူကအက်ီဝယ္ရင္ အေရာင္ေတာက္ေတာက္ လင္းေနမွႀကိဳက္တာ က်မကေတာ့ အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး ခပ္မွိန္မွိန္အေရာင္ေလးေတြ ပိုသေဘာက်တတ္ပါတယ္ ညေစ်းတူတူသြားရင္ သူကဟိုဟာေလးလွတယ္ ဒီဟာေလးလွတယ္ဆိုၿပီး က်မကိုအတင္းဝယ္ခိုင္းေနၾက သူနဲ႕ဆင္တူဝတ္ရေအာင္ပါ ။က်မကလဲသူဝယ္သမွ် မလွဘူးဆိုၿပီး လိုက္ဖ်က္ေနၾကပါ. က်မက Jean ေဘာင္းဘီႀကိဳက္ပါတယ္ သူကjeanလံုးဝ မႀကိဳက္ပါဘူး က်မကအက်ီဆိုရင္နဲနဲပြပြ လြင့္လြင့္ေလး ႀကိဳက္ပါတယ္ သူက ဟိုေပၚဒီေပၚ ႀကိဳက္ပါတယ္ ဖိနပ္ဆိုရင္ က်မကအပါးေလးေတြ စီးရတာႀကိဳက္တယ္ သူကနဲနဲေလး ျမင့္မွစီးတာပါ က်မတို႔နွစ္ေယာက္ လမ္းတူတူထြက္ရင္ က်မကခပ္ရိုးရိုး ပံုစံေပါက္ေနၿပီး သူကေတာ့ ေခတ္ဆန္ဆန္ ပံုစံေပါက္ပါတယ္ က်မက နင္ကအမိုက္စား ပံုစံျဖစ္ေနၿပီး ငါကပံုတံုးေနတယ္လို႔ ေျပာရင္ သူကနင္ေသခ်ာမွတ္ထား ေယာက္က်ားေလးေတြက တခ်ိဳ႕ကဟိုေပၚဒီေပၚ ဝတ္တာကို သေဘာက်တဲ့သူရွိသလို တခ်ိဳ႕ကဘာမွမေပၚဘဲ လံုလံုျခံဳျခံဳဝတ္တာကို သေဘာက်တဲ့ သူေတြလည္းရွိတယ္ဟ နင္ေရာငါေရာ50%စီပါဟာ လို႔ ျပန္ေျပာတတ္ ပါတယ္ (ကဲ..ဒီPost ေလးဖတ္မိတဲ့ အမ်ိဳးသားမ်ား ေျဖေပးခဲ့ၾကပါ သူေျပာတာဟုတ္လားလို႕..:P)..၊။

အစားအေသာက္နဲဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ႀကိဳက္တာျခင္းတူပါတယ္ သူေရာက်မေရာ. Pizza မႀကိဳက္ဘူး
MCdonalds kfc မႀကိဳက္ပါဘူး hotpot ႀကိဳက္တာျခင္းတူပါတယ္ hotpot စားရင္သူကပုဇြန္မစားဘဲ
က်မကိုဘဲေပးပါတယ္ က်မႀကိဳက္မွန္းသိလို႔ပါ (ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းပါ) က်မကသူ႔ အတြက္
ေကာ္ဖီစပ္ေပးေနၾကပါ က်မဘာသာ စိတ္ကူးတည့္ရာ ေလွ်ာက္ထည့္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီကိုသူႀကိဳက္ပါတယ္
အႀကိဳက္ခ်င္းေတြ တူသည္ျဖစ္ေစ မတူသည္ျဖစ္ေစ က်မတို႕နွစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ က်မဒီနိုင္ငံ
ေရာက္ၿပီး ပထမဆံုးသူငယ္ခ်င္း ကသူပါဘဲ အရင္းနွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းကလဲ သူပါဘဲ......။။။။

က်မတေန႔ ျမန္မာျပည္ျပန္တဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါလိမ့္မယ္ က်မဘဝမွာသူ႔ လိုသူငယ္ခ်င္း
ေနာက္ထပ္ တေယာက္ရဖို႔ ဆိုတာမေသခ်ာပါဘူး သူအရင္က်မကိုထားခဲ့မလား က်မကဘဲသူ႔ ကိုခြဲခဲ့ရမလား
မေသခ်ာလွတဲ့ အနာဂတ္ကို မမွန္းဆခ်င္ပါဘူး က်မဘယ္ေနရာဘဲ ေရာက္ေနေန သူဘယ္ေနရာဘဲ
ေရာက္ေနေန သူဟာက်မအတြက္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းပါ ။သူ႕အတြက္လည္း က်မအေကာင္းဆံုး
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေအာင္ ေနမွာပါ တကယ္လို႔မ်ား က်မတို႔နွစ္ေယာက္ အခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္လို႔ ခြဲၾကတဲ့အခါမွာ
သူ႔ရင္ထဲမွာ က်မပံုရိပ္ေလး ရွိေနမယ္ထင္ပါတယ္ က်မရင္ထဲမွာလည္း သူ႔ပံုရိပ္ေလး ထင္က်န္ေနမွာပါ..။။
(မွန္ကန္ေသာ စကားပါ အဲဒီပံုရိပ္ေလးက တသက္လံုး အတြက္ပါ...) ။။။။။

က်မရဲ့သူငယ္ခ်င္းေလး 氏辛သို႕အမွတ္တရျဖစ္ပါေစ...။။

(19.10.2010 AM 3:37)

16 October 2010

ထားရစ္ခဲ့သူေပ်ာ္ပါေစ..

Posted by blackroze at Saturday, October 16, 2010 16 comments
ေအးစက္တဲ့ည..
ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္လည္း...
ေၾကာင္ေတာင္မ်က္လံုး....
မွိတ္မရခဲ့...
ဒီျခံဳေစာင္ထဲ...
ေခြကာေကြးေန
ဖမ္းဆုပ္မရတဲ့...
စိတ္အလ်ဥ္က
လြင့္လြင့္ေျပးေလ..
ေတြေတြေဝေဝ
မႈိုင္မိႈင္ေဆြးလို႕......
လြန္႕လြန္႕လူးလိမ့္
အိပ္ပ်က္ရ၏......။။

ျပတင္းမွလွမ္းၾကည့္
လမင္းဆီသို႕...
ေမွ်ာ္ရည္မွန္းရာ
အရိပ္ထင္လို႕...
ဒီပံုရိပ္ေလး
ခ်စ္သူေလလား..
လိုရာဆြဲေတြး..
စိတ္အစဥ္က...
အလြမ္းနဲ႕လံုးပန္း
နွလံုးႏြမ္းရ၏....

ညေနအိုဆည္းဆာ
တိမ္ရိပ္သာလို႕
ေလျပည္ေလလား
အသာတိုးေဝွ႕
သစ္ရြက္ေျခာက္ေၾကြ
ေလအေဝ့မွာ...
ရွတိုက္လြင့္ေမ်ာ..
ေတးသံဆင့္ခ်ိဳ..
ခ်စ္သူဆိုျငား
စကားေလလား...
ထင္ေယာင္ထင္မွား
ေတြးမိတခဏေပ်ာ္လိုက္မိ၏

အခ်စ္နွင့္ပ်ိဳးသည့္
သည္ဇာတ္လမ္း
ခ်စ္စိတ္ေျပရာ..
လမ္းခုလတ္မွာ
အလြမ္းဇာတ္ေျပာင္းလို႕
ခံစားခက္ခက္
သည္းေၾကြပ်က္မိ..
မ်က္ရည္စို႕လာ..
အငိုလြယ္ၿပီး
အရႈိက္ခက္၏...။။

ဝင္သက္ထြက္သက္
ပင့္သက္တိုင္းမွာ..
ႏြမ္းလ်ရႈိက္ဖို
စိတ္ညႈိးေရာ္လို႕
ကိုယ္ခ်စ္သည့္စိတ္
ကိုယ္ျပန္ေတြးမိ...
တကုိယ္တည္းရွက္အားပိုရသည္....။။

ျပန္မဆံုေဝးၿပီမို႕
တျမင္ျမင္..
ျမင္ေယာင္မွန္းမိပါလို႕
ေတြးမိရင္ျဖင့္
ရင္ထဲကမခ်ိသာ
ေၾသာ္...............
ခ်န္ထားခဲ့သူ.
ေနာက္ဆံမတင္းေလအာင္
ဘုရားထံပါး .....ဆႏၵရွိသလို
ဆုေတာင္းလိုက္မည္
ထားရစ္ခဲ့သူေပ်ာ္ပါေစ..........။။

(16.10.2010 AM 3:19 )

11 October 2010

ရိုးသားစြာ လိမ္ညာျခင္း...

Posted by blackroze at Monday, October 11, 2010 16 comments
ေမးခြန္းတခုေလာက္ေမးပါရေစ... လူတေယာက္ကိုလိမ္ဖူးပါသလား. ညာဖူးပါသလား
ဒီေမးခြန္းကို ကိုယ့္ဘာသာပထမဦးဆံုး ေျဖပါရေစ....
လိမ္ဖူးပါတယ္...ညာဖူးပါတယ္...တခါမွမလိမ္ဖူးလို႔ ေျပာတဲ့သူဟာ..လူလိမ္ပါဘဲ............။။
ဒီေလာကႀကီးထဲမွာ..မလိမ္ဖူးတဲ့သူဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါဘဲေလ...ကိုယ္ရဲ့လိမ္ညာမႈ႕ဟာ
သူတစ္ပါးကိုမထိခိုက္ဘူးဆိုရင္ ဒါဟာဆိုးရြာနိမ့္က်တဲ့ လိမ္ညာမႈ႕လို႕ေရာသတ္မွတ္သင့္ပါသလား?
က်မအျမင္ေပါ့ေလ မသတ္မွတ္သင့္ပါဘူး လူဆိုတာ ေလာကရဲ့အလိုက် လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရတဲ့
အရုပ္ေလးေတြပါ ဒါေၾကာင့္တခါတရံမွာ လိ္မ္ညာဖို႕လိုအပ္ေနတယ္ဆိုရင္ မျဖစ္မေနလိမ္ညာရပါလိမ့္မယ္..။
က်မကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ဘဲဥပမာထားၿပီးေျပာပါရေစ...
ငယ္ငယ္တုန္းကလူႀကီးေတြက သင္ေပးတယ္ လူႀကီးေတြကိုမလိမ္ရဘူးေနာ္ ငရဲႀကီးလိမ့္မယ္တဲ့
အဲတုန္းကတကယ္ေၾကာက္ခဲ့ပါတယ္ ငရဲႀကီးရင္စာအုပ္ေတြမွာပါသလို ေရေႏြးပူေတြထဲအနွစ္ခံရမယ္
ဆီပူအိုးထဲထည့္ေၾကာ္ခံရမယ္.. တကယ္ကိုယံုခဲ့ပါတယ္ လိမ္လိုက္မိတာနဲ႕ခ်က္ခ်င္းဘဲ
ဆီပူအိုးထဲ အထည့္ခံရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေတြးေတြနဲ႕ပါ နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ သိလာတယ္..။
ငရဲႀကီးတယ္ဆိုဘာလဲ တကယ္ေတာ့.....မေကာင္းတာကိုလုပ္ရင္ မေကာင္းတာျပန္ျဖစ္လိမ့္မယ္
ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ပါဘဲ မေကာင္းတာလုပ္မိရင္ မေကာင္းတာျပန္ျဖစ္မယ္ဆိုတာမွန္ေပမဲ့
က်မတို႕လူသားေတြကေတာ့ ေကာင္းတာေတြႀကီးဘဲ....ေရြးလုပ္ေနတာမဟုတ္ပါဘူးေလ..။
မရည္ရြယ္ဘဲ လိမ္ညာမိသြားတာေတြ....ရွိတတ္ပါတယ္..ဒါေပမဲ့ တခါတေလက်ေတာ့လည္း....
ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိကို လိမ္ညာလိုက္ရတာေတြလဲ.....ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္ ..။
က်မတို႕အရြယ္မွာ လူတိုင္းမျဖဴစင္နို္င္ေတာ့ပါဘူးေလ ကိုယ္ကအေ၇ာင္ဆိုးတာမဟုတ္ေပမဲ့လည္း
သူမ်ားေတြက အေရာင္လာဆိုးတာခံလို္က္ရလို႕ ကာလာဝင္ေနတဲ ့ သူေတြအမ်ားႀကီးပါ ...
ေလာကႀကီးကလည္း တခါတရံမွာ မျဖစ္ခ်င္တာေတြကို အတင္းျဖစ္ခိုင္းၿပီး အေရာင္ေတြ
စြန္းထင္းေအာင္လုပ္တတ္ပါေသးတယ္ ..။
ငယ္ငယ္ကတခုေလာက္မ်ား လိမ္ထားမိရင္ စိတ္ထဲမလံုပါဘူး
အေမကတခ်က္ေလာက္ စိုက္ၾကည္႔လိုက္ရင္ဘဲ အေမသိေနၿပီလား မသိဘူးေလ ဆိုၿပီး
ေၾကာက္လိုက္တာ ....
အခုအရြယ္မွာေတာ့ အင္မတန္မွကိုပိရိစြာ...ေသသပ္စြာ ပါးပါးေလးျဖစ္ေအာင္ ပညာေတြတတ္ေနပါၿပီ
ဒါေလာကႀကီးကသင္ေပးလိုက္တာေတြပါဘဲ ...မျဖစ္ခ်င္တာေတြျဖစ္ရတာလဲ ဘဝပါဘဲ
ျဖစ္ခ်င္တာေတြမျဖစ္ရတာလဲ ဘဝပါ ...ရည္ရြယ္ခ်က္လဲမရွိ မထင္မွတ္ဘဲ လိမ္လိုက္မိတယ္
ဆိုပါေတာ့ သူ႕အတြက္လည္းထိခိုက္မႈ႕မရွိဘူး ကိုယ့္အတြက္လည္း ထိခိုက္မႈ႕မရွိတဲ့ လိမ္ညာမႈ႕ကို
အျပစ္ရွိတဲ့ လိမ္ညာမႈ႕လို႕ေျပာနိုင္ပါသလား ......
သိခ်င္ေနတာေတာ့ၾကာပါၿပီ ကိုယ့္ဘာသာကိုလည္း အေျဖမထုတ္တတ္ဘူး......
တခါတေလမွာ လိမ္ညာတာမဟုတ္ေတာ့ဘဲ.....ကာကြယ္တဲ့အေနနဲ႕မုသားေျပာလိုက္ရတဲ့ အခါေတြလည္း
ရွိတတ္ပါတယ္....ဘဝအေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး..အေနအထားအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲသြားတာပါ....။။
ခုေနခါက်မကိုလိမ္ဖူးလား ? ညာဖူးလား ေမးခဲ့ရင္ လိမ္ဖူးတယ္ ညာဖူးတယ္လို႕
အမွန္အတိုင္းေျဖမွာပါ ....ေနာက္ထပ္ေရာလိမ္ဦးမလား ..ညာဦးမလားေမးရင္...
အေျခအေနအရလုိ႕ျပန္ေျပာမွာပါ.......။။။
သူတပါးကိုထိခိုက္မႈ႕မရွိတဲ့......ရိုးသားစြာလိမ္ညာမိျခင္းကို အျပစ္တခုလို႕ယူဆသင့္ပါသလား....?????
ဖတ္မိတဲ့သူမ်ားေျဖေပးခဲ့ၾကပါဦး.....။။။။။။

(11.10.2010 AM- 2:57 )

space bar ျခားထားတယ္..ဘာလို႕မ်ားစာလံုးေတြကျပန္ျပန္ေစ့သြားလည္းမသိဘူး
ျခားလို႕ရတဲ့ေနရာေတြကမတရားက်ယ္ေနၿပီး..မရတဲ့ေနရာက်ေတာ့လည္း မေျပာလိုက္ခ်င္ပါဘူး
ကုသိုလ္ကံကလဲေနာ္...Blog ေရးတာခ်င္းတူတာေတာင္က်မအျဖစ္ကspace bar ျခားလို႕မရတဲ့အျဖစ္
က်မကိုသင္ေပးတဲ့ ဆရာလဲေတာ္ေတာ္ကိုစိတ္ညစ္ေနေလာက္ၿပီေလ :(

02 October 2010

အပ်ိဳႀကီးမမ....

Posted by blackroze at Saturday, October 02, 2010 15 comments
အပ်ိဳႀကီးသံုးေယာက္ရိွပါသည္...က်မအခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္မွာ..အပ်ိဳႀကီးမမ...သံုးေယာက္ရွိတယ္ဆိုပါေတာ့
ပထမတေယာက္က...က်မရဲ႕seniorမမပါ..က်မအလုပ္စဝင္တုန္းကက်မကိုသင္ေပးခဲ့တဲ့က်မရဲ႕ဆရာမပါ..
ဒုတိယတေယာက္ကေတာ့...က်မနဲ႕ဟိုတခါကြိဳင္နဲနဲပူသြားတဲ့...မမႀကီးပါဘဲ
တရုတ္လိုဆိုရင္ေတာ့(領班)ေပါ့ေလ...
အဲ...အဂၤလိပ္လိုေတာ့ေျပာရမယ္ဆိုရင္..စူပါဗိုက္ဆာလို႕ဘဲဘာသာျပန္ရမွာေပါ့ေလ...သူပါဘဲ...........
ေနာက္ဆံုးတေယာက္ကေတာ့...က်မအခုေျပာခ်င္တဲ့...မမႀကီးပါဘဲ..သူသိသူတတ္သူသာလွ်င္အေတာ္ဆံုး
ဆိုတဲ့မူကို...သူ႕ဘာသာကိုင္စြဲထားတဲ့...အပ်ိဳႀကီးပါဘဲ...
.
သူ႕စီမွာတပည့္ခံရတဲ့....က်မသူငယ္ခ်င္းလဲမစားသာပါဘူး..သူေျပာသမွ်ေခါင္းညိတ္...ပုတ္သင္ညိဳဘဝကို
ေန႕ခ်င္းေျပာင္းခံလိုက္ရသလိုပါဘဲတဲ့ေလ...ထမင္းစားရင္လည္းသူဝတ္တဲ့အက်ီကအေမရိကားက
ဝယ္လာတာေတြ.... သူ႕အကိုေတြေယာင္းမေတြက အေမရိကားမွာ အမ်ားႀကီးရွိတာ.... အသီးစားရင္အသားအေရလွတယ္....သူ႕အသားအေရလွတာ သူအသီးမ်ားမ်ားစားလို႕ေပါ့ အစရွိသျဖင့္....သူ႕အသားအရည္ကဘယ္လိုလွပဆိုျပည္တာ.....အစရွိသျဖင့္ပါ...
(အသီးစားရင္အသားအေရလွတယ္လို႕ေျပာတာကိုလက္ခံပါတယ္ ေနာက္ဆက္တဲြပါလာတာေတြကိုေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ေလ)

အဆိုးဆံုးကေတာ့သူ႕ဘာသာကိုယ္ရည္ေသြးေျပာတာကိုအားးနာပါးနာနဲ႕လက္ခံေပးလို႕ရပါတယ္....
သူတပါးကိုေဝဖန္ေရးလုပ္တာကိုေတာ့ က်မတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြလက္မခံခ်င္ပါဘူး အထူးသျဖင့္ ဟိုလူကဘယ္လို ဒီလူကဘယ္လိုဆိုၿပီးစေျပာရာကေန ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူသာလွ်င္အေတာ္ဆံုး သူသာလွ်င္အသိဆံုး ဆိုတာနဲ႕ၿပီးသြားတာမ်ားတယ္ဆိုပါေတာ့ ...

ျမန္မာစကားပံုၾကားဖူးၾကမွာေပါ့...မခ်စ္ေသာ္လည္းေအာင့္ခါနမ္း ဆိုတာေလ က်မတို႕ကေတာ့
ေအာင့္ၿပီးနမ္းရတာမ်ားလြန္းလို႕ အင္မတိအင္မတန္မွကို စိတ္ညစ္ေနမိေၾကာင္းပါ....

တခါတခါ ဟိုဘဲေလးကအမိုက္စား ဒီဘဲေလးကအမိုက္စား...ဆိုတာေလးေတြကလည္း ညဘက္ၾကားကားဆြဲသလိုၾကားျဖတ္အစီအစဥ္အေနနဲ႕ ပါလာေသးတာသိတယ္မွတ္လား...
(ဟင္းးဟင္းးးးဟင္းးး) အဲလိုအခါမ်ိဳးမ်ားဆိုရင္ေလ..........က်မကေတာ့မရီမိေအာင္နႈတ္ခမ္းကိုက္ လွ်ာေတြကိုက္ယံုတင္မကဘူး ေဘးနားကသူငယ္ခ်င္းေတြလိုအပ္တယ္ဆိုရင္
ခံုေအာက္ကေန ေပါင္ကိုဆြဲဆိတ္ေပးရပါတယ္...အင္းးးးးးးး Jeanေဘာင္းဘီေတြဝတ္တာမ်ားေတာ့ ဆြဲဆိတ္ေပးရတဲ့လူလဲမသက္သာဘူးရွင္...လက္ေတာ္ေတာ္နာတာ...တခါတခါ မရီမိေအာင္
ထိန္းေနရင္းကေန.....ခြီးးးးးးးခနဲအသံထြက္မိလို႕ထမင္းသီးသလိုလို ဘာလိုလိုလုပ္လိုက္ရတာလဲ ရွိပါ့ေတာ္...

တခါတခါေတာ့လည္းသူေျပာျပတဲ့.....အေၾကာင္းေတြကနားေထာင္လို႕ေကာင္းပါတယ္....က်မတို႕အလုပ္က အရာရွိေတြက....အရင္ကဘယ္သူကဘယ္လို....ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့....အဲဒါလည္းေျပာရရင္ေတာ့အတင္းပါဘဲေလ ....ဒါေပမဲ့ဒီအတင္းကေတာ့က်မတို႕အားလံုးသိခ်င္တဲ့ သတင္းေဟာင္းေလး
ေတြပါဘဲ ..လူေတြကသူ႕ကိုဘယ္လိုျမင္လဲ.... သူသိလားမသိလားေတာ့မသိပါဘူး..သူ႕အေတြးထဲမွာ
သူကေတာ့ဆရာမႀကီးပါဘဲေလ....အျပင္မွာလည္းစကပ္ႀကီးတကားကားနဲ႕ဆိုပါေတာ
့ ရတာမလို...လိုတာမရလို႕တကိုယ္တည္းအပ်ိဳႀကီးျဖစ္ေနတဲ့သူလို႕ေတာ့ျမင္တာဘဲရွင္...
သူကေတာ့ငါသိငါတတ္ဆိုတဲ့မူဝါဒႀကီးကိုတြင္တြင္စြဲကိုင္လို႕..ေန႕ရက္ေတြကိုျဖတ္သန္းရင္း..
ထမင္းစားခ်ိန္ေတြမွာ က်မတို႕သူငယ္ခ်င္း4ေလးေယာက္ကိုနွိပ္စက္ရင္း...ဟီးးဟီးးးဟီးးး..
အင္းးးးးးးးးးးးးး ဒီလိုနဲ႕ဘဲတေန႕ၿပီးတေန႕ေက်ာ္ျဖတ္လာတာအခုဆိုရင္ဒီအလုပ္မွာက်မတနွစ္ေတာင္ျပည့္ေတာ့မယ္....
သူနဲ႕ထမင္းတူတူစားရင္းမႀကီးေခ်ာေရးဖူးတဲ့ဒီပိုစ့္ေလးကိုအျမဲသြားသြားသတိရမိတတ္ပါတယ္...
မုသားမပါလကၤာမေခ်ာလို႕ဘဲသေဘာထားၿပီးဆက္ဆံေျပာဆိုေနရတာပါဘဲ.....
ေနာက္အပ်ိဳႀကီးအေၾကာင္းကေတာ့ေနာက္တေခါက္ေပါ့ေနာ္..ခုေတာ့အိပ္ခ်င္ေနၿပီေလ.........၊။။။။။။။

(စာရိုက္ရင္ခုထိ space bar ျခားလို႕မရတာကလည္းဆိုးပါ့ေနာ္ ..က်မကဘဲအသံုးမက်လြန္းတာလားမသိပါဘူး)

(2.10.2010 AM-3:41 )

27 September 2010

ဒီေန႔လုပ္ျဖစ္တာေလးေတြ...

Posted by blackroze at Monday, September 27, 2010 13 comments



ဒီေန႔တနဂၤေႏြေန႕...က်မနားရက္ကလည္းဒီလထဲမွာတနဂၤေႏြဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့
အျပင္ထြက္တယ္ဆိုပါေတာ့ .....မနက္ပိုင္းကို...ယိုးဒယားဆိုင္မွာထမင္းသြားစားပါတယ္..
ဓါတ္ပံုရိုက္မလို႕ပါဘဲ...ဒါေပမဲ့.. အစားငမ္းေနတာနဲ႕မရိုက္ျဖစ္လိုက္ဘူးေပါ့ေနာ္......
အဲေတာ့..ကို္ယ့္ဘာသာကိုယ္ဘဲ..ယိုးဒယားဟင္းေတြကိုမ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ၾကည့္ၾကပါလို႕..
ညေနဘက္ကိုစကိတ္ကြင္းလည္းေရာက္ခဲ့တယ္......စကိတ္ကြင္းမွာရွိတဲ့ရွားရွားပါးပါး
ေျမနီလမ္းေလးပါ.......အင္မတန္ေတြ႕ရခဲပါတယ္...ေဘာင္းဘီတိုဝတ္ထားတဲ့သူေတြသာ
မပါဘူးဆိုရင္ ေတာင္ေတြဝိုင္းေနတဲ့နယ္ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕က.....ေျမနီလမ္းေလးလို႔ထင္မိမွာ...

အခုလက္ရွိအေနအထားေလးေပါ့..ဒီေန႕ရိုက္ခဲ့တာပါ...ရာသီဥတုကေတာ့..အခုဆို
့ကိုယ့္ဘက္ပါခ်င္ေနၿပီေလ........မႈိုင္းညိႈ႕ညိႈ႕ေလးေပါ့ေနာ္..ေအးေတာ့မေအးေသးပါဘူး
ဒါေပမဲ့က်မကေတာ့အဲလိုအခ်ိန္ဆို..ရန္ကုန္မွာတုန္းကက်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားသြားဖူးခဲ့ရတာကို
အရမ္းျပန္လြမ္းမိတတ္ပါတယ္.....အခုလိုမႈိုင္းညိႈ႕ညိႈ႕ဆိုရင္...က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားမွာညေနဘက္
က်ီးကန္းပါးစပ္ဘက္သြားၿပီး....အေၾကာ္ဆိုင္ေတြမွာထိုင္...ဟိုးးးးးးးးးးးအေဝးးးးးးးးးကျပျပေလး
လွမ္းျမင္ရေနတဲ့....ေက်ာက္ထပ္ႀကီးဘုရားတို႕....ေတာင္ေတြအဆင့္ဆင့္ကိုၾကည္႕ရင္းးးး
အေၾကာ္ထိုင္စားခဲ့ရတဲ့အရသာမ်ိဳး..ျပန္လြမ္းမိတတ္ပါတယ္...ခုဆိုသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း
တေယာက္တေနရာစီ...ကြဲကုန္လို႕တခ်ိဳ႕ဆိုအဆက္အသြယ္ေတာင္မရွိၾကေတာ့ပါဘူးေလ...
ျပန္စဥ္းစားရင္ေတာ့..အတိတ္ကပံုရိပ္ေလးေတြကလြမ္းစရာေလးေတြေပါ့.....က်မကဘဲ
ခံစားခ်က္ႀကီးလို႕လားမသိပါဘူးေလ...က်မသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း..က်မလိုဘဲျပန္သတိရ
ၾကမွာပါေနာ္.....
















ဒါေလးးကေတာ့စကိတ္ကြင္းပါဘဲ...က်မအခုေရာက္ေနတဲ့...နိုင္ငံက...ေတာင္ေတြၾကားထဲမွာ
ျမိဳ႕တည္ထားတဲ့နိုင္ငံပါ....ငလ်င္ေတာ့နဲနဲလား...မ်ားမ်ားလား...မသိပါဘူး..ေၾကာက္ရပါတယ္..













အင္းးးးးးး...တနဂၤေႏြတေန႕ေတာ့ကုန္သြားျပန္ၿပီေပါ့ေနာ္....ေနာက္အပါတ္က်ရင္ေတာ့ဘယ္သြား
ျဖစ္မလည္းမသိေသးပါဘူး...ခုေတာ့မနက္ဖန္အလုပ္တက္ဖို႕အားေမြးလိုက္ပါဦးမယ္....ဟူးးးးးးးးးးးးးးး

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအိမ္မက္ေတြတကယ္ျဖစ္လာမဲ့ေန႕ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္းနဲ႕
အိမ္ျပန္ရမဲ့အခ်ိန္ေတြကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္းနဲ႕......
အဲလိုနဲ႕ဘဲ...တေန႕ၿပီးတေန႕......... !!!!!!!!!!!

(27.9.2010 AM ....2:22 )

ပံုေလးေတြကိုခ်ဲ႕ၿပီးၾကည္႕ခ်င္ရင္ click လုပ္လိုက္ေနာ္...

26 September 2010

လြတ္လပ္ေသာအထီးက်န္ျခင္း..

Posted by blackroze at Sunday, September 26, 2010 12 comments

ငွက္ေလးႏွစ္ေကာင္...
တကိုင္းထဲမွာ
အတူတူလည္း
နားခဲ့ဖူးတယ္..
တိမ္ျပာမိုးတဲ့
ေကာင္းကင္ထဲလည္း
တူတူပ်ံသန္းခဲ့ဖူးတယ္...
ေလခ်ိဳေသြးတဲ့
ညခင္းထဲလည္း
ခ်စ္ေတးသံစဥ္
ဆိုခဲ့ဖူးတယ္...
ေနာက္ဆံုးတေန႕
ငွက္ေလးတေကာင္က
အေဝးကိုပ်ံသန္းသြားဖို႕
ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္...
..............................
က်န္ခဲ့မဲ့...
ငွက္ကေလးက...
လြတ္လပ္သြားတာလား..
အထီးက်န္သြားမွာလား...........!!!!!!!!

(26.9.2010... AM 2:26 )

ပံုေလးကိုဒီေနရာေလးကယူထားတာပါ...

17 September 2010

ဧည့္သည္

Posted by blackroze at Friday, September 17, 2010 15 comments



လူဆိုတာ.....ေလာကႀကီးထဲ
မဖိတ္ေခၚဘဲေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္..
မနွင္ဘဲနဲ႕လည္းျပန္သြားတတ္ၾကတယ္..
ေလာကရင္ခြင္ထဲ
အူဝဲဆိုတဲ့...ငုိသံေလးနဲ႕
ခရီးစဥ္တစ္ခုကိုအစျပဳခဲ့တယ္..

ဘဝဟာရထားတစ္စင္းဆိုရင္
အမွတ္တရပံုရိပ္ေလးေတြဟာ...
ဘူတာစဥ္ေလးေတြေပါ့...

မီးရထားႀကီးခုတ္ေမာင္းလို႕
ဘူတာေလးေတြမွာ...ရပ္နားလို႕...
တဘူတာၿပီး..တဘူတာ...
ျဖတ္သန္းရင္း
ခရီးအစ...ခရီးအလယ္....
ခရီးအဆံုးထိေရာက္ေအာင္
ခရီးႏွင္ေနဆဲ....

ပံုရိပ္ေလးေတြလည္း
တခုၿပီးတခုေျပာင္းသြားတယ္..
ဝမ္းသာျခင္းေတြ
ငိုေၾကြးျခင္းေတြ
ၾကည္ႏူးျခင္းေတြ
ခံစားမႈ႕အေရာင္ေတြစံုလိုက္တာ...

ျဖစ္ခ်င္တာလည္းမျဖစ္ရ
မျဖစ္ခ်င္တာလည္းျဖစ္ခဲ့ရ
ဒီဘဝ..ဒီေလာကထဲ.....
မီးရထားႀကီးကေတာ့မွန္မွန္ခုတ္ေမာင္းေနဆဲ...

အခ်ိန္ေတြရယ္...
တေရြ႕ေရြ႕တိုက္စားလို႕
ရထားႀကီးလဲခရီးဆံုးေရာက္ဖို႕နီးလာတယ္
ေၾသာ္..ေနာက္ဆံုးဘူတာေလးေတာင္
လွမ္းျမင္ေနရပါေရာလား...
အစကေတာ့ဝိုးတိုးဝါးတား
ေနာက္ေတာ့ထင္ထင္ရွားရွား....

ေဟာ..ေနာက္ဆံုးဘူတာထဲေတာင္
ဝင္လာပါေရာလား...
လမ္းတေလွ်ာက္လံုး
ေမာႀကီးပန္းႀကီးခုတ္ေမာင္းလာတဲ့
မီးရထားႀကီးလည္း....
တျဖည္းျဖည္းအရွိန္ေတြေလ်ာ့လို႕
ေနာက္ဆံုးမွာရပ္တန္႕သြားေလရဲ့.....

ခုေတာ့လည္းအရာအားလံုး
တိတ္..ဆိတ္..ျငိမ္..သက္..သြား..တယ္...
အခ်ိန္တန္အိမ္ျပန္ရတဲ့
ဒီေလာကႀကီးထဲ
က်မတို႕အားလံုးဟာဧည့္သည္ေတြပါလား....

blackroze

(17.9.2010 AM- 3:59 )

ပံုေလးကိုဒီေနရာေလးကယူထားတာပါ...

12 September 2010

အခ်စ္=အျပစ္

Posted by blackroze at Sunday, September 12, 2010 10 comments

ေန႔ေလးေတြေနွာင္းလို႕
ညေလးေတြေၾကြခဲ့ေလရဲ့
ခံစားခ်က္ေလးေတြလည္း
ရက္စြဲေလးအတိုင္းေပါ့
ေျပာင္းေျပာင္းသြားတယ္
အခ်စ္ေလးေတြလည္း....
ေဟာင္းေဟာင္းသြားတယ္
ထင္ပါရဲ့ေလ..............
................................
မခ်စ္ဖူးခင္တုန္းကေတာ့
အခ်စ္ရူးေလးပါ...
ခ်စ္ဖူးသြားေတာ့လည္း
ရူးေနရဆဲပါဘဲ....
သန္းေကာင္ေက်ာ္
ညနက္နက္ေတြထဲ
အခ်စ္ေၾကာင့္..........
အိပ္ေရးပ်က္ဖူးတယ္......
လေရာင္မဲ့ၾကယ္ေရာင္နည္းတဲ့့
ညေတြမွာလည္း
မ်က္ရည္က်ရင္း...
တိတ္တိတ္ေလးတမ္းတဖူးတယ္
ခဏခဏခ်စ္မိ
အျပစ္ရွိေလသလား...
ေမ့အား...ခံစားေစဖို႕
ဖန္တီးေလေရာ့သလား...
ခ်စ္မိတတ္တဲ့စိတ္အစဥ္ကို
ျပင္ကာထားလိုက္ေတာ့မယ္
ဒီအခ်စ္......
ေဝးေဝးမွာထားလို႕
မ်က္နွာလႊဲလုိက္ခ်င္ပါရဲ့
ခုေတာ့....
ခ်စ္သူကေျပာသြားေလရဲ့
သူ႕မွာခ်စ္သူရွိေနၿပီတဲ့.....................။။။။။။။


(12.9.2010 AM 2:38 )

07 September 2010

တေန႕ေသာအိမ္ျပန္ခ်ိန္...

Posted by blackroze at Tuesday, September 07, 2010 15 comments


ေမြးတုန္းကေတာ့တေယာက္ထဲေမြးလာတာပါဘဲ...ေနာက္ေတာ့ေမာင္နွမအေဖၚရေအာင္ဆိုၿပီး
အေဖအေမတို႕ကညီေလးေတြညီမေလးေတြ...ေမြးေပးေတာ့ေမာင္နွမဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ...
အေဖၚရွိလာတယ္...ေက်ာင္းတက္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းဆိုၿပီးကစားေဖၚေတြေက်ာင္းသြားေဖၚေတြ
ရွိလာျပန္တယ္ေလ..ေတြ႕ဆံုလာျခင္းရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ...ခြဲခြာျခင္းဆိုတာကပ္ရက္ပါလာ
တာဘဲေနာ္..မခြဲခ်င္ေပမဲ့လည္းခြဲခဲ့ရတယ္...မကြဲခ်င္ေပမဲ့လည္းကြဲခဲ့ရတယ္......

ငယ္ငယ္တုန္းကေက်ာင္းသြားေဖၚေတြနဲ႕..ကစားေဖၚေတြနဲ႕....အခ်ိန္တန္ေတာ့..အိမ္ေျပာင္း..
ေက်ာင္းေျပာင္းမိဘေတြကဝန္ထမ္းဆိုရင္တာဝန္က်ရာေျပာင္းလို႕...သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ကြဲကုန္တာပါဘဲ..
အရြယ္ေလးေရာက္လာေတာ့ခ်စ္သူဆိုတာေလးေတြရွိလာျပန္ေရာ..ေနာက္ေတာ့လည္း
အယူအဆမတူလို႕....လမ္းခြဲျခင္းဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ...တေယာက္တကြဲစီျဖစ္ကုန္တာဘဲ...
တခါတေလေတာ့လည္းး...ကိုယ္နဲ႕ပတ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြ...ဘယ္ေတြေရာက္လို႕ဘာေတြမ်ား
လုပ္ေနၾကမလဲလို႕လည္း.....အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိပါရဲ႕ေလ..အရင္ကပတ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့...သူငယ္ခ်င္းေတြ
ေသခ်ာေျပာရမယ္ဆိုရင္....10တန္းတုန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြဆို....အခုထိျပန္မေတြ႕ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး...

10တန္းေအာင္ေတာ့...တကၠသိုလ္မတက္ခင္သင္တန္းေတြတက္္ရင္းနဲ႕....ေနာက္ထပ္သူငယ္ခ်င္း
အသစ္ေတြထပ္ရျပန္ေရာ...တကၠသိုလ္လဲတက္ေရာ...ေမဂ်ာတူသူငယ္ခ်င္းေတြ..ရွိလာျပန္ေရာ...
အဲလိုနဲ႕ဘဲ...ေတြ႕လိုက္ခင္လိုက္..ေနာက္ေတာ့ကြဲသြားလိုက္ၾကနဲ႕ေလ.....ျပန္စဥ္းစားမိရင္ေတာ့
လြမ္းမိတယ္...အရင္တုန္းကဘယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ဘယ္ေနရာတူတူသြားခဲ့တာဆိုတဲ့...
အမွတ္တရေတြကေတာ့..အဲဒီသူငယ္ခ်င္းနဲ႕မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ေပမဲ့....ရင္ထဲမွာယခုထက္တိုင္..
အမွတ္တရရွိေနဆဲပါ.....ေမာင္နွမေတြလည္း...ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားေနာက္ေတာ့
ကိုယ့္ဘဝနဲ႕ကိုယ္...ယံုၾကည္ရာစြဲကိုင္လို႕...ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ....
တကြဲတျပားစီျဖစ္ကုန္တာပါဘဲေလ...အရင္ကဆို...ေမာင္နွမဝမ္းကြဲေတြအမ်ားႀကီးနဲ႕....
တဝုန္းဝုန္းတရံုးရံုးနဲ႕ေပ်ာ္စရာႀကီး...ခုေတာ့လည္းအားလံုး...တေနရာစီမွာ..
.ရပ္တည္ရုန္းကန္လို႕..ဘဝအေမာေတြကိုယ္စီနဲ႕......
တခ်ိန္တခါကဆိုတာကို...ျပန္လည္တမ္းတေနယံုကလြဲလို႕....
ဘယ္ေတာ့မွျပန္မရနိုင္ေတာ့တာအေသအခ်ာေပါ့...

က်မအခုခင္မိတဲ့သူေတြလည္းတေန႕မွာအိမ္ျပန္ၾကမွာပါေလ... အခ်ိန္တန္ေတာ့အိမ္ျပန္ၾကတာပါဘဲေလ...
တေယာက္နဲ႕တေယာက္မေတြ႕ဖူးေပမဲ့...အြန္လိုင္းမွာခင္မင္ခြင့္ရခဲ့ၾကတယ္...တေယာက္နဲ႕တေယာက္
ရင္နွီးစြာကူညီေပးခဲ့ၾကတယ္...ဒါေတြကအမွတ္တရေတြပါဘဲေလ...(တခ်ိန္မွာေပါ့...)
က်မေျပာတဲ့..အခ်ိန္တန္လို႕အိိမ္ျပန္သြားၾကတဲ့အခါမွာ...က်န္ခဲ့တဲ့ပံုရိပ္ေလးေတြက..
(က်မအတြက္ေပါ့...)
အမွတ္တရျဖစ္ေစမွာအေသအခ်ာပါဘဲေလ
...အိမ္ျပန္သြားၾကတဲ့သူေတြကေတာ့...တာဝန္ေတြ...အမိန္႕ေတြၾကားမွာ...
က်မကိုေမ႕ေကာင္းေမ႕ေနပါလိမ့္မယ္....လူဆိုတာအိိမ္မက္ထဲမွာဘဲရွင္သန္ေနလုိ႕မရဘူးေလ...
တကယ့္လက္ေတြ႕ဘဝထဲမွာလည္းရွင္သန္ရဦးမွာကိုုး...က်မကေတာ့အိမ္မျပန္နိုင္ေသးတဲ့သူဆိုေတာ့
သူတို႕ကိုသတိရေနမိမွာအေသအခ်ာပါဘဲ...သူတို႕ကူညီခဲ့ဖူးတာေလးေတြ...(က်မကိုအားေပးခဲ့တာေတြ)က်မအျမဲတမ္းသတိရေနမွာပါ... က်မညဘက္အြန္လိုင္းလာမိတိုင္း..သူတို႕ကိုသတိရေနမိမွာပါ....

က်မအားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္...က်မေနမေကာင္းျဖစ္လို႕စာေတြေရးမိတိုင္း..လာအားေပးတဲ့သူေတြ
က်မစာေရးတိုင္းလာဖတ္ေပးၾကတဲ့.က်မခင္မင္ရတဲ့ေမာင္နွမေတြအားလံုးကိုက်မေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
တခါမွမေတြ႕ဘူးမျမင္ဘူးေပမဲ့...က်မအားလံုးကိုရင္ထဲကေန....စစ္မွန္စြာနဲ႕ခင္ပါတယ္.....
က်မအတြက္လည္း....တေန႕ေသာအိမ္ျပန္ခ်ိန္ဆိုတာ..ရွိလာမွာပါေနာ္.........။။။။။။။


(7.9.2010 AM 3:08)

06 September 2010

ပံုရိပ္ေဟာင္း

Posted by blackroze at Monday, September 06, 2010 11 comments
ဟိုစဥ္တစ္ခ်ိန္.....
ေဆာင္းတစ္ညေနမွာ
မင္းနဲ႔နွစ္ေယာက္ထဲ
လက္ခ်င္းတြဲလို႔
အင္းလ်ားလမ္းထက္
ေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးတယ္.....

ေခမရဌ္မွာ
မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္
ခ်စ္စကားခြန္းတံု႔ ဆိုခဲ႔ဖူးတယ္....

ျမဴနွင္းေရာတဲ႔
မႈံရီရီညေနေလးမွာ
ကန္ေဘာင္ထက္
လိႈ္င္းပုတ္သံနားဆင္လို႕
မင္းရင္ခြင္မွာ ခိုခဲ႔ဖူးတယ္......

ေနလံုးျပျပ
မျမင္ရေတာ႕တဲ႔
ညေနအို...ဆည္းဆာခ်ိန္ေလး
မကုန္ဆံုးခင္တခဏ
မင္းမ်က္နွာေလး ၾကည္႔လို႔
အခ်စ္သီခ်င္း..သံစဥ္ခ်ိဳေတြ
နွစ္ေယာက္အတူ
ဆိုညည္းဖူးတယ္.......


အရမ္းလွတဲ့
ညေနေလးေတြ
ရွိခဲ့ပါရဲ႕
အျပံဳးတစ္ခုရဲ႕
ညိႈ႕ငင္မႈ႕ေအာက္.....
အဖန္ဖန္အခါခါ.....က်ရႈံးလို႕........
ေႏွာင္ႀကိဳးထဲက
ဘ၀တစ္ခုမွာ....
ေပ်ာ္ေနခဲ႔ဖူးတယ္....

နွင္းတခါေဝ
မိုးတခါေစြ
ရြက္တခါေၾကြလို႕
ဒီသံုးရာသီ
တစ္ပတ္လည္ေလေသာအခါ

ူျဖည္မွန္း မသိ
ေျပသြားရွာတဲ့
ေႏွာင္ႀကိဳးေျပ ၾကား
ႏွလံုးသား..
အပိုင္းအစ
ျပန္ေကာက္ရင္း......နဲ႔

သံစဥ္မခ်ိဳ
ဆည္းဆာမလွ
ေဆာင္းတစ္ညမွာ
အင္းလ်ားလမ္းက
ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား
တစ္ေယာက္ထဲ.....
ျပန္ရွာေနမိတယ္.....။။။။။။။။။



(7.9.2010 AM 2း25 )


ဟိုးအရင္ကေရးဖူးတဲ့ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပါ
အခုမွစိတ္ကူးေပါက္လို႕တင္လိုက္တာပါ...

05 September 2010

ဒီညအတြက္ခံစားခ်က္ :P

Posted by blackroze at Sunday, September 05, 2010 6 comments
စာလဲမေရးျဖစ္ဘဲကြန္ျပဴတာေရွ႕မွာ
ဒီလိုနဲ႕တညၿပီးတညကုန္သြားတာဘဲ
ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနတဲ့ညေတြပါ..
ဘာေရးရမွန္းလဲမသိ..ဘာမွလဲခံစားလို႕မရ...
က်မဒီညစာေရးဖို႕ႀကိဳးစားပါတယ္..
ဒါေပမဲ့အရမ္းအိပ္ခ်င္ေနၿပီေလ..
ေနာက္ဆံုးေတာ့မ်က္စိကိုအရႈံးေပးလိုက္ပါတယ္..
သြားအိပ္ၿပီေနာ္...
ေလာကႀကီးမွာ...အျဖစ္ခ်င္ဆံုးအရာတခုကိုေျပာပါဆိုရင္
(အခုေနခါ)
က်မေျပာမိမွာက...အရမ္းအိပ္ငိုက္ေနပါတယ္...ဆိုတာပါဘဲ
ေနာက္ေန႕ေတြထပ္ႀကိဳးစားပါဦးမယ္...စာေရးဖို႕ပါ...
က်မစိတ္ထဲမွာအခုတေလာ..ဟာလာဟင္းလင္းႀကီးျဖစ္ေနသလိုဘဲ
ဘာမွမရွိေတာ့သလိုဘဲ...
အဲဒါဘဲေကာင္းပါတယ္ေနာ္...
အားလံုးဘဲ...Goodnight ပါ...
က်မအတြက္ေႏြးေထြးတဲ့အိပ္ယာေလးစီသို႕သြားပါေတာ့မယ္... :P


(5.9.2010 AM 3:57)

21 August 2010

အိမ္မက္မ်က္ရည္..

Posted by blackroze at Saturday, August 21, 2010 16 comments
က်မအသံေလးတသံၾကားေနရတယ္
ေခၚေနသံလား
စကားေျပာေနသံလား
မသဲကြဲလိုက္တာေလ
ထပ္ၿပီးေတာ့အားစိုက္နားေထာင္မိတယ္..
အသံေလးကခပ္တိုးတိုးပါဘဲ
ဟိုးအေဝးႀကီးကေနလာတဲ့အသံေလး..
က်မနားေတြဘာျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ
စိတ္ကိုအတည္ျငိမ္ဆံုးထားလို႕
အဲဒီအသံေလးကိုဘဲ
နားစြင့္ေနမိတယ္...
ေခၚသံပါလား..
တေယာက္ေယာက္က
လွမ္းေခၚေနတာမ်ိဳး....
အသံကဝဲေနသလိုဘဲ
တိုင္းရင္းသားသံတခုခုဝဲေနတာဘဲ
ကရင္သံဝဲေနတာမ်ားလား......
သူဘာေျပာေနတာပါလိမ့္
က်မကိုလွမ္းေခၚေနတာဘဲ
" ခ်စ္ " ဆိုၿပီးလွမ္းေခၚလိုက္တာမ်ားလား
ရင္ထဲမွာလႈိက္ခနဲ
ျဖစ္သြားတဲ့ခံစားခ်က္နဲ႕အတူ
ရုတ္တရက္မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည္႔လိုက္မိတယ္....
ေၾသာ္.......................
..............................
အိမ္မက္..မက္ေနတာပါလား...
.............................
မ်က္ရည္ေတြကဘာလို႕က်လာတာပါလိမ့္ေနာ္..
မ..ငို..ခ်င္..ပါ...ဘူး...ဆို...မွ...ေလ........ ။။။။

(21.8.2010 am 00:44 )

13 August 2010

ေျပာင္းလဲျခင္း

Posted by blackroze at Friday, August 13, 2010 16 comments
ခံစားမႈ႕တစ္ခုလို႕ဘဲေျပာရမလား ေဒါသထြက္ေနတယ္လို႕ဘဲေျပာရမလား ကို္ယ့္ဘာသာ

ေတာင္မေဝခြဲတတ္ေတာ့ပါဘူးေလ ေသခ်ာတာကေတာ့ စိတ္ထဲတနုံနုံျဖစ္ေနတာပါဘဲ …

အျဖစ္ကေတာ့ဒီေန႕အလုပ္သြားေတာ့ မနက္ပိုင္းsec (1)က မမကေျပာသြားပါတယ္ ..

device name -7143 ကို Test လုပ္ေနတဲ့ computer က ျပသာနာနည္းနည္းရွိေနတယ္တဲ့

ကြန္ျပဴတာကိုစစ္ခိုင္းထားတယ္တဲ့….လာစစ္တဲ့ေကာင္ေလးေတြက ကြန္ျပဴတာကဘာမွျပသာနာ

မရွိဘူးတဲ့ စက္ကိုစစ္ပါတဲ့ က်မလဲစက္ျပင္တဲ့ေကာင္ေလးကိုေခၚၾကည္႕ခိုင္းတာေပါ့…..

စက္ျပင္တဲ့ ေကာင္ေလးကလဲ ကြန္ျပဴတာကျဖစ္ေနတာတဲ့ စက္ကအိုေကပါတယ္တဲ့

ေနာက္ဆံုးေတာ့ကြန္ျပဴတာသမားက ပိုအျငင္းသန္လို႕ အနိုင္ရသြားပါတယ္…စက္ျပင္တဲ့

ေကာင္ေလးကျပင္ပါေတာ့တယ္ က်မအလုပ္တက္ၿပီးလို႕တစ္နာရီေလာက္ရွိေနပါၿပီ…

က်မစူပါဗိုက္ဆာကိုသြားေျပာပါတယ္…7143 က Run လို႕မရဘူးေနာ္… ျပင္ေနတယ္လို႕

သူကလဲ “ ေအး “ တဲ့… ၿပီးၿပီေပါ့ သူသိေနတာဘဲေလ ထမင္းသြားမစားခင္ထပ္သြားေျပာေသးတယ္

္ “ မအိုေကေသးဘူးေနာ္’’ လို႕ သူကလဲ

“ OK ” တဲ့….သူသိတယ္ေပါ့ က်မတာဝန္ေက်ပါတယ္ က်မလုပ္ေပးရတဲ့အပိုင္းကို

ေသခ်ာသြားေျပာတာဘဲေလ အလုပ္ဆင္းခါနီးအထိ ျပင္တာမၿပီးေသးတာနဲ႕ က်မလဲ

ထပ္သြားေျပာလိုက္တယ္…ခုခ်ိန္ထိေအာင္ “ ျပင္ေနဆဲပါလို႕ ” အဲမွာစေတြ႕တာပါဘဲ

တေန႕လံုးစက္ျပင္ေနတာဘာလို႕ သူ႕ကိုလာမေျပာသလဲတဲ့ေလ ..က်မသူ႕ကိုသြားေျပာတာ

၃ေခါက္တိတိပါ ..သူဘာလို႕မသိဘူးလို႕ေျပာရတာလဲ က်မကိုဘာလို႕လာမေျပာဘူးလို႕

ေျပာရတာလဲ က်မသြားေျပာတဲ့အႀကိမ္တိုင္း သူဘာလို႕ “ ေအး ” လို႕ျပန္ေျပာရတာလဲ

က်မလဲ “ နင့္ကိုလာေျပာတာ၃ေခါက္ေတာင္မွေလ ..နင္ဘဲ အိုေကဆို ..ခုမွ မသိဘူး

ဘာျဖစ္လို႕ ေျပာရတာလဲ ” လို႕ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္ …တေန႕လံုးစက္ကိုျပင္ေနတာလားတဲ့

( ခုမွတေရးနိုးတဲ့ပံုစံနဲ႕လာေမးေနပါတယ္ ) ဟုတ္တယ္လို႕ေျဖလိုက္ေတာ့ အဲဒါဘာလို႕ငါ့ကို

လာမေျပာတာလဲတဲ့ ..ကဲ စဥ္းစားေပးၾကပါဦးရွင္ ဂ်ာေအးသူ႕အေမရိုက္ေနသလိုပါဘဲ…

စက္ကဘာျဖစ္တယ္ ကြန္ျပဴတာကဘာျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး အာရာဖတ္ လုပ္ေတာ့တာပါဘဲ…

က်မေလ ေဒါသထြက္လိုက္တာေလ….ျပန္ခံေျပာလိုက္ခ်င္တာ ပါးစပ္ကိုယားေနတာဘဲ

သူကလူႀကီးဆိုေတာ့လည္း ေလသံကကိုယ့္စိတ္တိုင္းက်မာလို႕မရျပန္ဘူး မမာမေပ်ာ့နဲ႕ဘဲ

ျပန္ေျပာရပါတယ္ (ေၾသာ္ နိုင္ငံျခားမ်ားဆိုးပါ့ေနာ္ ) က်မလဲစိတ္မရွည္ေတာ့တာနဲ႕

“ခဏေနဦး ..ငါ စက္ျပင္ေနတဲ့ေကာင္ေလးကိုလႊတ္လိုက္မယ္..နင္သိခ်င္တာေမး…

ငါလဲစက္အေၾကာင္းအဲေကာင္ေလးေလာက္မသိဘူး ” ဆိုၿပီးနားလည္မႈ႕ယူလိုက္ရပါတယ္



အလုပ္ကေနသာအိမ္ျပန္ေရာက္လာပါတယ္ စိတ္ကေဒါသတရားအျပည္႕နဲ႕ပါ …

က်မနားမလည္ပါဘူး….သူတကယ္ဘဲ မသိတာလား မသိတာမျဖစ္နိုင္ပါဘူး

မသိတာဆိုရင္ေတာ့ သူပံုမွန္မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ သေဘာပါဘဲ ..သိတယ္ဆိုရင္လည္း

က်မကိုဘာလို႕အဲလိုလာရစ္ရတာလဲ …က်မသူငယ္ခ်င္းကိုေျပာျပေတာ့..

သူငယ္ခ်င္းကေျပာပါတယ္အပ်ိဳႀကီးမမေတြကအဲလိုဘဲတဲ့ေလ လိုရင္တမ်ိဴးမလိုရင္တမ်ိဳး တဲ့ေလ …

ထားပါေတာ့ မလိုရင္တမ်ိဳးဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ကို က်မနားမလည္ပါဘူး..မလိုရေအာင္ သူနဲ႕က်မက

ဘာသက္ဆိုင္မႈ႕မွမရွိပါဘူး သူလဲလာၿပီးအလုပ္လုပ္တာပါ က်မလဲအလုပ္လာလုပ္တာပါဘဲ

သူကလုပ္သက္ပိုၾကာလို႕ က်မတို႕ထက္သိတာပိုမ်ားလို႕ တတ္တာပိုမ်ားလို႕ ေခါင္းေဆာင္ေနရာ

ကိုယူၿပီးလုပ္ရတာပါ …။ က်မအျမင္ေပါ့ေလ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္အေနနဲ႕ ဒီလိုမျဖစ္သင့္ဘူး

ထင္ပါတယ္ …တကယ္ဆို က်မသြားမေျပာခဲ႕ရင္ေတာင္ သူကလာေမးရမွာပါ ခုေတာ့..က်မအျဖစ္က …

မိေအးနွစ္ခါနာသလိုပါဘဲ ကိုယ္ကေစတနာနဲ႕ လုပ္ေပးလိုက္တာတခုကို

အျပစ္တင္လိုက္သလိုပါဘဲ အလုပ္ထဲမွာ လူတိုင္းတာဝန္ကိုယ္စီရွိၾကတဲ့ သူေတြႀကီးပါဘဲ ………

တဆက္ထဲဘဲေတြးမိပါတယ္…..ရန္ကုန္မွာေနတုန္းကအိမ္မွာဆိုရင္ က်မကမဟုတ္မခံဆိုၿပီး…..

အိမ္ကလူေတြရဲ႕အျမင္ကတ္မႈ႕ကိုသိမ္းပိုက္ထားတာပါ က်မကသာကိုယ့္ဘာကို မဟုတ္မခံလို႕

ေျပာတာပါ…အိမ္ကလူေတြကေတာ့က်မကို လူ႕ဂြစာတဲ့ေလ ..တခုခုဆိုက်မစိတ္ထဲမွန္တယ္လို႕

လက္ခံထားတဲ့ အရာတစ္ခုဆိုရင္ က်မဘယ္ေတာ့မွအေလွ်ာ့မေပးပါဘူး …ဒီေန႕လိုအျဖစ္မ်ိဳးဆို

က်မအေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရတာပါ (က်မစိတ္ထဲမွာေတာ့အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရတယ္လို႕ဘဲထင္ပါတယ္)

သူနဲ႕ထိပ္တိုက္ရင္မဆိုင္ခ်င္လို႔ပါ …က်မဘာလို႕အဲလိုေျပာင္းလဲသြားရတာလဲ

အလုပ္ေၾကာင့္လားေငြေၾကာင့္လား…..တကယ္ေတာ့နွစ္ခုစလံုးေၾကာင့္ပါဘဲ….အလုပ္ထဲမွာ

အရာရွိနဲ႕ျပသနာမတက္ခ်င္တဲ့သေဘာပါဘဲ သူနဲ႕ျပသနာတက္လိုက္ရင္ အနဲအမ်ားဆိုသလို

အလုပ္ကိုထိခုိက္နိုင္ပါတယ္ ဒါေၾကာင့္ကိုယ္ကျပသာနာမတက္ေအာင္ေရွာင္လိုက္တဲ့သေဘာလို႕

သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္ …စိတ္ထဲမွာေတာ့ အရင္ကဘဝကိုျပန္ျမင္ေနသလိုပါဘဲ…

အရင္ကျပတ္သားတဲ့စိတ္ဓါတ္နဲ႕ ရွင္သန္ခဲ့တဲ့ က်မကိုယ္က်မျပန္ျမင္ေနရပါတယ္

က်မစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္……ဘဝဆိုတာေျပာင္းလဲတတ္ပါလားေနာ္လို႕

အသက္ေတြႀကီးလာလို႕ ဘဝထဲေရာက္လာတာနဲ႕အမွ် လူေတြဟာ ေငြေၾကာင့္

ခံစားခ်က္ေတြ ခံယူခ်က္ေတြေျပာင္းသြားတတ္ၾကတာဘဲေနာ္….





(13 8.2010 AM 3:50 )

09 August 2010

အဆံုးမရွိေသးတဲ့ပံုျပင္...

Posted by blackroze at Monday, August 09, 2010 8 comments
(ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းမွ ....ကူးယူေဖာ္ျပတာပါ)



ျမန္မာျပည္ ေျမပံုေလး ေရွ႕မွာခ်ၿပီး ကြ်န္မ ရြာရွိမယ့္ တည္ေနရာ ေလးကို စိတ္မွန္းနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ လုိက္မိတယ္။

ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္း မုိးနည္းေရရွား ရပ္၀န္းေလးရဲ႕ ေထာင့္ခ်ိဳး တစ္ေနရာဟာ ၀ါးေတာမဆိုတဲ့ ရြာေလးတဲ့လား။ ဖုန္ေငြ႔လံုးလံုး၊ ကုန္းေခါင္ေခါင္ ကြ်န္မတို႔ အညာ၊ မံုရြာ၊ အရာေတာ္ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ပူအုိက္ျခင္းမ်ိဳး ဘယ္ေဒသမွ လိုက္မီမယ္ မထင္ဘူး။ ေနပူပူ ေျမပူပူမွာ ေခါင္လိုက္တဲ့ မုိးကလည္း လြန္ေရာ ကြ်ံေရာ။ အိုင္တီေခတ္နဲ႔ အမီ ရြာမွာ စေလာင္းေတြ ဒယ္အိုးေတြ၊ မုန္႔စံုရတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြ တိုးၿပီးရင္း တုိးလာတာေတာင္ တန္ခူး၊ ကဆုန္ ေရာက္လာၿပီဟဲ့ ဆိုရင္ မုိးေခၚလြန္ဆြဲ၊ ကန္တူး ပြဲေတြကေတာ့ ရုိးရာ မပ်က္ေသးပါဘူး။ မုိးနတ္မင္းကို အျပစ္ဖုိ႔ၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္း စဥ္းစားၾကည့္ရင္ သူနဲ႔ လားလားမွ ဆိုင္တာ ဟုတ္ဘူးရယ္။ လူေတြကလည္း ၾကည့္ဦး။ ေႏြဆိုလည္း ေႏြမို႔၊ မုိးဆိုလည္း မိုးမို႔ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ရြာထဲကို ၀င္လာမစဲ တသဲသဲက ထင္းလွည္းႀကီးေတြ။ ၀ယ္တဲ့ လူေတြလည္း ၀ယ္ရဲ႕။ ေရာင္းတဲ့လူကလည္း ေရာင္းရဲ႕။ ဘယ္ေလာက္မွလည္း စီးပြားျဖစ္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။

ေရာင္းသူက တစ္စီးလံုး ေပးမွ ငါးေထာင္ေလာက္ပဲ ရသလို ၀ယ္ၾကတဲ့ အေၾကာ္သည္၊ အထက္မီး ေအာက္မီးသည္၊ တိုလီမုတ္စသည္ေတြလည္း ၀မ္းမ၀တ၀ အဆင့္ကေန ဘာအျမတ္မွ သိသိသာသာ က်န္တာ မဟုတ္ဘူးရယ္။ ေတာေတြျပဳန္းၿပီး ေတာင္ေတြ သကၤန္း မဆီးရဘဲ ေခါင္းတံုး က်သြားတာက လြဲရင္ ေရာင္း ေကာင္းၾကတုန္း။ ၀ယ္ေကာင္းၾကတုန္း။ မြဲေကာင္း ၾကတုန္း။

“ေအာင္မယ္ ေကာင္မ။ ညည္း သည္လိုေတာ့ လာမေျပာနဲ႔ ေအဟဲ့။ ထမင္းခ်က္ တာ ထင္းနဲ႔မခ်က္လို႔ ငါက ဘာနဲ႔ ခ်က္ရမွာတုံး။ ညည္း မေမြးခင္ကတည္းက ငါသည္လို ခ်က္လာတာ ပညာတတ္ မႀကီးရဲ႕။ ဘီအီးဒီ ေအာင္သိုက္ ျပဇာတ္ထဲက ဘြဲ႕ရအလုပ္ လက္မဲ့ႀကီးရဲ႕”

ေဒၚတင္ျမ ထင္းသံုး ၾကမ္းတယ္လို႔ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ျဖစ္ၿပီး ပါးစပ္သရမ္းမိ လိုက္ပါတယ္။ ၾကားၾကတဲ့ အတိုင္း ကြၽန္မမွာ ကက္ကက္လန္ ရန္အေတြ႕ေတာင္ခံလိုက္ ရေသး။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ကိုလည္း အျပစ္ မဆိုသာပါဘူး။ ေခတ္ႀကီးကိုက လိုက္ မမီေအာင္ ေျပာင္းလဲ ေနတဲ့ဟာ။ ကြၽန္မတို႔ ေတာသူ ေတာင္သားေတြက ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္မွာတဲ့တုံး။

ေရွးေရွးတုန္းကေတာ့ “၀ါးေတာမ”ဆိုတာ အရာ ေတာ္၊ မံုရြာနယ္ တစ္ေၾကာမွာ နာမည္ တစ္လံုးနဲ႔။ အထည္ဆိုလည္း အထည္မို႔၊ ထန္း လ်က္ဆိုလည္း ထန္းလ်က္မို႔ နာမည္ အႀကီးသား။ အခုမ်ားေတာ့ လာၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ ၀တ္ရတာက တ႐ုတ္ထည္၊ စားရတာက ဟင္းခ်ဳိမႈန္႔၊ စီးရတာက ေထာ္လာဂ်ီ။ အခု ၀ါးေတာက အပ်ဳိေခ်ာ မမေတြ သြားကုန္ၾကၿပီ။ ရွမ္းျပည္ နယ္လက္ဖက္ခူး၊ ျမစ္ႀကီးနား ထမင္းခ်က္တဲ့။ ရြာမွာ ဘာအလုပ္မွ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ဗမာခ်ည္ကို အတိုင္ေရာ အေဖာက္ပါ ေဆးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရက္ထားတဲ့ ဖ်င္ၾကမ္း လံုခ်ည္ တစ္ကြင္းဆို ေလးေထာင္ေက်ာ္မွ ရေတာ့တာ။ တ႐ုတ္ထည္ က သံုးကြင္းမွ ငါးေထာင္။ ဘယ္အပ်ဳိက လက္ထြက္လံု ခ်ည္ကို ဖင္ပူခံရက္ေတာ့မွာတုံး။ ကိုယ္ေတာင္ မ၀တ္တာ သူမ်ားနယ္ကေရာ အျမတ္ ေပးၿပီး လာ၀ယ္ပါဦးမလား။ ေခတ္ကလည္း ေခတ္ပဲကိုး။ ရြာသူေတြကိုလည္း အျပစ္ မတင္ရက္ပါဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္၊ တ႐ုတ္ထည္ေတြ ၀င္မလာ ခင္တုန္းကေတာ့ ရြာမွာအလုပ္ ျဖစ္ၾကသား။ ၀ါးေတာမရြာ ထြက္ ေရႊဖလာ အဆင္ေစာင္ အုပ္၊ ႏွပ္ေလးလႊာ ရြက္ေစာင္၊ အျပာျဖတ္၊ အနီျဖတ္ေတြဆို တာ တစ္နယ္တစ္ေက်းက ကုန္သည္ေတြ လု၀ယ္ရတဲ့ အထိ။ မႏၲေလး၊ ေတာင္ႀကီးက ဖ်င္(အၾကမ္းထည္)ပြဲစား ေတြဆိုတာလည္း လိုခ်င္ လိုက္ၾကတာမွငမ္းငမ္းတက္။ တကယ့္ကို ေရႊေရာင္ အတိတ္ႀကီးပါေတာ္။

ေဟာ အခုေတာ့ မၾကံဳ စဖူး အၾကံဳထူးလို႔ ထန္းသ မားက႐ံႈး၊ ဖ်င္ကပ်က္။ ဖ်င္ ကပ်က္ေတာ့ ခ်ည္မထြက္၊ ခ်ည္မထြက္ေတာ့ ဂြမ္းသမား ေတြ ငုတ္တုတ္၊ ၀ါသမား ေတြဗိုက္ေမွာက္။ အတိုးေတြ တနင့္တပိုး ယူၿပီး မေလးရွား ေျပးသူလည္း ေျပးရဲ႕။ ဒါေပ မယ့္ ကံေကာင္းမွ ဖားေလာင္း ဖားျဖစ္ ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း ဆယ္ေယာက္ သြားလို႔မွ တစ္ေယာက္ေသခ်ာတာ မဟုတ္ဘူးရယ္။

“တူမႀကီး၊ ခ်ည္လဲခ်င္ လို႔ပါကြယ္ အေမႀကီး”

ေဟာ ေျပာလို႔မ ွမဆံုး ေသးဘူး။ ေရာက္လာျပန္ၿပီ တစ္ေယာက္။ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ အဘြားႀကီး။ ေျမးေလး လက္တစ္ဖက္က ဆြဲလို႔ အိမ္တံခါး၀မွာ မတ္တတ္။
“အေမႀကီးေရ ဖ်င္ေတြ အလုပ္ မျဖစ္လို႔ နားထားတာ သံုးလေလာက္ ရွိၿပီ အေမႀကီး ရဲ႕။ တျခား သြားလဲလိုက္ပါ ေနာ္ အေမႀကီး”

တကယ္ေတာ့ သူတို႔ ေလးေတြက ဟိုးေအာက္ဆံုး အဆင့္ လက္လုပ္လက္စား ေလးေတြရယ္။ ေငြ ၁၆၀၀ ေလာက္ ရွိတဲ့ အရင္းနဲ႔ ဗိုင္း တစ္ပိႆာ၀ယ္၊ ခ်ည္ငင္ၿပီး ဗိုင္းနဲ႔ျပန္လဲေတာ့ တစ္ပိႆာ ငင္ခ ၆၀၀ ေလာက္ရ။ အဲဒါေလးကိုပဲ ဆန္ကြဲ၊ င႐ုတ္ျဖစ္ ေအာင္ ဖန္တီးၿပီး သံုးရက္ေလာက္ အသက္ဆက္ရရွာ တာ။

“တူမႀကီးရယ္ လဲပါကြယ္။ အေမႀကီးက လာေနက်ပါ။ တျခားလည္း မသြား ခ်င္ေတာ့တာနဲ႔”

အဲဒါက ခ်ည္သမားတိုင္း မက်က္ရဘဲ အလြတ္ ေျပာႏိုင္တဲ့ ေစ်းေခၚစကား။ အစကေတာ့ ကြၽန္မလည္း သနားတာနဲ႔ အလုပ္ မျဖစ္ေတာင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေတာ့ ေငြေအာင္းခံၿပီး ကုသိုလ္ ျဖစ္လဲေပးပါေသးတယ္။ အခုေတာ့ ကြၽန္မဆီမွာလည္း ေငြျဖစ္မလာတဲ့ ခ်ည္ပံု၊ အထည္ပံုႀကီးက ဆယ္ေပ ေလာက္ျမင့္ေနၿပီ။
“ဗိုင္း ကုန္ေနလို႔ပါ အေမႀကီးရယ္”

မတတ္ႏိုင္ဘူး။ လက္က်န္ဗိုင္းေလး အခ်ိန္ တစ္ဆယ္ေလာက္ကို အိမ္ထဲ သြင္းထားၿပီး မုသာ၀ါဒ ဆိုတဲ့ မမွန္ေသာ စကားကို မ်က္စိ စံုမွိတ္ၿပီး လိႈင္လိႈင္ႀကီး သံုးေနရတာက ေန႔တိုင္း။
“အေမႀကီး ဗိုက္ဆာတယ္”

ေရမခ်ဳိးတာ ၾကာေနၿပီလို႔ ထင္ရတဲ့ ခ်ဥ္တူးတူး၊ စုတ္ျပတ္ျပတ္ ေကာင္ေလးရဲ႕ မ်က္လံုး တစ္စံုက ကြၽန္မ လက္ထဲရွိ ခြဲရင္းတန္းလန္း စိန္တစ္လံုး သရက္သီးႀကီးဆီ ကို အၾကည့္ေတြ ရဲရဲႀကီးပို႔ လႊတ္လို႔။
“စားမလားဟင္ ေကာင္ေလး”

“ဟုတ္”

“အေမႀကီးကိုလည္း တစ္စိတ္ေလာက္ ေကြၽးပါ တူမႀကီးရယ္။ အေမႀကီး ခံတြင္း မလိုက္လို႔ အစားပ်က္ ေနတာၾကာၿပီ”

ကြၽန္မလည္း ေနပူပူ၊ အိုက္စပ္စပ္မွာ ဘာအလုပ္မွ မရွိတဲ့ အတူတူ ေၾကာင္ေရခ်ဳိး ေခြးသန္းရွာပဲ ေျပာေျပာ၊ ေျမး အဘြား ႏွစ္ေယာက္ကို အိမ္ထဲ ေခၚၿပီး ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ ေရာက္စပ္စု၊ ေလကန္လုပ္ ေနမိပါေတာ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ထင္ရဲ႕။ အေဖက ကြၽန္မကို ခဏခဏၾကည့္ၿပီး ရြတ္တတ္တာ။ “ေခတ္ပညာ တတ္မႀကီး၊ ဘာစီးပြားေရး အကြက္မွ မျမင္ဘူး”တဲ့။ စီးပြားတြက္ တြက္မယ္ ဆိုရင္ ေတာ့ ေဟာသလို အလုပ္ မျဖစ္တဲ့ ကာလႀကီးမွာ ကြၽန္မ ေရွ႕ထိုင္ေနတဲ့ ေျမးအဘြား ႏွစ္ေယာက္က ကြၽန္မအတြက္ ေရႊခဲႀကီး မဟုတ္သလို ေငြတြင္းႀကီးလည္း ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး။ မဆိုင္တဲ့ ကိစၥကို မဆိုင္သလို ေနလိုက္လည္း ၿပီးတာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မကလည္း ကြၽန္မေလ၊ တျခားသူမွ မဟုတ္တာ။ နတ္ကရာ က်ီးေမာလို႔ပဲ ေျပာေျပာ၊ လံွဖ်ားပုစဥ္းနား၊ က်ီးကန္းေခ်းပါလို႔ပဲ ဆိုဆို မဆိုင္သလို မေနမိတာကေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ေမြးရာပါ မဟာ အားနည္းခ်က္ အစစ္။ ကြၽန္မ က်ီးမ်ား ၀င္စားေလေရာ့ သလား။

“တူမႀကီးပဲ စဥ္းစား ၾကည့္။ အလုပ္ျဖစ္တုန္းက ကုန္ေစ်းႏႈန္းကို လိုက္မမီဘူး။ ေဟာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေလး သင့္ေတာ့ အလုပ္ကမရွိ။ ေက်ာ္ခန္႔တို႔ေတာ့ ဖုန္ေတာက မတက္ေတာ့ပါဘူးကြယ္”

တစ္ခါတုန္းက ၀ါးေတာမ ဆိုတဲ့ ကြၽန္မတို႔ ရြာ မွာ ေက်ာ္ခန္႔ဆိုတဲ့ လူ႐ိုး တစ္ေယာက္ရွိခဲ့သတဲ့။ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ ပြဲကနား ရွိလို႔ ရြာသားေတြ လွည္းယဥ္ကိုယ္စီနဲ႔ ထြက္ၾကၿပီဆိုရင္ ေက်ာ္ခန္႔ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဖုန္ထူ တဲ့ လမ္းေလးထဲမွာ ေျခက်င္ပဲ ေလွ်ာက္သတဲ့။ “ေက်ာ္ခန္႕ လွည္းေပၚတက္ေလ”လို႔ေျပာ ရင္ သူက “ငါ ကိုယ္ပိုင္ လွည္း မ၀ယ္ႏိုင္မခ်င္း ဖုန္ေတာက မတက္ဘူးကြ” လို႔ ျပန္ေျပာသတဲ့။ ႏွစ္ေတြၾကာလို႔ ေက်ာ္ခန္႔တို႔ ရြယ္တူေတြ ဆံျဖဴ သြားက်ဳိးျဖစ္သြားတာ ေတာင္ ေက်ာ္ခန္႔တစ္ေယာက္ ဖုန္ေတာက တက္မလာႏိုင္ ေတာ့ဘူးတဲ့။

အခုလည္း အဘြားႀကီးက သူ႕ဘ၀လည္း ေက်ာ္ခန္႔ လို႔ပါပဲ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ကြၽန္မ ေရွ႕မွာ ပံုခိုင္းျပရွာတာ။ ႐ုတ္တရက္ဆိုေတာ့ သတိလက္ လြတ္ျဖစ္ၿပီး ေအာ္ရယ္မိလိုက္ ေသး။ ေနာက္ေတာ့မွ ျပန္ေတြးမိၿပီး အဘြားႀကီးကို ကြၽန္မျဖင့္ အားနာလိုက္တာ ဘယ္လို ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။
“ေဟာဒီ ေျမးေလးကို သကၤန္း ဆီးေပးခ်င္ေသးတာကြယ့္။ သကၤန္း မ၀ယ္ႏိုင္လို႔ သာပါ။ ေျမးေလး သာသနာေဘာင္ ေရာက္သြားတာနဲ႔ အေမႀကီးေတာ့ ေသဆိုရင္ ေတာင္ ေသႏိုင္ပါၿပီကြယ္”

“အေမႀကီး သားသမီး ေတြကေရာ”

“သားနဲ႔ေခြၽးမပဲ ရွိတာကြယ္။ မႏွစ္က ေရႊေတာ အသြား ငွက္ဖ်ားမိလို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဆံုးရွာၾကပါ ေပါ့လား”

“ေၾသာ္ ျဖစ္ရေလ ေမႀကီးရယ္”

အခုမွ အေမႀကီး ပါးစပ္ ဖ်ားက မခ်တဲ့ ေျမးအႏွစ္ ေလးကို အေသအခ်ာၾကည့္ မိတယ္။ မ်က္လံုးေတာက္ ေတာက္၊ မ်က္ဖန္ေကာင္း ေကာင္းနဲ႔ ႏွာတံေပၚေပၚမွာ ႏႈတ္ခမ္းေလးက ဖူးလို႔။ တကယ့္ကို ပညာရွိျဖစ္မယ့္ ဥပဓိ ႐ုပ္ကေလး။
“ကေလး မင္းကေရာ ဆရာေတာ္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္ရဲ႕လား”

ခ်ာတိတ္ေလးက ကြၽန္မကို တည္တည္ေလးနဲ႔ မ်က္လံုး လွန္ၾကည့္တယ္။ မ်က္လႊာေလး ခ်လိုက္၊ မ်က္ခံုးေလး ပင့္လိုက္နဲ႔ သူ႔မွာ အေတာ့္ ကို အေျဖရ က်ပ္ေနတဲ့ပံု။ သူ ဘယ္ေတာ့မွ သကၤန္းဆီးခြင့္ မရေတာ့ဘူးလို႔မ်ား အပိုင္ တြက္ထားေလေရာ့သလား။ ကေလးတစ္ေယာက္ ရဲ႕ရင္ထဲ တစ္ဘ၀လံုး အညြန္႕ က်ဳိးသြားေစမယ့္ သိမ္ငယ္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ဳိး ကိန္းေအာင္း မသြားေစခ်င္ မိတာေတာ့ အမွန္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္မ ရည္မွန္းခ်က္ တစ္ခုနဲ႔ စုထားတဲ့ ေငြေလးထဲက သံုးေထာင္ေက်ာ္တန္ သကၤန္း တစ္စံု ဖိုးေလာက္ေတာ့ ကုသိုလ္ ျပဳလိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မိ ေတာ့တယ္။

မေလးရွား သြားတဲ့ ေမာင္ေရ။ ေမာင့္ရဲ႕ခင္ေလး ရြာမွာ ျမင္ျမင္သမွ်ေပးကမ္း လွဴဒါန္းမိလို႔ တူႏွစ္ကိုယ္နီးတဲ့ အခါ စီးပြားလုပ္ဖို႔ စုထား တဲ့ ေငြေလးေတြ တတိတိနဲ႔ ေျပာင္ေတာ့မယ္။ ႀကိဳးစားပါ ေမာင္ေရ။ မေလးရွားမွာ အလုပ္ရွင္နဲ႔လည္း တည့္ ေအာင္ေပါင္း။ သည္တစ္ခါ စာေရးရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ထည့္ေျပာရမယ္။

“အစ္မႀကီး က်ဳပ္က ေလ”

“အင္း ေျပာ”

“က်ဳပ္က”

ေကာင္ေလးရဲ႕ မ်က္ လံုးေလးေတြ အေရာင္လက္ ျပန္တယ္။ သူ ဘယ္လိုမ်ား ေျဖမွာပါလိမ့္။ ကြၽန္မကို ကယ္တင္ရွင္ႀကီးလို႔မ်ား ထင္ေရာ့သလား မသိ။ ရႊန္းရႊန္း ႀကီးၾကည့္လို႔။ ကြၽန္မ လက္ထဲမွာလည္း ေငြ ၃၀၀၀ေက်ာ္ က အဆင္သင့္။
“က်ဳပ္ ဆရာ၀န္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာ။ ဘုန္းႀကီး မ၀တ္ခ်င္ဘူး။ ငွက္ဖ်ား ေရာဂါကို အထူး ကုေပးႏိုင္တဲ့ ဆရာ၀န္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာ”

“ဗုေဒၶါ”

ကြၽန္မလက္ထဲက တစ္ေထာင္တန္ေလး သံုးရြက္ ေအာက္ကို လြတ္က်သြား တယ္။ ေကာင္ေလးအေျဖ စကားက ကြၽန္မ ေခါင္းကို ေဖာက္ၿပီး သံရည္ပူေတြ ေလာင္း ထည့္ခံလိုက္ရသလို ပဲ။ ကြၽန္မ နားၾကား လြဲသြား တာေတာ့ မဟုတ္တန္ပါဘူး ေနာ္။
“ဒါေပမယ့္ ကိုရင္၀တ္ ရမယ္ဆိုလည္း က်ဳပ္ ေက်နပ္ ပါတယ္”

ကြၽန္မဆီက ေငြ သံုး ေထာင္ေက်ာ္ကို မရေတာ့မွာ ေၾကာက္လို႔ ေျပာေလသလား။ တကယ္ပဲ ကိုရင္ေလး ဘ၀ကို ေက်နပ္သလား ဆိုတာေတာ့ ေကာင္ေလးသာ အသိဆံုးျဖစ္ ေတာ့မွာေပါ့။ ကြၽန္မ သိခ်င္ ေပမယ့္ မေမးရက္ဘူး။ ဘာ ေၾကာင့္မွန္း မသိ၊ ေကာင္ေလး တို႔ေျမးအဘြားကို အားနာေန မိတယ္။
သည္အေၾကာင္း အေဖ့ ကို ေျပာျပရင္ “သတၱ၀ါ တစ္ခု ကံတစ္ခု” လို႔မ်ားေျပာ ေလမလား။ “ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈ” လို႔မ်ားဆိုေလမလား။“ေတာင္မင္း ေျမာက္မင္း မကယ္ႏိုင္” ဘ၀ေတြကေရာ၊ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ လြတ္ ေျမာက္ႏိုင္မွာပါလိမ့္။ ကြၽန္မ ငိုမိတယ္။

ေျမးအဘြားတို႔ လာသြားတဲ့ ညက မိုးေတြမွရြာလိုက္ တာတအား။ ေခါင္မိုးသြပ္ခ်ပ္ ေပၚ မိုးေပါက္က်တဲ့ အသံ ေတြမ်ား တေျဗာင္းေျဗာင္းကို ျမည္လို႔။ ဖားေတြ ေအာ္ေန လိုက္ၾကတာလည္း “အံုးအင္ အံုးအင္” သံခ်င္းကို ေထြးလို႔။ မိုးရြာပါေစ။ မိုးရြာပါ ေစ။ သီးႏွံေတြလည္း ေကာင္းပါေစ။ လူေတြလည္း က်န္း မာပါေစ။ ၀က္၊ ၾကက္၊ တိရစၦာန္ေတြလည္း က်န္းမာ ပါေစ။ ကမၻာႀကီးလည္း က်န္းမာပါေစ။

ကြၽန္မ ေမတၱာပို႔က အဆီ အေငၚ မတည့္ေပမယ့္ ျပန္ေတြးရင္း ၾကည္ႏူးရတာေတာ့ အမွန္။
ကြၽန္မ ေမတၱာအပို႔ ေကာင္းလို႔လားေတာ့ မသိ။ မနက္လင္းေတာ့ စာတစ္ ေစာင္ ေရာက္လာတယ္။ ဖ်င္(အထည္ၾကမ္း)အလုပ္ျပန္ ျဖစ္ေတာ့မယ္တဲ့။ ၀မ္းနည္း ရမွာလား။ ၀မ္းသာရမွာလား မိသိန္းၾကည္။ ကြၽန္မတို႔ ဖ်င္သြား လမ္းေၾကာင္းရဲ႕ ဂိတ္ဆံုး က ထိုင္းႏိုင္ငံေလ။ မႏၲေလး ပြဲစားလက္ပဲ ေရာက္ေရာက္ ေတာင္ႀကီးပြဲစား လက္ပဲ ေရာက္ေရာက္ ထိုင္းမွာပဲ ဇာတ္သိမ္းရတာ ဆိုေတာ့ သိ ၾကတဲ့အတိုင္း အလုပ္ကျဖစ္ လိုက္၊ ပ်က္လိုက္နဲ႔ တကယ့္ ကို တရားဓမၼ အတိုင္း။

ရက္ကန္းသမ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ လန္႕ၾကတယ္။ ဖ်င္ေတြ ပိတ္သြားလို႔ အလုပ္ မျဖစ္ ရင္ လက္က်န္ အထည္ေတြ ဆက္သိမ္းေပးမွာတဲ့လား။ အေႂကြးနဲ႔ ခ်ည္အရင္ ထုတ္ေပးတဲ့။ အရင္းလည္း အစိုက္ ၿငိမ္းေအာင္ ကြၽန္မကပဲ ခ်ည္ထုတ္ေပးၿပီး အထည္ျပတ္ ရက္ခနဲ႔ ရက္ကန္း ငွားမယ္ဆိုေတာ့ လိုခ်င္တဲ့သူေတြမ်ား လြန္းလို႔ အိမ္တံခါးေတာင္ ပိတ္ထားရမလို ျဖစ္သြား ေသး။ ပြဲစားေတြကေတာ့ ေမာ့ ေမာ့ပဲ။ အလိုခ်င္ႀကီးမဟုတ္ ေသးဘူးေလ။ ေငြကိုတစ္လ ဆိုင္းေစာင့္တဲ့။ ကြၽန္မ သီလရွင္ ၀တ္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္သြားတယ္။ အဟုတ္။ဟိုတစ္ ေလာက ဆရာေလးဆီက ငွားထားတဲ့ ၀ိနည္းစာအုပ္ ေလး ဘယ္နားထားမိပါ လိမ့္။ ျပန္ဖတ္ထားဦးမွ။ အဆင္ေျပရင္ ေခါင္းတံုးတံုးၿပီး ဘ၀ ေျပာင္းပစ္ရေအာင္ လို႔ေလ။




ဒီဝတၳဳေလးက ၾသဂုတ္လထုတ္ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းေရႊဝတၳဳ က႑မွာေဖာ္ျပခဲ႔တဲ့ မိုးထက္စံ(IR)ရဲ႕
ဝတၳဳေလးပါ ..က်မဖတ္ၿပီးအရမ္းသေဘာက်တာနဲ႕...တင္လိုက္တာပါ...
ဝတၳဳထဲကေကာင္ေလးက....ငွက္ဖ်ားေရာဂါကုဆရာဝန္ႀကီး....ျဖစ္ခ်င္တယ္တဲ့ေလ...
ရင္ကိုထိရွသြားတဲ့စာေၾကာင္းေလးပါဘဲ......။။။။


(9.8.2010....AM 1:38)

01 August 2010

ေလွာင္အိမ္ထဲကဘဝမ်ား.....

Posted by blackroze at Sunday, August 01, 2010 13 comments
က်မတိရစာၦန္ရံုကိုေရာက္တုန္းကေတြ႕ခဲ႕ရတဲ႕တိရစာၦန္ေတြရဲ႕ဘဝကိုၾကည္႕ၿပီးခံစားမိတာေလးကို
ေရးလိုက္တာပါ...တကယ္ေတာ့သူတို႕ေတြအရမ္းသနားဖို႕ေကာင္းပါတယ္...

ဒီပံုေလးထဲကငွက္ေတြရဲ႕ဘဝကိုၾကည္႕ၾကပါဦးရွင္....အေဝးကိုပ်ံသြားလို႕မရေအာင္..သံဇကာေတြနဲ႕အမိုးလုပ္
ထားတာပါ...အေတာင္ေတြရွိရဲ႕သားနဲ႕သံဇကာအမိုးေတြေအာက္မွာမပ်ံနိုင္ျဖစ္ေနရတဲ႕ဘဝပါ...
က်မသိတဲ့..ငွက္ဆိုတာေကာင္းကင္မွာပ်ံေနတဲ႕အမ်ိဳးပါ..ခုေတာ့သံဇကာေအာက္မွာရွင္သန္ေနရတဲ႕
သူတို႕ေတြ..စကားသာေျပာတတ္မယ္ဆို....ဘာေတြမ်ားေျပာၾကမလဲမသိဘူးေနာ္...သူတို႕ေတြစိတ္ထဲမွာ
ဘာေတြမ်ားေတြးေနမိမလဲ....ဘာေတြစဥ္းစားေနၾကမွာလဲ...က်မသိခ်င္မိပါတယ္....

ၾကည္႕ပါဦး....5ေပပတ္လည္ေလာက္ရွိတဲ့မွန္ေလွာင္အိမ္ထဲက..........လိပ္ကေလးပါ.....သူ႕လိုအမ်ိဳးတူ
လိပ္ကေလး3..4..ေကာင္ေလာက္နဲ႕ဒီမွန္ေလွာင္အိမ္ထဲမွာေန..ေနရတာဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲမသိပါဘူး
သူလဲအျပင္ေလာကမွာသြားလာခ်င္ရွာမွာဘဲေလ...ခုေတာ့သူ႕အျဖစ္ကလဲေထာင္က်ေနသလိုပါဘဲေနာ္..
က်မဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႕..မွန္နားကပ္သြားေတာ့အထဲကေနက်မကိုလွမ္းၾကည္႕ပါတယ္...

အဲဒီလိပ္ကေလးက်မကိုတခုခုလွမ္းေျပာေနတယ္လို႕..ခံစားလိုက္ရတယ္...သူဘာမ်ားေျပာလိုက္တာပါလိမ့္ေနာ္....
သူအျပင္ထြက္ခ်င္တယ္လို႕မ်ားေျပာတာလား...ဒါမွမဟုတ္..သူ႕အျဖစ္ကိုစာနာပါလို႕မ်ားေျပာလိုက္ေလသလား


ဒါေလးကေတာ့မွန္ေလွာင္အိမ္ထဲကေျမြပါ...ဘယ္မွသြားလို႕မရလို႕ေခြေနရတဲ့ဘဝေလးပါဘဲ....
အဲဒီေျမြဆိုတြားသြားလို႕မရတာဘယ္ေလာက္မ်ားၾကာေနပါလိမ့္ေနာ္...မွန္ေလွာင္အိမ္ေလးကက်ဥ္းက်ဥ္းေလး
ဆိုေတာ့သူလဲပံုထဲကလိုဘဲေခြေခြေလးဘဲေနလို႕ရမွာေပါ့....အျပင္ကလြတ္လပ္တဲ႕ေျမြေတြလိုေတာ့
သြားလာလႈပ္ရွားလို႔ဘယ္ရမလဲေလ...က်မကေျမြဆိုရင္အရမ္းေၾကာက္ပါတယ္...ဒါေပမဲ႕
ဒီမွန္ေလွာင္အိမ္ထဲကေျမြကိုၾကည္႔ၿပီးေတာ့......သနားမိပါရဲ႕.....



ေဟာ...သူ႕မ်က္လံုးေတြကိုၾကည္႕ပါဦး..သူ႕စိတ္ထဲမွာလူေတြကိုနာက်ည္းေနမလား...
မုန္းတီးေနမလား..တခုခုပါဘဲ....ဒါမွမဟုတ္သူ႕လိုအမ်ိဳးတူတဲ႕...အေဖၚေတြကိုဘဲမွန္းဆၿပီးမ်ားလြမ္းေနသလား..
သူ႕ဘဝႀကီးကလဲ...ကန္႕သတ္ခ်က္ေဘာင္ထဲမွာက်ဥ္းက်ပ္လိုက္တာေနာ္...

ဒီပင္ဂြင္းငွက္ေလးေတြကေတာ့သနားစရာအေကာင္းဆံုးပါဘဲေလ....အလံုပိတ္ထားတဲ့မွန္ခန္းထဲမွာ
အညာခံေနရလို႕ပါဘဲ....ဒါေပမဲ့....သူတို႕ကိုညာထားတယ္ဆိုတာလည္းသူတို႕သိခ်င္သိေနမွာပါ
ပင္ဂြင္းငွက္ဆိုတာ..အင္မတန္ေအးတဲ့...ေရခဲျပင္ေတြမွာရွင္သန္က်က္စားတဲ႕သတၱဝါမ်ိဳးပါ
ခုေတာ့.....ေပ30ေလာက္ရွိတဲ႕....airconေတြမတရားလႊတ္ထားတဲ့.....ေနရာေလးမွာအမ်ိဳးတူ
10ေကာင္ေလာက္နဲ႕.....ေနေနရတဲ့ဘဝမို႕လို႕ပါ...သူတို႕ရဲ႕ေနရာအစစ္အမွန္နဲ႕တူေအာင္
အတုလုပ္ေပးထားတဲ့....ဒီမွန္ခန္းထဲမွာ...ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္သူတို႕ေတြေနေနရမွာလဲ..
က်မလဲမသိပါဘူး.....ၾကည္႕ပါဦး...ေကာင္းကင္ျပာျပာရဲ႕ေအာက္မွာ...ေရခဲျပင္ေတြရဲ႕အေပၚမွာ...
သူတို႕လိုအမ်ိဳးတူေတြအေကာင္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ေျပးလိုက္..ေရထဲဆင္းလိုက္နဲ႕....ေပ်ာ္ေနခဲ႕တဲ့ဘဝမ်ိဳးကို...
သူတို႕လည္းျပန္တမ္းတေနမိမယ္ထင္တယ္ေနာ္.....


ေကာင္းကင္အျပာေရာင္နဲ႕တူေအာင္အမိုးကိုေဆးအျပာသုတ္လို႕......ေရခဲျပင္လို႕ထင္ရေအာင္
ေက်ာက္တံုးအတုေတြေပၚမွာေရခဲအမႈန္ေတြျဖဴးၿပီး...ဖန္တီးေပးထားတဲ့အခန္းေလးထဲမွာ...
ဟိုေလွ်ာက္လိုက္...ဒီေလွ်ာက္လိုက္နဲ႕.....ေယာင္ေတာင္ေတာင္...ျဖစ္ေနၾကတဲ့ဘဝေလးေတြပါ....

ေနာက္ထပ္မွန္ေလွာင္အိမ္ထဲကအေကာင္ေတြကအမ်ားႀကီးပါဘဲ....ဖားေတြေရာ....ကင္းလိပ္ေခ်ာေတြေရာ
က်မအမ်ိဳးအမည္မခြဲျခားတတ္တဲ့အေကာင္ေတြလဲအမ်ားႀကီးပါဘဲ...သူတို႕ေတြအကုန္လံုးအက်ဥ္းက်ခံေနရတာ
လို႕က်မထင္မိပါတယ္....ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွလို႕...တိရစာၦန္ဘဝကိုေရာက္ရတာျခင္းတူတူ
ေတာထဲမွာလြတ္လပ္စြာ...ရွင္သန္ရတဲ့တိရစာၦန္ေတြရဲ႕ဘဝနဲ႕......မွန္ေလွာင္အိမ္ထဲမွာလာရွင္သန္ရတဲ့
တိရစာၦန္ရဲ႕ဘဝ...ကြာျခားလွပါတယ္..တကယ္ေတာ့တိရစာၦန္ရံုက...တိရစာၦန္ေတြရဲ႕ဘဝကေထာင္က်
ေနသလုိပါဘဲ...သူတို႕ေတြရဲ႕ေနရာမွာ...ကိုယ္ေတြသာဆိုရင္ဘယ္လိုခံစားရမလဲ....ေတြးၾကည္႔မိပါတယ္
တကယ္ေတာ့....စာနာေထာက္ထားျခင္းဆိုတာ.....လူသားေတြေပၚမွာတင္မဟုတ္ဘဲ
သတၱဝါေတြရဲ႕အေပၚမွာလည္း.......ထားသင့္တယ္လို႕က်မခံစားမိပါတယ္.....


(1.8.2010.....AM-3:24)


ကိုယ့္အတြက္အအက်ိဳးအျမတ္တစံုတရာ..မရေသးဘဲနဲ႕
ယံုၾကည္ရာတခုေၾကာင့္နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ....ခ်ဳပ္ေနွာင္ခံေနရတဲ့ဘဝေပါင္းစြာ....
လူေပါင္းမ်ားစြာ....သူတို႕ေတြဆိုရင္ေရာ....
သူတို႕ေတြကိုယ္စားက်မရင္နာမိပါတယ္...
(1.8.2010 AM-11:41 )



28 July 2010

အရင္ကလိုဘဲ....

Posted by blackroze at Wednesday, July 28, 2010 14 comments

အရင္ကခ်စ္သူ

မရွိေတာ့ေပမဲ့

အရင္ကအခ်စ္ေတြက

ဒီရင္ထဲမွာက်န္ေနဆဲမို႕

အရင္လိုဘဲ...အရင္အတိုင္းဘဲ

ရင္ထဲကခ်စ္တတ္ေနဆဲ.....

အရင္ကအခ်ိန္ေတြ

ျပန္မရနိုင္ေတာ့တာ

ေသခ်ာခဲ့ေပမဲ့.....

အရင္ကအလြမ္းေတြကိုေတာ့

မွတ္မိေနဆဲမို႕


အရင္လိုေတာ့

တခါတခါ............

လြမ္းေနခ်င္တုန္းဘဲ

အရင္လူကိုေမ့ထားလိုက္ေပမဲ့

အရင္ကေပ်ာ္ရႊင္မႈ႕မ်ိဳဳးကိုေတာ့

ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္

ျပန္လိုခ်င္ေသးတယ္...

အရင္ကအခ်စ္မ်ိဳးကို

ျပန္မတမ္းတခ်င္ေတာ့ေပမဲ့

အရင္ကခံစားမႈ႕မ်ိဳးနဲ႕

တခါေလာက္ေတာ့

အရင္လိုဘဲ

ျပန္ခ်စ္ၾကည္႕ခ်င္ေသးတယ္.........။။။


(28.7.2010 AM 1:15 )

27 July 2010

ကူညီၾကပါဦး...

Posted by blackroze at Tuesday, July 27, 2010 12 comments
ပိုစ့္တင္ဖို႕စာရိုက္ရင္..စာလံုးေတြကိုိုspace bar နဲ႕ျခားျခားသြားေပမဲ႕..
တကယ္လဲ post တင္လိုက္ၿပီဆိုျခားထားတဲ့စာလံုးေတြက..အကုန္ဆက္ေနေရာ..
ေနရာျခားထားတာမရွိဘူး..ျခားျပန္ရင္လဲ..စာေၾကာင္းေတြကသံုးပိုင္းေလာက္ခြဲၿပီး..
ေပၚေနေရာ..အဲေတာ့က်မစာရိုက္လို႕..စကားစုေလးေတြကိုျခားခ်င္ရင္
(......) ေတြနဲ႕ျခားရတယ္..က်မတင္ထားတဲ႕ပိုစ့္ေတြကိုဖတ္ၾကည္႔လိုက္တာနဲ႕
သိသာပါတယ္..ကူညီၾကပါဦးရွင္..
ေနာက္တခုကတင္တဲ႕Post ထဲမွာ..link ထည့္တာပါ
ဥပမာ...က်မပိုစ့္ထဲမွာက်မကBlogger တေယာက္ရဲ႕link ထည္႕ခ်င္တယ္ဆိုပါေတာ့
ဘယ္လိုထည္႕ရလဲ..တခ်ိဳ႕ဆို..ဘယ္သူဆိုၿပီး..သူ႕နာမည္ေလးကိုနွိပ္လိုက္တာတဲ႕
သူႈ႕Blog စီတခါထဲေရာက္သြားေရာေလ..အဲလိုမ်ိဳးကိုေျပာတာေလ..
က်မလုပ္ၾကည္႕ေပမဲ႕မရဘူးျဖစ္ေနလို႕ပါ....သိတဲ႕သူမ်ားေကာမက္ထဲမွာ
ေအာ္သြားေပးၾကပါဦးေနာ္.....

22 July 2010

အလွဴ......

Posted by blackroze at Thursday, July 22, 2010 16 comments
က်မသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဒီေန႕ျမန္မာျပည္ျပန္ပါတယ္....ခြင့္တစ္လနဲ႕ေပါ့ေလ.....သူျပန္ေတာ့ဘာမွမလဲတဲ့..
ေမးပါတယ္(စားခ်င္တာေတြမွာခ်င္ေပမဲ့သူ႕ကိုအားနာလို႕ပါ...သူလဲသယ္ရမဲ႕ပစၥည္းမနဲပါဘူး)
က်မကိုယ္စားအလွဴေလးတစ္ခုလုပ္ခဲ့ေပးဖို႕ဘဲမွာျဖစ္ပါတယ္....က်မေပးလိုက္တဲ့ပိုက္ဆံကို
ဘယ္ေနရာ..ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းကိုလွဴပါလို႕မေျပာလိုက္ပါဘူး...က်မကဟိုေနရာမွာလွဴခိုင္း...ဒီေနရာမွာလွဴခိုင္း
ေပမဲ့လည္း..သူကအားဦးမွကိုး...ရန္ကုန္ျပန္သြားၿပီဆိုတာနဲ႕...စားခ်င္တာေတြ..လုပ္ခ်င္တာေတြ..ေတြ႕ရမဲ႕
ေဆြမ်ိဳးေတြ...ကိစၥေတြကမ်ားလွပါတယ္.....အဲဒါေၾကာင့္မို႕ပါ..ေနာက္ၿပီးေတာ့လဲ..လွဴတယ္ဆိုတဲ႕ေနရာမွာ
က်မေဘာင္မခတ္ခ်င္ဘူး...တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့..တကယ္လွဴသင့္တဲ့ေနရာေတြကအမ်ားႀကီးပါဘဲ....
အဲဒီထဲမွာမွ..ကိုယ္စိတ္ကူးသန္ရာေလး...ကိုယ္နဲ႕ဆက္စပ္တဲ႕အသိုင္းအဝိုင္းအနီးနားမွာရွိတဲ႕..ေနရာမ်ိဳးမွာဘဲ
သြားလွဴျဖစ္တာမ်ားပါတယ္....က်မမွာလိုက္တာကက်မေပးလိုက္တဲ့ပိုက္ဆံကို...သူသြားရင္းလာရင္းနဲ႕
တကယ္လိုအပ္ေနတာမ်ိဳးဆိုလွဴခဲ႕လိုက္ပါဆိုၿပီးေတာ့ပါ...က်မရဲ႕ေခြ်းနဲစာေလးနဲ႕...လူတေယာက္ရဲ႕
လိုအပ္မႈ႕တစ္ခုကိုျဖည္႕ဆည္းခြင့္ရလိုက္ရင္ဘဲက်မေက်နပ္ပါတယ္...ထမင္းအရမ္းဆာေနတဲ႕လူတေယာက္
ကိုေတြ႕လို႕ထမင္းစားဖို႕ပိုက္ဆံေပးခဲ႔ရင္လဲက်မေက်နပ္ပါတယ္...သူမ်ားနိုင္ငံမွာအလုပ္လုပ္ၿပီးပိုက္ဆံရွာရတာ
အရမ္းပင္ပန္းပါတယ္...က်မေလ.....မိုးေခါင္တဲ႕ေနရာမွာဘဲမိုးပိုရြာေစခ်င္ပါတယ္....

က်မငယ္ငယ္တုန္းက..တကၠသိုလ္ပထမနွစ္ေလာက္ကေပါ့...သူငယ္ခ်င္းတေယာက္စီသြားေနၾကပါ...
သူတို႕အိမ္ကကားလမ္းမႀကီးေပၚမွာဆိုေတာ့...က်ဴရွင္သြားတိုင္း...သူတို႕အိမ္ခဏဝင္ေနၾကပါ...
ကားဂိတ္ကသူ႕အိမ္ရဲ႕..မ်က္ေစာင္းထိုးေလးမွာပါ..သူတို႕မိသားစုကစတိုးဆိုင္ဖြင့္ထားပါတယ္..
လမ္းမႀကီးေပၚမွာဆိုေတာ့အလွဴခံေတြလဲမ်ားတာေပါ့...အထူးသျဖင့္သီလရွင္ေသးေသးေလးေတြ
အလွဴလာခံတာပါ...တေန႕က်မနဲ႕ဆံုေတာ့က်မကပိုက္ဆံ50လွဴမလို႕ပါ...အဲဒီမွာသူငယ္ခ်င္းအေမက..
မလွဴနဲ႕ဆိုၿပီးတားပါတယ္...သီလရွင္ေလးေတြကမ်က္လံုးေလးေတြအဝိုင္းသားနဲ႕က်မကိုၾကည္႕လို႕ေလ...
သူ႕အေမကတားေတာ့က်မလဲမလွဴျဖစ္ေတာ့ပါဘူး..ေနာက္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းအေမကေျပာျပပါတယ္..

"အန္တီတို႕လဲသီလရွင္ကေလးေလးတြလာရင္50...100ေတာ့လွဴေနၾကပါသမီးရယ္...ဒါေပမဲ႕သူတို႕က
လွဴလိုက္တဲ့ပိုက္ဆံကိုေရခဲေခ်ာင္းေတြဝယ္စား....ကိုးရီးယားမင္းသားပံုေတြဝယ္တာေလ...ကားမွတ္တိုင္က
ပံုေရာင္းတဲ့ကုလားမႀကီးဆိုသူတို႕နဲ႕အဆင္ေျပလို႕.......ဒါေၾကာင့္ေနာက္ပိုင္းမလွဴေတာ့တာေပါ့.....အဲဒါေၾကာင့္
သမီးကိုမလွဴနဲ႕လို႕အန္တီကတားလိုက္တာ......'' ....ဆိုၿပီးေျပာပါတယ္....

အဲဒီမွာက်မေတြးမိတာကကိုယ္ကလွဴလိုက္ၿပီဆိုရင္...ၾကားဖူးတာေပါ့ေနာ္..ေစတနာသံုးတန္ျပဌါန္းၿပီး
လွဴလိုက္ရတာမွတ္လား.....ကိုယ္လွဴလိုက္တဲ့ပိုက္ဆံကို.....ဘာဘဲလုပ္လုပ္ေပါ့...မဟုတ္ဘူးလား...
ေနာက္ၿပီးေတာ့စဥ္းစားမိတာက...သီလရွင္ေလးေတြက..ကေလးေလးေတြပါ....ဒီအရြယ္မွာသူတို႕လဲ
ေရခဲေခ်ာင္းစားခ်င္မွာေပါ့...ကိုးရီးယားကားေတြျပေနလို႕..ကိုးရီးယားမင္းသားမင္းသမီးေတြကိုသူတို႕လဲ....
ႀကိဳက္မွာေပါ့...ေနာက္ၿပီးသူတို႕အလွဴခံထြက္ရတာက...Aircon...ဖြင့္ထားတဲ့ကားနဲ႕မွမဟုတ္တာေလ...
ေနပူထဲလမ္းေလွ်ာက္ၿပီးသြားရေတာ့..ရလာတဲ့ပိုက္ဆံေလးနဲ႕ေရခဲေခ်ာင္းဝယ္စားမိမွာဘဲ...
အဲဒါသူတို႕ကိုအျပစ္တင္သင့္သလားဆိုတာပါ...

ေနာက္တစ္ခုကလွဴလိုက္တဲ့ပမာဏပါ...တကယ္ေတာ့50...ဆိုတာအဲဒီအခ်ိန္မွာေရခဲေခ်ာင္း
တစ္ေခ်ာင္းစာတန္ဘိုးဘဲရွိတာပါ....က်မမွတ္မိပါေသးတယ္..အဲတုန္းကမုန္႕ဟင္းခါးတပြဲကို150လားမသိဘူး
က်မကေတာ့ဘာမွျပန္ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး....က်မေတြးမိတာေတြကိုလဲထုတ္ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး
ေတာ္ၾကာသူငယ္ခ်င္းနဲ႕ပါအခင္မင္ပ်က္ေနပါဦးမယ္......စိတ္ထဲမွာေတာ့သူငယ္ခ်င္းအေမကိုတမ်ိဳးႀကီး
ျဖစ္သြားပါတယ္....ေနာက္ပိုင္းသူတို႕အိမ္အလွဴလုပ္ရင္...က်မနားေထာင္မိပါတယ္.....ဘယ္ဘုန္းႀကီးကိုမွ
ပင့္တာမ်ိဳးတို႕..ဘယ္ေက်ာင္းတိုက္မွာသြားလွဴတာမ်ိဳး.....ဆိုတာေတြၾကားေနရပါတယ္...က်မေတာ့စိတ္
ထဲမွာဘဲအကုန္လံုးကိုသိမ္းထားလိုက္ပါတယ္....က်မဆံုးျဖတ္မိတာကေတာ့...က်မသာအဲလိုအလွဴေတြ
လုပ္ရမယ္ဆိုရင္....တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာဘဲ...က်မလွဴမယ္လို႕ဆိုၿပီးေတာ့ပါ....

က်မတို႕တကၠသိုလ္ေတြစာေမးပြဲေျဖေတာ့ရပ္ကြက္အထက္တန္းေက်ာင္းေတြမွာသြားေျဖရတယ္.
စာေမးပြဲသြားေျဖရင္းနဲ႕က်မဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတခုကိုေတြ႕ခဲ႕ပါတယ္....ဘာမွျပည္႕ျပည္႕စံုစံုလဲရွိပံုမရပါဘူး.....
ေနာက္..စာေမးပြဲၿပီးေတာ့..က်မေမြးေန႕နဲ႕ဆံုတာနဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကိုမုန္႕ေကြ်းမဲ့ပိုက္ဆံကို
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာလိုမယ္ထင္တဲ့...ေရခြက္တို႕...ဆြမ္းခြက္တို႕...မ်က္နွာသုတ္ပဝါတို႕...ဆပ္ျပာတုန္းတို႕
တိုလီမိုလီေလးေတြဝယ္သြားၿပီးလႈျဖစ္ပါတယ္...ေက်ာင္းထိုင္ဘယ္သူမွန္းလဲမသိပါဘူး...ေမြးေန႕မို႕လာလွဴ
တာပါဆိုၿပီးဝင္လွဴလိုက္တာပါ...က်မလွဴတဲ့...ပစၥည္းေတြကတန္ဘိုးမရွိလွပါဘူး....ဒါေပမဲ့..အလွဴလက္ခံတဲ့
ဘုန္းဘုန္းကတကယ္ကိုဝမ္းသာအားရနဲ႕ပါ..က်မတို႕ကို...ေက်ာင္းကဆင္းရဲေတာ့ဘာမွမရွိဘူးတဲ့....
ရွိတဲ့ထန္းလွ်က္ဘဲေကြ်းပါရေစဆိုၿပီး...ကိုရင္ေလးကိုထန္းလွ်က္ခဲနဲ႕ေရေႏြးၾကမ္းယူလာခိုင္းပါတယ္...
က်မရဲ႕ေမြးေန႕ေတြထဲမွာ..အဲဒီေမြးေန႕ကအဓိပၸါယ္အရွိဆံုးနဲ႕...အမွတ္အရဆံုးပါဘဲ....

တကယ္ေတာ့ေရေတြေပါေနတဲ့ေနရာမွာ....ေရတခြက္ကတန္ဘိုးမရွိလွပါဘူး.....
ေရမရွိတဲ့ေနရာမွာေတာ့ေရတခြက္ဆိုတာ......အင္မတန္ကို....တန္ဘိုးႀကီးလွပါတယ္...။။။။

(23.7.2010.....AM 00:38 )

17 July 2010

နွင္းေဝတဲ႕ေဆာင္း..

Posted by blackroze at Saturday, July 17, 2010 19 comments



ေဆာင္းေလကေလး

တခ်က္အေဝ့.....

နွင္းေငြ႕ေငြ႕နဲ႕

ဖြဖြေအးတဲ႕

ေျမာက္ျပန္ေလက

လာလႈပ္နိုးတယ္......

နွင္းရည္ဆမ္းတဲ႕

စံပါယ္ပြင့္ကေလး

ပ်ံပ်ံသင္းလို႕

ရနံျဖာေပးတယ္.......

ၾကည္႔ေလရာ

ျမဴဆိုင္းတဲ႕

ဒီရာသီ

ေဆာင္းေပမို႕.....

ခေရေတြလည္းဖူးျပန္လို႕

ရာသီဦးမွာ

ပြင့္ခဲ႕တယ္......

ျမျမေအးတဲ႕

ေငြ႕နွင္းထဲက

ေဆာင္းအလယ္

သဇင္တေခါက္

ပြင့္ျပန္တယ္.......

ေႏြရာသီ

တစ္ေခါက္ေျပာင္း

မိုးရာသီ

တစ္လွည့္ေဟာင္းလို႕

ေၾသာ္.............

.......................

နွင္းေဝတဲ႕

တစ္ေဆာင္းသစ္ျပန္ၿပီေလ..............။။။။


(17.7.2010 ....AM ..2:59 )

11 July 2010

က်မရဲ႕ဆႏၵမ်ား...

Posted by blackroze at Sunday, July 11, 2010 17 comments
အခုတေလာရာသီဥတုကလဲအရမ္းပူတယ္......အလုပ္နဲ႕အိမ္မွာဆိုပူတာေအးတာမသိသာေပမဲ႕
လမ္းထြက္တဲ့အခါအရမ္းကိုပူေလာင္ေနေတာ့တာပါဘဲ.....အသားေတြဆိုစပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းေတာင္ျဖစ္တယ္
အပူဒဏ္ေၾကာင့္လားဘာလားေတာ့မသိဘူး.........က်မအခုတေလာေခါင္းမူးမူးေနတတ္တယ္...
ဟိုတေန႕ကဆိုအလုပ္ထဲမွာေခါင္းေတြမူးၿပီးရင္ေတြတုန္ေနတာ...မတ္တပ္ေတာင္ေကာင္းေကာင္း
မရပ္နိုင္တဲ႕အထိျဖစ္သြားတာပါ..ခြင့္ယူဖို႕ကလည္း...မလြယ္....ဟိုရက္ပိုင္းကလဲေခ်ာ္လဲလို႕ခြင့္ယူထားေသးတာ
မၾကာေသးဘူး..အခုထပ္ၿပီးခြင့္....ဆိုရင္ေတာ့...bossကမ်က္ေစာင္းထိုးမွာအေသအခ်ာပါဘဲ...

ေနာက္ေန႕ေဆးခန္းသြားျပေတာ့....ဆရာဝန္ကက်မကိုေသြးနဲ႕ပတ္သက္တဲ႕ေရာဂါရွိလားတဲ႕....
က်မစီမွာေသြးအားနည္းတဲ႕ေရာဂါရွိပါတယ္.....ပံုမွန္ဆိုရင္မသိသာေပမဲ႕..ပင္ပန္းတာမ်ိဳး
ရာသီဥတုျပင္းတာမ်ိဳးဆိုရင္အဲဒီေရာဂါက.....ထထၿပီးဒုကၡေပးတတ္ပါတယ္....က်မလဲေပ်ာက္ခ်င္ေပမဲ႕
မေပ်ာက္တဲ့ေရာဂါျဖစ္ေနပါတယ္....ေသြးအားေကာင္းေဆးေတြလည္းေနတိုင္းေသာက္ေနတာဘဲ...
က်မကိုမ်က္စိေတြျဖဲၾကည္႕...သြားဖံုးေတြကိုစစ္ၾကည္႕ၿပီးေတာ့...ခ်က္ခ်င္းေသြးစစ္ခိုင္းပါတယ္....
ဘာလို႕လဲဆရာဆိုေတာ့...အခုကမ်က္လံုးအိမ္ထဲကမ်က္သားေတြေရာ.....သြားဖံုးေတြေရာ...
အရမ္းျဖဴေနတယ္တဲ႕...ေဖြးဆြတ္ေနတာဘဲတဲ႕....ေသခ်ာဂရုစိုက္ပါ...မေပါ့ပါနဲ႕တဲ႕....
(ေနာက္မွ...ျပန္စဥ္းစားမိတယ္....ငါေတာ့မင္းသမီးလုပ္စားလုိ႕ရၿပီလို႕..တရုတ္သရဲကားေတြထဲမွာ
ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႕သြားတဲ႕သရဲမအျဖစ္ပါ.. )

က်မေလေဆးခန္းကျပန္လာေတာ့...စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္....တဆက္တည္းလည္းေတြးမိပါတယ္..
တကယ္လို႔မ်ား.......က်မရဲ႕ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြဟာ.....မၾကာခင္မွာေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္...
က်မဘာကိုလုပ္သင့္သလဲ............?ျပန္စဥ္းစားၾကည္႕မွာဘဲ..ပိုစိတ္ညစ္သြားပါတယ္....
က်မလုပ္ခ်င္တာေတြအမ်ားၾကီးပါ......ဒါေပမဲ႕က်မတစ္ခုမွအေကာင္အထည္မေဖၚရေသးပါဘူး....
ဟိုေယာင္ေယာင္...ဒီေယာင္ေယာင္...ေလးေတြဘဲလုပ္ျဖစ္တာပါ....အခ်ိန္ေတြကိုနွေျမာမိသြားပါတယ္...

အစားထိုးလို႕မရတဲ႕အခ်ိန္ေတြ.....ျပန္မရနိုင္တဲ့အခ်ိ္န္ေတြ....တကယ္ေတာ့လူ႕ဘဝကတိုေတာင္း
လွပါတယ္....မ်က္စိတမွိတ္အတြင္းမွာ..အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲသြားနိုင္ပါတယ္.....ဘယ္အရာကိုမွ
ဆုပ္ကိုင္ထားလို႕မရနိုင္ပါဘူး.....အဲဒီရက္ပိုင္းေတြမွာက်မစိတ္နဲ႕လူနဲ႕မကပ္သလိုပါဘဲ.....
အလုပ္သာသြားေနရတယ္......က်မစိတ္ေတြကအလုပ္မွာမရွိပါဘူး......ထမင္းသာစားေနရတယ္...
အရသာကိုမသိပါဘူူး.....ေဆးေတြသာေသာက္ေနရတယ္....သက္သာလားမသက္သာလားလည္း...
မခံစားမိပါဘူူး.....က်မေတြးေနမိတာက...က်မအလုပ္ခ်င္ဆံုုးဆႏၵကဘာလဲဆိုတာဘဲ..ေတြးေနမိတာပါ...

ေဆးရံုမွာေဆးသြားစစ္ေတာ့လည္း.....က်မကိုယ္ထဲကေနေသြးေတြေဖာက္ထုတ္ေနတာကိုၾကည္႔ၿပီး.....
အေတြးေတြကေဝေဝဝါးဝါးပါဘဲ....ေနာက္ေတာ့က်မတျဖည္းျဖည္းခံစားမိလာတာက....က်မေလ...
ဘာေနွာင္ဖြဲ႕မႈ႕မွမရွိတဲ႕ေနရာတခုစီကိုသြားခ်င္မိတယ္....အားလံုးနဲ႕ေဝးရာကိုေပါ့....
ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနမဲ႕ေနရာေလးေပါ့......က်မနားေထာင္ခ်င္တဲ႕သီခ်င္းတပုဒ္ကိုခပ္တိုးတိုးေလး
နားေထာင္ၿပီး...က်မခံစားခဲ႕သမွ်ေတြ...ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့သမွ်ေတြ....ဝမ္းနည္းခဲ့သမွ်ေတြ.....
က်မဘဝမွာက်မေတြ႕ႀကံဳခဲ့တာေတြကို...ကဗ်ာတပုဒ္အျဖစ္နဲ႕ေရးခဲ့ခ်င္မိတယ္.....
က်မငယ္ငယ္က...အေဖတာဝန္က်တဲ့ေနရာကိုလိုက္သြားတုန္းက...က်မတို႕ညီအမကိုအေဖကညေနတိုင္း
မီးရထားလမ္းဘက္ေခၚသြားၿပီးမီးရထားႀကီးလာတာကိုျပေလ့ရွိပါတယ္....မီးရထားႀကီးလာရင္
က်မတို႕ညီအမကလက္ျပနႈတ္ဆက္ရင္...ရထားေပၚကလူေတြကလဲလက္ေတြျပန္ျပပါတယ္...
အဲဒီေနရာေလးကိုထပ္သြားခ်င္မိတယ္....ေနာက္ထပ္ဆႏၵတခုကေတာ့က်မအေဖထာဝရအိပ္စက္ေနတဲ႕
ေနရာကိုသြားၿပီးအေဖ့ကိုေတာင္းပန္ခ်င္တာပါ....က်မအေဖဆံုးသြားတာၾကာလွပါၿပီ....က်မတို႕မိသားစု
အေဖ့စီတခါမွမသြားျဖစ္ပါဘူး...ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့အေမကခြင့္မျပဳလို႕ပါ...ႀကီးလာေတာ့လဲ
ခုခ်ိန္ထိေအာင္ပါဘဲ...မသြားျဖစ္ေသးပါဘူး...အခုမွလာလို႕အေဖက်မကိုစိတ္မဆိုးေလာက္ပါဘူးေနာ္..

ဒီထက္မ်ားအခ်ိန္ေလးနည္းနည္းေလာက္ပိုရခဲ႕မယ္ဆိုရင္ေလ.....က်မအရမ္းသြားခ်င္တဲ႕
ခ်င္းေတာင္ကိုတေခါက္ေလာက္ေတာ့ေရာက္ေအာင္သြားလိုက္ဦးမယ္....ေတာင္အျမင့္ႀကီးေတြေပၚကေန
တိမ္ေတြကိုၾကည္႕လိုက္ခ်င္ေသးတယ္......က်မအမဆရာမလုပ္ေနတဲ႕ရြာကိုလိုက္သြားၿပီး..အမနဲ႕တူတူ
လေရာင္ေအာက္မွာသီခ်င္းတပုဒ္ေလာက္ေတာ့ဆိုလိုက္ခ်င္ေသးတယ္.....က်မအမတပည့္ေလးေတြရဲ႕
ကာလာမဆိုးထားတဲ႕အျဖဴေရာင္မ်က္ဝန္းေလးေတြကိုၾကည္႔ခဲ႕ခ်င္ေသးတယ္.....က်မရဲ႕မ်က္စိေတြကို
အလင္းလိုအပ္ေနတဲ့လူသားတေယာက္အတြက္လွဴခဲ့မယ္....အင္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး
ျဖစ္ခ်င္တဲ႕ဆႏၵေတြကအမ်ားသားရွင္.......

ကဲ...က်မဘာကိုအရင္ဆံုးလုပ္သင့္ပါလဲ..........။


(11.7.2010..........sun 2:51 )

 

ခံစားမႈ႕သံစဥ္ Copyright © 2010 Design by Ipietoon Blogger Template Graphic from Enakei