က်မနဲ႕ေဆးရံုအေရးေပၚဌာန

မၾကာေသးခင္အခ်ိ္န္က က်မ ခရီးတခုထြက္ျဖစ္ပါတယ္ ။ခရီးထြက္ရာကေန ျပန္လာတဲ့ က်မ
ခရီးပန္းတဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ေရာ   ..ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ေရာ ထင္ပါရဲ႕  ဖ်ားပါေတာ့သည္ ။
အိပ္ယာကနိုးနိုးျခင္း  ေခါင္းေတာင္ မထူနိုင္ေအာင္ ကိုက္ေနျပီး တကိုယ္လံုးလည္း မလႈပ္နိုင္ေအာင္
ျဖစ္ေနေတာ့ စိတ္ထဲ တုတ္ေကြးျဖစ္ျပီလို႕ဘဲထင္လိုက္တာပါ ။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့အိမ္မွာလည္း က်မတေယာက္ထဲ ။အဲတာနဲ႕ ေဆးတလံုးေလာက္ေသာက္ၾကည့္ျပီး သက္သာမလားလို႕ ခဏေနၾကည့္
ပါေသးတယ္ ။ေဆးေသာက္လိုက္တဲ့ခဏေတာ့ေခြ်းေတြ ထြက္လာေပမဲ့  လူက ေအးစက္စက္လို ခံစားလာရတယ္ ။အထူးသျဖင့္ မ်က္စိထဲတျဖည္းျဖည္းထဲ ျပာလာတာပါ ။က်မသိလိုက္ျပီ ။ေဆးခန္း
သြားျပမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ အိပ္ယာကေတာင္မထနိုင္ဘူးျဖစ္ေနတဲ့ သူကတေယာက္ထဲေဆးခန္းသြားဖို႕ ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ကိုမျဖစ္နိုင္တာ ။အဲတာနဲ႕ အေဒၚအိမ္ကို ဖုန္းဆက္ျပီး  က်မဖ်ားေနတယ္  ေဆးခန္းျပမွ
ျဖစ္မယ္ အိမ္ကိုလာခဲ့ပါ က်မ တေယာက္ထဲမသြားနိုင္ဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာရပါတယ္ ။ေနာက္ေတာ့
အလုပ္ကို ဖုန္းဆက္ရပါတယ္။က်မ ေနမေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေဆးခန္းသြားရမလို႕ ဒီေန႕အလုပ္မလာနိုင္ဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပရပါသည္ ။

က်မအေဒၚအိမ္ကိုေရာက္လာေတာ့ က်မစားဖို႕  စားစရာစီစဥ္ေပးတယ္ ။ဒါေပမဲ့ က်မမစားနိုင္ဘူး ။
ေဆးခန္းေတြက လည္း  မနက္ကေန ေန႕လည္12အထိ ဖြင့္တယ္ ။ေန႕လည္ 12ကေန 3အထိ နားတယ္ ။
ေန႕လည္ 3နာရီမွ ျပန္ဖြင့္တယ္ ။အဲတာေဆးခန္းတိုင္းပါဘဲ ။က်မ ေဆးခန္းသြားဖို႕ နာရီၾကည့္ေတာ့
ေန႕လည္ 1နာရီမရွိတရွိ ေဆးခန္းေတြ ခဏနားတဲ့ အခ်ိ္န္ပါ ။အဲတာနဲ႕ေဆးခန္းဖြင့္မဲ့အခ်ိ္န္ထိေစာင့္ရပါတယ္ ။ေန႕လည္ 3နာရီထိုးေတာ့ က်မကို အေဒၚက ေဆးခန္းလိုက္ပို႕ေပးပါတယ္ ။ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ ေသြးေပါင္တအားက်ေနတယ္တဲ့ ။
အေပၚေသြး 80 ေအာက္ေသြး60 ။
ဆရာဝန္ကေတာ့  ေသြးေပါင္တအားက်ေနေတာ့  အားေဆးပုလင္း ခ်ိတ္ ခိုင္းတယ္ ။တျခားဘာေရာဂါ ရွိလည္းေမးေတာ့ ေသြးအားနည္းတာေတာ့ ရွိတယ္လို႕ေျဖလိုက္ပါတယ္ ။အဲတာနဲ႕
ပုလင္းတလံုးခ်ိတ္ပါတယ္  ။ညေန5နာရီေလာက္မွ ေဆးက ကုန္ပါတယ္  ။အေဒၚက
" နင္ ဒီပံုစံနဲ႕ ငါ့အိမ္ဘဲလုိက္ခဲ့ေတာ့ နင့္အိမ္မွာ နင္တေယာက္ထဲ  ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး " ဆိုျပီး
က်မကို သူ႕ အိမ္ကိုေခၚသြားပါတယ္ ။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေပၚေတာင္ မတက္နိုင္လို႕ က်မေမာင္ေလးက လာဆင္းေပြ႕ေခၚရတဲ့ အထိကို
မူးေနတာပါ ။က်မစိတ္ထဲ အိပ္ယာထဲဘဲ ေခြေနခ်င္တာ ။ ည6နာရီထိုးေတာ့ က်မ အေဒၚေနာက္တေယာက္ျဖစ္တဲ့ အေဒၚအပ်ိဳ ဳ ႀကီးက အလုပ္ကေနအိမ္ျပန္လာပါတယ္...အေဒၚ
အပ်ိဳ ႀကီးကက်မကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ နင္ဒီပံုစံနဲ႕ မရဘူးေနာ္..ေဆးရံု သြားမလား ေမးပါတယ္..ေဆးရံုကေဆးနဲ႕ အျပင္ေဆးခန္းက ေဆး ကမတူဘူး ။ေဆးရံုကေပးတဲ့ေဆး ပိုေကာင္းတယ္ ..ေဆးရံု အေရးေပၚသြားျပမလားေမးပါတယ္။။

က်မလည္း ေျပာရရင္ ေဆးရံုကိုေၾကာက္တာလည္းပါသလို... ေဆးေသာက္ရင္ သက္သာနိုင္တာကို
ေဆးရံုမွာ ေနေနရမွာကို ေၾကာက္တာလည္း ပါတာေပါ့ .။မသြားဘူးဆိုျပီး ျငင္းထားတာ .
ေဆးခန္းကေပးလိုက္တဲ့ေဆး မေသာက္ခင္ အစာတခုခုစားလိုက္ဆိုျပီး က်မအေဒၚ ကဆန္ျပဳ တ္
 ျပဳ တ္ေပးတယ္ ။ အသီးစားခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ အသီးခြဲေပးတယ္...က်မစိတ္ထဲ အသီးဘဲစားခ်င္ေနတာ
အသီးယူစားျပီးေဆး ေသာက္တယ္..စိတ္ထဲ မူးေနတာနဲ႕ အိပ္ယာထဲဘဲ ေခြေနမိတာ ။

စားပီးဘယ္ေလာက္မွမၾကာဘူး ။ရင္ထဲပ်ိဳ ႕တက္လာတဲ့ခံစားခ်က္နဲ႕ အတူ စားထားသမွွ် အကုန္အန္ထြက္
ေတာ့တာပါဘဲ ။ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်မအေဒၚရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အတိုင္း 慈濟醫院 ( Tzu Chi General Hospital) ရဲ႕ အေရးေပၚဌာနကို ည 9နာရီမွာ ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့သည္ ။

ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ဘာျဖစ္တာလည္း ဘယ္လိုစျဖစ္တာလည္း မတည့္တဲ့ေဆးဘာေဆးရွိလည္း
တရစပ္ေမးပါတယ္.. လူကိုလည္း ေဖာက္လိုက္တဲ့ ေသြး ... နိုင္ငံျခားခရီးျပန္လာတာ နွစ္ရက္ဘဲ
ရွိေသးတယ္ဆိုေတာ့ ..ဆရာဝန္ေတြက ေခတ္စာ းေနတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ တုတ္ေကြး ေရာဂါျဖစ္ေနမွာကို
သံသယရွိေနၾကတာပါ ။ လာၾကည့္တဲ့ ဆရာဝန္က က်မကို ေမးတယ္..ဘာေရာဂါလည္းတဲ့  က်မလည္း သူ႕ကိုျပန္ေမးတယ္..က်မရဲ႕ အခုအေျခအေနက ဘာျဖစ္ေနတာလည္းလို႕ ..
က်မ ေခါင္းေတာင္မထူနိုင္ေလာက္ေအာင္ မူးတယ္..တကိုယ္လံုးကိုက္ေနတယ္ ..အန္ခ်င္တယ္ ..
အဖ်ားရွိေနတယ္.. အဲတာဘာျဖစ္ေနတာလည္း တုတ္ေကြးျဖစ္တာလား  တျခားေရာဂါ လားလို႕ေမးေတာ့
ေဆးစစ္ထားတဲ့ အေျဖေတြရမွ ဘာဆိုတာေျပာနိုင္မယ္တဲ့ ..က်မလည္းသူ႕ကိုျပန္ေျပာတယ္...
ဆရာဝန္ေတြေတာင္ ေဆးစစ္ထားတဲ့ အေျဖရမွ သိနိုင္မယ္ဆိုရင္ က်မက ဆရာဝန္မဟုတ္ဘူး ။
အခုဘာျဖစ္ေနလည္း က်မဘယ္လိုေျပာနုိင္မွာလည္းလို႕ ။က်မခံစားေနရတာေတြကိုဘဲေျပာျပတတ္မွာေပါ့
ဘာေရာဂါဆိုတာေတာ့ က်မဘယ္လိုသိမလည္းလို႕  ။

ေဝဒနာ ခံစားေနရပါတယ္ဆိုမွ ဘာျဖစ္ေနလည္း လို႕လာေမးတဲ့သူကိုဘယ္လိုတံု႕ျပန္ရမလည္း ။
ဆရာဝန္တေယာက္အေနနဲ႕ လူနာအေျခအေနကို သံုးသပ္နိုင္ရမွာေပါ့ ။သူက ဘာျဖစ္တာလည္း
လို႕ ေမးေနတာဘယ္လိုေျဖရမလည္း  ဘာျဖစ္မွန္းသိရေအာင္ က်မကဆရာဝန္မွ မဟုတ္တာေလ။
အဲဒီဆရာဝန္ကို အထင္ေသးေစာ္ကားလိုစိတ္နဲ႕ ဒီလိုေရးတာမဟုတ္ပါဘူး...
က်မကလူနာတေယာက္အေနနဲ႕ ေဝဒနာခံစားေနရခ်ိန္ ခံစားခ်က္ကိုေရးလိုက္တာပါ ။

ေဆးရံု ေရာက္ျပီး တနာရီနီးပါးေလာက္မွာ က်မကို စစ္ထားသမွ် ေဆးစစ္ခ်က္အေျဖ ေတြ
ခ်က္ျခင္းထြက္လာပါတယ္ ။ က်မကို စစ္ထားသမွ် စာရြက္ေတြကို ကိုင္ျပီးေနာက္ထပ္ဆရာဝန္တေယာက္
ထပ္ေရာက္လာပါတယ္  ။ဒီတခါလာတဲ့ ဆရာဝန္ကေတာ့ ခပ္ထက္ထက္ ပံုစံ ။ ကိုင္လာတဲ့ စာရြက္ေတြကို
ဘာေရာဂါစစ္ထားတယ္..အိုေကတယ္..ဘာအတြက္စစ္ထားတယ္..အိုေကတယ္ဆိုျပီး
တရြက္ျပီးတရြက္ ဖတ္ျပျပီး...က်မကိုေခ်ာင္းဆိုးလားလို႕ ေမးတယ္...က်မ အဲဒီအခ်ိ္န္တုန္းက ေခ်ာင္း
သိပ္မဆိုးပါဘူး  ကိုယ္ပူေခါင္းမူးေနတာ တကုိယ္လံုးကိုက္ေနတာဘဲ ခံစားေနရတာ ..ေခ်ာင္းမဆိုး
ဘူးလို႕ျပန္ေျဖေတာ့ ..ဆရာဝန္က "နင္အဆုတ္ေရာင္ေနတယ္..ဓါတ္မွန္ ထဲမွာ ညာဘက္ အဆုတ္ေအာက္ပိုင္းမွာ
  အျဖဴ ေရာင္အကြက္လုိက္ေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္ ။အဂၤလိပ္လိုဆိုရင္ နမိုးနီးယား လို႕ ေခၚတယ္။
ေနာက္ျပီး  နင့္ေသြးထဲမွာ ေသြးျဖဴ ဥသိပ္မ်ားေနတယ္... ေသြးျဖဴ ဥအေရအတြက္က25000 ေတာင္ေက်ာ္ေနတယ္......ေသြးေပါင္ အရမ္းက်ေနတယ္ ။
အေပၚေသြး 70 ေအာက္ေသြး55 ဘဲရွိတယ္ ။အဲဒီအတြက္ေဆးရံု တက္ရမယ္ ေဆးရံုတက္ဖို႕စာရြက္စာတန္းေတြ ျဖည့္ပါ " ဆိုျပီး က်မကိုေျပာလည္းေျပာ
ေဘးကနပ္စ္မကိုလည္းေဆးေျပာင္းမယ္ဆိုျပီး ေျပာျပီး ထြက္သြားပါတယ္။

အေရးေပၚဌာနက ဆရာဝန္ဆုိတာ အခုဆရာဝန္လို ျဖစ္ေနရမယ္ ။တခုခုဆို တိတိက်က် ေျပာနိုင္
ဆံုးျဖတ္နိုင္ရမယ္ ။သူတို႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း လိုက္လုပ္ရမွာ ။လူနာကိုဘာျဖစ္ေနတာလည္းလို႕
ျပန္ေမးတဲ့ဆရာဝန္ကက်မအျမင္ေပါ့ေလ... အေရးေပၚဌာနနဲ႕ မအပ္စပ္လွပါဘူး ။က်မလို ရိုးရိုးဖ်ားနာလို႕ေရာက္လာတဲ့သူက ကိစၥမရွိလွေပမဲ့ တကယ္ကို  အသက္လုရမဲ့ ေရာဂါအေျခအေနနဲ႕ေရာက္လာတဲ့သူအတြက္က
တခုခုဆို ဘာလုပ္ေပးရမယ္ဆိုျပီး ခ်က္ျခင္းဆံုးျဖတ္ေပးတဲ့ ဆရာဝန္သာ အေကာင္းဆံုးပါ ။

ေနာက္ေတာ့ နပ္စ္မက သြင္းထားတဲ့ေဆးပိုက္ေတြခ်က္ျခင္းျဖဳတ္ျပီး ေနာက္ထပ္ေဆးအသစ္
သြင္းပါတယ္ ။အဝါေရာင္ပုလင္းအပုေလးေတြ သံုးပုလင္း ယူလာျပီး တပုလင္း ျပီး တပုလင္း
ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေဆးပိုက္ထဲကို ထည့္သြားပါတယ္ ။ေနာက္ျပီး လက္မွာတပ္ထားတဲ့ အပ္ကေနလည္း
ထိုးေဆးပုလင္းေတြ ေဖာက္ျပီး ေလးမ်ိဳးေလာက္ရွိမယ္ ..ထိုးေပးသြားပါတယ္။

ေဆးေတြအကုန္ေျပာင္းသြင္းျပီးသြားတဲ့ အခ်ိ္န္မွာ က်မကိုလည္း အေရးေပၚဌာနရဲ႕ တျခားခုတင္ ေနရာကို ေျပာင္းေပးပါတယ္ ။A03 ဆိုတဲ့ ခုတင္ေနရာပါ ။
ကဲ....က်မရဲ႕ ေဆးရံု တက္ရတဲ့ ခရီးကာလ ေလးစပါျပီ ။နိုင္ငံျခားေရာက္ျပီး 7နွစ္အတြင္း
ပထမဆံုးအေတြ႕ အႀကံဳ သစ္တခုပါဘဲ ။အထိတ္တလန္႕နဲ႕ ေဆးရံု ခုတင္ေပၚလဲေလ်ာင္းေနခဲ့ရတဲ့ည  ...
ေဆးထိုးပိုက္တန္းလန္းနဲ႕ သူမ်ားနိုင္ငံ သူမ်ား ဘာသာစကား ေတြရဲ႕ အလည္မွာ ေဝဒနာသည္ အျဖစ္
ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ည..ေဆးရံု အေရးေပၚဌာနဆိုတဲ့ အတိုင္း ေဝဒနာေပါင္းစံုနဲ႕ ေရာက္လာတဲ့လူနာ
ေတြရဲ႕  ညည္းညဴ သံေတြ ၾကားထဲမွာ အားငယ္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႕  တိတ္တဆိတ္ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတဲ့ ည ...
က်မအတြက္ဘဝရဲ႕ အမွတ္တရ အျဖစ္တခုပါဘဲ  ။

ပစ္ပစ္
Am  3:00
20.3.2015

အနက္နဲ႕အျဖဴ

အနက္ေရာင္ နဲ႕ အျဖဴ ေရာင္
လူအေတာ္မ်ားမ်ား ဟာအေရာင္ေတြထဲမွာ အနက္နဲ႕ အျဖဴ ေရာင္ကို သေဘာက်နွစ္သက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္ ။က်မဆိုရင္လည္းအက်ီဝယ္ျဖစ္တဲ့အခါမ်ားမွာအနက္သို႕ မဟုတ္
အျဖဴ ေရာင္ကို ေရြးခ်ယ္ျဖစ္တာမ်ားတယ္ ။ ေျပာရရင္ေတာ့ ပြဲတက္ ဝတ္စံု အေရာင္ ေတြမွာ လည္း အနက္နဲ႕ အျဖဴ ဟာဦးစားေပးအဆင့္မွာ ရွိပါတယ္ ။ အေနာက္တိုင္း မဂၤလာအခမ္းအနားမွာ အနက္ေရာင္နဲ႕ အျဖဴ ေရာင္ကို ဝတ္ဆင္ၾကတာ မ်ားတယ္ ။

ေနာက္တခုကေတာ့ ဒီအေရာင္နွစ္ခုဟာ ဘယ္အေရာင္နဲ႕ မဆိုတြဲ ဖက္ ဝတ္လို႕ အဆင္ေျပတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ ။အနက္က ေမွာင္မည္းျခင္း  သိပ္သည္းျခင္း  ထုထည္ႀကီးမားျခင္း ကိုေဖာ္ေဆာင္တယ္လို႕ ခံစားမိသည္။ အနက္ေရာင္ကိုဝတ္ဆင္လုိက္တဲ့အခါ လူအမ်ားက  သြယ္လ်သြားတယ္လို႕ ခံစားမိတတ္ၾကသည္။ ဒါ့အျပင္ အနက္ေရာင္က အစြန္းအထင္းခံတယ္ ။အေပအေတခံတယ္ လို႕လည္း သတ္မွတ္ၾကျပန္သည္ ။ဒီအတြက္ေၾကာင့္လည္း အနက္ကို ေရြးခ်ယ္ဝတ္ဆင္တတ္ၾကသည္ ။

က်မစိတ္ထဲမွာ ေတာ့ အနက္နဲ႕ပတ္သက္ျပီး ခံစားမိတဲ့ တခုက အနက္က ခိုင္ခံျခင္းဆိုတာကိုပါ ။အနက္ကို ခိုင္ခံျခင္းလို႕ ခံစားမိတာကေတာ့ က်မရဲ႕ ခံစားခ်က္တခုေပါ့ ။ဘယ္သူကမွေတာ့ အနက္ေရာင္က ခုိုင္ခံျခင္း အသြင္ကိုေဆာင္တယ္လို႕ေတာ့ မေျပာထားပါဘူး ။ညဘက္ေမွာင္မည္းေနတဲ့ ေလာကတခြင္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ ထိုင္ၾကည့္ဖူးၾကလား ။
က်မကေတာ့ ေမွာင္မည္းေနတဲ့ ေနရာတခုကို ၾကည့္ျပီး အဲဒီအေမွာင္ထဲမွာဘာေတြ ရွိေနနိုင္လည္း..
ဘာေတြျဖစ္ေနနိုင္မလည္း..ဆိုတာ မွန္းဆ ၾကည့္ရတာလည္း  အရသာ တမ်ိဳး လို႕ ထင္မိသည္ ။
ဘာကိုမွမျမင္နိုင္ မည္းမည္းေမွာင္ေနတဲ့ အေနအထားက ထိတ္လန္႕စရာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ ။
မေကာင္းမႈ႕ေတြလည္း အလြယ္ တကူ ျဖစ္ပြားနိုင္ပါတယ္ ။ဒါေၾကာင့္ လူေတြဟာ အနက္ေရာင္ကို နွစ္သက္တတ္ၾကေပမဲ့  အနက္နဲ႕တထပ္ထဲ ထပ္တူူက်တဲ့ အေမွာင္ဆိုတဲ့အရာကိုေတာ့မႀကိဳက္ၾကပါဘူး ။


 တခ်ိဳ႕ေသာ မေကာင္းမႈ႕ေတြကို အေမွာင္ဆိုတဲ့ အရာနဲ႕လည္း တင္စားၾကတတ္သည္ ။အေရာင္နဲ႕ ပတ္သက္လာရင္သာ အနက္ေရာင္ဆိုတာကို အက်ီ ကာလာ အျဖစ္ႀကိဳက္ၾကေပမဲ့  ....ေလာကရဲ႕ အေနအထား..ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ... သတ္မွတ္ခ်က္ေတြအရ ... မေကာင္းတဲ့ အရာ.... မေကာင္းတဲ့ ကိစၥ ...မေကာင္းမႈ႕ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိုအေမွာင္ လို႕ သတ္မွတ္ၾကတဲ့အတြက္ အေမွာင္ဆိုတာကို မႀကိဳက္ၾကပါဘူး ။အနက္နဲ႕ အေမွာင္က မည္းတာျခင္းတူေပမဲ့ အနက္ကိုေတာ့ လက္ခံၾကတယ္ ။ အေမွာင္ဆိုတာကို လက္မခံခ်င္ၾကဘူး။ အသားအေရာင္နဲ႕ပတ္သတ္လာရင္လည္း အနက္ေရာင္ကိုသာ အက်ီအေရာင္အျဖစ္ဝတ္ရင္ဝတ္မယ္ ။ အသားမည္းတာကို မႀကိဳက္ၾကဘူး ။အသားမမည္းေအာင္ နည္းမ်ိဳး စံုနဲ႕ လုပ္ၾကတယ္ ။

အျဖဴ ေရာင္နဲ႕ ပတ္သက္တာက်ေတာ့ လူတိုင္းက အၾကြင္းမဲ့ ႀကိဳက္တာမ်ားပါတယ္ ။အျဖဴ ေရာင္ကို သန္႕ရွင္းတယ္ ..စင္ၾကယ္တယ္...လို႕လည္း  လက္ခံၾကသည္ ။အျဖဴ ေရာင္နဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ အေရာင္ ေလးက စြတ္စြတ္ျဖဴ ေနတာဘဲ လွလိုက္တာဆိုတာမ်ိဳး ။ လူရဲ႕ အသားေရာင္နဲ႕ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့လည္း အသားေလးက ျဖဴ နွစ္ ေနတာဘဲ ျဖဴ ဝင္းေနတာဘဲ လွလိုက္တာဆိုတာမ်ိဳး ။အသားျဖဴ တာကို လူတိုင္းကလိုခ်င္ၾကသည္  ။အျဖဴ ေရာင္ကို လက္ခံၾကသည္  ။သတို႕သမီး ဂါဝန္ဆိုရင္လည္း အျဖဴ ေရာင္ အမ်ားဆံုးဝတ္ၾကပါတယ္  ။ ျဖဴ စင္ဝင္းပေနတဲ့ အက်ီ အေရာင္ရဲ႕အရွိန္က လူကို ပါ ဟပ္ျပီး လွသြားေစတာမ်ိဳး ေပါ့ ။

ေနာက္တခုက အျဖဴ ေရာင္ကို အလင္းလို႕လည္းတင္စားတတ္ၾကျပန္တယ္  ။တရားတဲ့ကိစၥ မွန္ကန္တဲ့ကိစၥ
ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္တဲ့ အရာ  ဒါေတြအားလံုးကို အျဖဴ ေရာင္နဲ႕ တင္စားတတ္ၾကျပန္သည္ ။
သိုင္းဝတၱဳ စာအုပ္ေတြထဲမွာေတာင္ မေကာင္းတဲ့ သိုင္းသမားေတြကို အနက္ေရာင္ သိုင္းသမားလို႕
သတ္မွတ္ျပီး မွန္ကန္တဲ့ ေကာင္းတဲ့ သိုင္းသမားေတြကိုေတာ့ အျဖဴ ေရာင္ သိုင္းသမားလို႕
သတ္မွတ္ၾကသည္ ။ဒါက သတ္မွတ္ခ်က္အရ ေရးထားတာကိုေျပာျပတာပါ ။ အျဖဴ နဲ႕ အနက္ ခြဲျခားမႈ႕ကို
ေျပာခ်င္တာပါ ။အျဖဴ ဆိုရင္ ေကာင္းတဲ့အေနအထားကို သတ္မွတ္ၾကျပီး အနက္ကို မေကာင္းအေနအထား
သတ္မွတ္ၾကတတ္သည္။

ဒါေပမဲ့ အျဖဴ ဆိုတဲ့ အေရာင္မွာလည္း အားနည္းခ်က္ေတာ့ ရွိပါသည္ ။ သူက ျဖဴ ေနတဲ့အတြက္  နဲနဲေလးမွ
အစြန္းအထင္းမခံတာမ်ိဳး ပါ။အက်ီေလွွ်ာ္ရင္းနဲ႕ ျဖစ္ေစ ..လွန္းထားရင္းနဲ႕ ျဖစ္ေစ... အေရာင္တခုခုနဲ႕ ထိသြားရင္အျဖဴ က စြန္းသြားတတ္ပါသည္ ။ အေရာင္က အျဖဴ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အစြန္းေသးေသးေလး
ျဖစ္ေနပါေစဦး  ထင္းထင္းႀကီးေပၚလြင္ေနတတ္သည္ ။

အဲလိုပါဘဲ ကိုယ္က ကိုယ့္ ဘဝကို ျဖဴ တဲ့ အေရာင္လို႕ သတ္မွတ္ထားခဲ့ရင္..
ကိုယ္က ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အျဖဴ ေရာင္ပါလို႕ သတ္မွတ္ထားခဲ့ရင္  ...
လူေတြကို က်ေနာ္  ..က်မက အျဖဴ ေရာင္ပါ မွန္ကန္တဲ့သူပါ မဟုတ္တာ လုပ္ဖူးတဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူးလို႕ ေၾကြးေၾကာ္ထားခဲ့ဖူးရင္  ...
တျခားအေရာင္ေတြနဲ႕ မထိကပ္မိေအာင္  တျခားအေရာင္ေတြရဲ႕ စြန္းထင္းမႈ႕ မခံရေလေအာင္ ဂရုစိုက္ပါ ။အျဖဴ မွာ အစြန္းေသးေသးေလးက အစ ထင္းေနေအာင္ ေပၚတတ္လုိ႕ပါ ။

တခ်ိဳ ဳ ႕ေသာ လူေတြက ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ အျဖဴ ထည္ေလးပါလို႕ သတ္မွတ္ၾကျပီး
 မဟုတ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းး မ်ိ ဳး ကိုေတာ့ ခိုးလုပ္တတ္ၾကသည္ ။လူေရွ႕သူေရွ႕ မွာေတာ့ အျဖဴ ေပါ့ ။ကြယ္ရာ ဇာတ္လမ္းမွာေတာ့ ေမွာင္ထဲကမင္းသမီး...မင္းသားေတြ ျဖစ္လို႕။က်မသူတို႕ကိုေမးခြန္းတခုေတာ့
 ေမးခ်င္ပါသည္။အျဖဴ လို႕အမည္ခံထားပီး ဒီလို လူသိမခံရဲတဲ့ ကိစၥေတြကို လုပ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ လိပ္ျပာ ကိုယ္လံုရဲ႕လား ဆိုတာပါ ။လူဆိုတာ သူမ်ားကို ညာလို႕ရေပမဲ့ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ညာလို႕ မရပါဘူး ။ကိုယ္လုပ္ခဲ့တာ  ဘာလည္း... ကိုယ့္လုပ္ရပ္က ဘာလည္း ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္သိေနလို႕ပါဘဲ ။  အဲဒီအသိတခုက ကိုယ္မေသမခ်င္း ကိုယ္စီမွာရွိေနမွာမို႕လို႕ပါ ။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ မဟုတ္တာလည္း လုပ္သည္ ။အျဖဴ ေရာင္ပါလို႕လည္း မေၾကြးေၾကာ္ဘူး ။ ကိုယ့္ဇာတ္ကိုယ္က  ေနသူမ်ားဆိုပါေတာ့ ။တခ်ိဳ႕ ေသာ သူေတြကေတာ့ အျဖဴ ပါလို႕ ေၾကြးေၾကာ္တယ္...ဒါေပမဲ့ အေမွာင္
ဇာတ္လမ္းေလးေတြလည္း တိတ္တိတ္ပုန္းခင္းထားတတ္ၾကသည္ ။

တကယ္ျဖဴ ခ်င္ရင္ ကိုယ္ဖန္တီးရတဲ့ ဘဝမွာ ျဖဴ ေအာင္ေနလို႕ရပါတယ္ ။
အျဖဴ အနက္ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ သတ္မွတ္ခ်က္တခုပါဘဲ  ။လုပ္ရပ္တခုကို အကဲျဖတ္ျပိီး သတ္မွတ္တဲ့
အေရာင္ ကို ရိုးသားစြာ ေရြးခ်ယ္ပါ ။  ရိုးသားစြာ တည္ေဆာက္ပါ ။လွည့္ျဖားျခင္းေတြနဲ႕ လူေတြရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္ကို မလိုခ်င္နဲ႕ ။လူတိုင္းကေတာ့ အျဖဴ ထည္ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ကို နွစ္သက္ၾကသည္ ။
ဒါေပမဲ့ ကိုယ္က တကယ္ကို အျပစ္ကင္းတဲ့ အျဖဴ လား  လွည့္စားဖံုးကြယ္မႈ႕ လႊမ္းျခံဳ ထားတဲ့ အျဖဴ လားဆိုတာေတာ့ ကိုယ္တုိင္သာလွွ်င္ အသိဆံုးပါ ။

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အျဖဴ ပါလို႕ သတ္မွတ္လို႕ ရပါသည္ ။ဒါေပမဲ့ အစြန္းအထင္း  မခံရေအာင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ဂရုစိုက္သင့္ပါသည္ ။အျဖဴ ဆိုတဲ့ အေရာင္ဟာ  အစက္ေလး
ေသးေသးေလး စြန္းသြားျပီဆိုတာနဲ႕ သိသိသာသာ  တန္ဖိုးက်သြားတတ္လို႕ပါ ။အက်ီ အျဖဴ ေရာင္ေလး
တထည္ဟာ ေသာင္းဂဏန္း တန္ေနပါေစဦးေတာ့ ...အဲဒီအက်ီဟာ  အစြန္းတခုခု ေပသြားျပီ ဆိုရင္
ဘယ္သူက ေသာင္းဂဏန္းေပးျပီးဝယ္မွာလည္း  ..ေနာက္ထပ္အစြန္းအထင္းလြတ္ကင္းတဲ့ တကယ္ျဖဴ တဲ့ တထည္ကိုဘဲ ေရြးခ်ယ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလား.. ။။။
စစ္မွန္တဲ့ျဖဴ စင္ျခင္းနဲ႕ ဘဝကို အေရာင္ျခယ္နိုင္ၾကပါေစ ။

ပစ္ပစ္
Pm 5:48
17.3.2015


photo credit ---google

အစြဲ

လူတကိုယ္အစြဲတမ်ိဳ ဳးစီရွိတတ္ၾကသည္ ။ ကိုးကြယ္ယံဳုၾကည္မႈ႕ ဓေလ့ အားျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း
ေနထိုင္စားေသာက္မႈ႕ ပံုစံေပၚမွာေသာ္လည္းေကာင္း ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ေသာပစၥည္းဥစၥာ မ်ားေပၚမွာလည္းေကာင္း  အစြဲေလးေတြရွိတတ္ၾကသည္ ။

မနက္တိုင္းေကာ္ဖီေလးေသာက္လိုက္ရမွ အာသာေျပသလိုလိုရိွတာ ဆိုတာမ်ိဳး..
မနက္ဘက္ကို ျမန္မာမုန္႕ေလးဘဲစားခ်င္တာ..ဘယ္ဆိုင္က အသုတ္ေလးကိုဘဲစားေနၾကဆိုတာမ်ိဳ ဳး..
ဒါက ကိုယ္စားေသာက္ေနၾက အရာေလးေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အစြဲထားမိတာမ်ိဳးေပါ့ ။

တခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ့ ကိုယ္သံုးစြဲေနၾကပစၥည္းတခုကိုအစြဲထားတတ္ၾကသည္ ။
ဆပ္ျပာဆို ဘာတံဆိပ္ေလးသံုးမွ  ....နႈတ္ခမ္းနီဆို ဘာအမ်ိ ဳးအစားသံုးရမွ(Loreal ..Revlon ..တခုခုေပါ့ ) နာရီကိုလည္း ဘယ္အမ်ိဳးစား မွ ပတ္ခ်င္တာတို႕ ကားဆိုလည္း ဘယ္ကားဆိုအႀကိဳက္ဆံုးဘဲဆိုတာတို႕..
အဲလိုအစြဲေတြအမ်ားႀကီးရွိတတ္သည္ ။

တခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ့ ကိုယ့္စည္းစိမ္ဥစၥာ သားသမီး ခင္ပြန္းသည္ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အရာေတြကို
အစြဲႀကီးတတ္ၾကသည္ ။အစြဲတကာ့အစြဲေတြထဲမွာ ဒီအစြဲက ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးဘဲ  ..။
စြဲလန္းျခင္းတခုရွိေနတယ္ဆိုကထဲက  ကိုယ့္အတြက္ ထိခိုက္မႈ႕အနည္းအမ်ားဆိုတာကေတာ့ ရွိေနတာပါဘဲ  ။မနက္တိုင္းေကာ္ဖီ ေသာက္ရမွ ဆိုတဲ့သူက ေကာ္ဖီမေသာက္ရတဲ့ မနက္ေတြဆို
တခုခု လိုေနသလိုလိုကသိကေအာက္ျဖစ္ေနမွာဘဲေလ ။အဲတာက  ကိုယ္စားေသာက္ေနတဲ့ အရာတခု
အေပၚ စြဲလန္းေနမိတာေလ ။ ခပ္ေသးေသးစြဲလန္းမႈ႕ေပါ့ ။ပစၥည္းဥစၥာ ပိုင္ဆိုင္မႈ႕နဲ႕ ပတ္သက္လာတဲ့
စြဲလန္းမႈ႕ၾကေတာ့  သိပ္ေၾကာက္ဖို႕ ေကာင္းသြားျပီ ။ကိုယ္ေသရင္ ဒီပစၥည္းေတြက ယူသြားလို႕ မရတဲ့
အရာေတြ ..ကိုယ့္ရဲ႕ သားသမီး ဇနီးခင္ပြန္း သည္ ေတြကိုလည္းေခၚသြားလို႕မရတဲ့ အေျခအေနမွာ
စြဲလန္းေနရင္  အဆံုးသတ္ခရီးက သိပ္ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းသြားျပီ ။

လူဆိုတာကလည္း အျမဲထာဝရ ရွင္သန္ေနတာမွ မဟုတ္တာ ။တခ်ိန္မွာ ခႏၶာခ် ဳ ပ္ျငိမ္းျခင္းဆိုတဲ့
ေနာက္ဆံုးဘူတာကေရာက္စျမဲမို႕  ဒီစြဲလန္းေနတဲ့ အစြဲေတြကို မေဖ်ာက္နိုင္ဘူးဆိုရင္  ဒါမွမဟုတ္
ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ့္ဘာသာ မထိန္းနို္င္ဘူးဆိုရင္ အစြဲက ေသသည္အထိ ပါသြားမွာ အေသအခ်ာပါ။

ေသဆံုးျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း စြဲလန္းေနတဲ့ အရာေတြနားမွာ တလည္လည္နဲ႕ဆို မကြ်တ္မလြတ္တဲ့
 ဘဝတခုကို ခ်က္ျခင္းဆိုသလို ကူးေျပာင္းသြားေတာ့တာပါဘဲ ။

ကို္ယ့္စိတ္ထဲစြဲေနတဲ့ အစြဲကို  ဘယ္သူမွ ခြ်တ္လို႕မရဘူး..ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ထားတတ္ေအာင္
ႀကိဳးစားမွ ..ေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ့္အစြဲ ကို ကိုယ္ဘဲ ခြ်တ္လို႕ရတယ္... သူမ်ားက
"" အရာတခုကိုစြဲလန္းေနတယ္ဆိုတာမေကာင္းဘူး... တခုခုဆို စြဲေနတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ဘဝ
တခုကို ေရာက္သြားတတ္တယ္ဆိုျပီး "" ဘယ္ေလာက္ဘဲေျပာျပ ေျပာျပ ကိုယ္တိုင္က အဲဒီအစြဲကို
တသသ နဲ႕ ဆက္လက္စြဲေနရင္လည္း ေျပာသမွ် အလကားဘဲ ။

ကိုယ္တိုင္က ... "" ငါဒီလိုစြဲလန္းမႈ႕ကို ထားေနရင္  ငါကိုယ္တိုင္ အသက္ရွိေနတဲ့ အခ်ိ္န္မွာက
ကိစၥမရွိဘူး..ကိုယ္တိုင္ လႈပ္ရွားလို႕ရတယ္..ငါစိတ္ႀကိဳက္ဖန္တီးလို႕ရတယ္  ..ငါ့မ်က္စိေအာက္မွာ
ထားလို႕ရတယ္ ..ဒါေပမဲ့ ငါမရွိေတာ့တဲ့ တေန႕ ဒါေတြအားလံုးကို ထားခဲ့ရမွာ  ..အဲဒီအခ်ိန္မွာ
ငါ ရဲ႕ စိတ္ကို ဘယ္လိုထားမွ ငါအတြက္ အကူးအေျပာင္းေကာင္းမွာလည္းဆိုတာလည္း
 စဥ္းစားသင့္တယ္ ။""

လူဆိုတာေသမ်ိဳး ႀကီးပါဘဲ ..တေန႕ အားလံုးဒီခရီးဆံုးကို ေရာက္ၾကမွာပါ ။တခ်ိဳ႕က သက္တမ္းေစ့ေနရတယ္ ။တခ်ိဳ႕က သက္တမ္းတိုတိုေလးဘဲေနရတယ္  ။ဒါပဲကြာတာပါ ။သြားရမွာေတာ့
လူတိုင္းသြားရမွာပါဘဲ ။ကိုယ္သြားမဲ့ ခရီးကို ကိုယ့္ဘာသာ ျပင္ဆင္သင့္တယ္ေနာ္ ။

အသက္ရွင္သန္ေနတဲ့ အခ်ိန္က တန္ဖိုး အရွိဆံုးဘဲ ။ဘာျဖစ္ခ်င္လည္း  ကိုယ္တိုင္ လုပ္လို႕ရတယ္ ။
ဘယ္သြားခ်င္လည္း ကို္ယ္တိုင္သြားလို႕ရတယ္  ။ဘာေျပာခ်င္လည္း ကိုယ္တိုင္ ေျပာလို႕ရတယ္ ။
ကိုယ္တိုင္ေဆာင္ရြက္လို႕ရတဲ့ အေနအထားက အေကာင္းဆံုးဘဲ ။အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ ကို္ယ္မအားလို႕
တျခားတေယာက္ကို လုပ္ခိုင္းရတဲ့ ကိစၥတခုက ကိုယ္တိုင္လုပ္တာေလာက္ စိတ္တိုင္းက်မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
အေကာင္းဆံုးက ကိုယ္တေန႕မွာ သြားကိုသြားရမဲ့ ခရီးအတြက္ လိုအပ္တာေတြကို တျဖညး္ျဖည္း
ခ်င္း ျပင္ဆင္ စုေဆာင္းသင့္တယ္။သယ္သြားလို႕မရနိုင္တဲ့ အရာေတြကို စြဲလန္းေနတာထက္
သယ္သြားလို႕ရတဲ့ အရာေတြကို သာ နိုင္သေလာက္ယူသြားရမွာပါ ။

အစြဲဆိုတာနဲ႕ပတ္သက္ျပီး တရားေတာ္ေတြ တိုင္းမွာ  ပါ ပါတယ္ ။မစြဲေကာင္းတဲ့ အရာေတြကို
စြဲလန္းေနမိလို႕ ဘဝကူးမေကာင္းခဲ့တာ ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အက်ယ္တဝင့္ ေဟာၾကားထားတာေတြ
အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္ ။လူဆိုတာက ရွင္သန္ေနခ်ိန္မွာ လူ႕ေလာကထဲ အသက္ရွင္ေနထိုင္တတ္ဖို႕
လိုသလို  ေသတဲ့အခါမွာလည္း ေသတတ္ဖို႕လိုပါတယ္ ။ေသစဥ္အခ်ိ္န္အခါမွာ ပိုင္ဆိုင္တာေတြ စြဲေနလို႕
မိသားစုကိုစြဲေနလို႕  ဒီေနရာတခုမွာဘဲ တလည္လည္ နဲ႕ျဖစ္ေနရတဲ့ဘဝဆိုးကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ
လိုခ်င္မယ္မထင္ပါဘူး ။ဒါေပမဲ့ မေသခင္ ဒါေတြကို စိတ္မခ် ျဖစ္ေန..  ငါ့ပစၥည္း  ငါ့ ဥစၥာ..
ငါပိုင္တာေတြ ဆိုျပီး ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာ့ အကူးအေျပာင္းက  လွမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး ။

က်န္ခဲ့တဲ့ မိသားစုက သိတတ္တဲ့ မိသားစုဆိုေတာ္ေသးပါရဲ႕  ။ အေမ  အေဖ ဒါမွမဟုတ္လည္း
ခင္ပြန္း ဇနီး  ေပါ့ ..  ေသဆံုးသြားတဲ့သူက ပစၥည္းအစြဲႀကီးမွန္းသိလို
မကြ်တ္မလြတ္ ျဖစ္ေနမွာဆိုးလို႕ အမွ်အတန္းေဝ  အလႈအတန္း မ်ားမ်ား လုပ္ေပး
အခါအခြင့္သင့္သလို  လႈဒါန္းေပးတတ္  အမွ် ေဝတတ္တဲ့ သူေတြဆို     ေတာ္ေသးတယ္္ ။
အဲလိုမဟုတ္ဘဲ ...  ေသသြားတာနဲ႕ က်န္ခဲ့ပစၥည္းေတြ ကို နင္တပံု ငါတပံု ခြဲျခမ္း ျပီးတာနဲ႕
ေသသြားတဲ့ သူကို သတိေတာင္ မရတတ္ေတာ့တဲ့သူေတြဆို သြားျပီ ။.
ေသတဲ့ သူကေတာ့ သူ႕ပစၥည္းေတြကို စြဲလန္းေန ။ က်န္တဲ့သူကလည္း ပစၥည္းေတြသာ
ခြဲျခမ္းယူလိုက္ၾကတာဘဲ ရွိသည္ ။အလႈအတန္းဒါနေလး ဆက္ေပးဖို႕ သတိမရၾကတဲ့သူေတြဆိုရင္
ေသတဲ့သူက ဘယ္လိုဘဝမ်ိဳ ဳ း ျဖစ္ေနမလည္း စဥ္းစားၾကည့္ရံုနဲ႕ ၾကက္သီးထစရာပါ ။

ကိုယ္တိုင္ လုပ္နိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ယူသြားလို႕ရတဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ႕ကို  ကိုယ္တိုင္လုပ္ခဲ့တာ အေကာင္းဆံုးပါ ။ " ဖိနပ္နဲ႕ေရဘူးမပါရင္ ေႏြခါမွ သိလိမ့္မယ္..ဒါနနဲ႕ သီလမပါရင္ ေသခါမွ သိလိမ့္မယ္.."
ဆိုတဲ့ စကားေလးေတာင္ ရွိပါတယ္  ။ဒါန  ..သီလ ဘာဝနာ ဆိုတာ လူတကိုယ္မွာ ရွိေကာင္းတဲ့
အရာေတြပါ ။ ကိုယ္လႈဒါန္းခဲ့တဲ့ ..ကိုယ္ေဆာက္တည္ခဲ့တဲ့ ဒါန သီလ ဘာဝနာ ဒါေတြကို စြဲေနျခင္းကသာလွ်င္ ေကာင္းေသာ ကူးေျပာင္းျခင္းတခုကိုေရာက္ရွိမွာပါ ။

ငါ ပိုင္တာ..ငါ့ ဟာ..ငါ့ ပစၥည္းဆိုတာေတြကို စြဲေနခဲ့ရင္ေတာ့ ဘယ္ေနရာဆိုတာ ေတြးၾကည့္ရံုနဲ႕တင္
ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းလွပါသည္ ။တကယ္တမ္းေစ့ေစ့ေတြးၾကည့္ရင္  က်မတို႕ေတြ ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္
ဆိုတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးေတာင္ တခ်ိန္မွာ မီးရိႈ႕ျပာျဖစ္ ေျမႀကီးထဲေရာက္ရေသးတာဘဲ...။
ပ်က္စီးမွာေၾကာက္လြန္းလို႕ တသသနဲ႕ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပိုးေမြးသလိုေမြး စားခ်င္တာေတြ စားေစ
ဆိုျပီး ေကြ်းထား ...ေရာဂါျဖစ္မွာဆိုးလို႕  ေဆးေသခ်ာကုေပးနဲ႕ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာင္
ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္လာတဲ့  ( ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အရာေတြေတာင္ မဟုတ္ဘူးေနာ္..)
ကိုယ့္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကိုေတာင္  တေန႕မွာ ေျမႀကီးေအာက္ပို႕လိုက္ရတာဘဲ ..အဲဒီေတာ့တျခား
အရာေတြဆိုတာ စြဲလန္းေနဖို႕ မလိုလွပါဘူး ။

စိတ္ထားတတ္ဖို႕ အလိုအပ္ဆံုးပါ ။စိတ္ကိုျပဳ ဳျပင္ ထိန္းသိမ္းဖို႕ဆိုတာလည္း service center
ပို႕သလို  ပို႕လို႕ရတာမွ မဟုတ္တာ ။ကိုယ္တိုင္ထိန္းသိမ္း ျပဳ ျပင္မွ သာလွ်င္ ေကာင္းမည္  ဆိုသလိုေပါ့ ။
ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္တိုင္ထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ ဖို႕ အေရးႀကီးဆံုးပါဘဲ ။အသီးမွာေတာင္မွ စားလို႕ရတဲ့ အသီးး
စားလို႕မရတဲ့ အသီးဆိုျပီး ခြဲျခားထားတာရွိပါသည္ ။စြဲလန္းျခင္းဆိုတာနဲ႕ပတ္သက္လာရင္လည္း
စိတ္ထဲ စြဲေကာင္းတဲ့ အစဲြ ...စိတ္ထဲမစြဲေကာင္းတဲ့ အစြဲဆိုျပီး ကိုယ္တိုင္ခြဲျခားတတ္ဖို႕လိုပါသည္ ။
ဒါေပမဲ့လည္း စိတ္ဆိုတာကလည္း ကိုင္တြယ္စမ္းသပ္လို႕ မရတဲ့အရာဆိုေတာ့ ထိန္းခ် ဳ ပ္ဖို႕ဆိုတာလည္း
ေတာ္ေတာ္ ခက္လွသည္ ။ အေျပာလြယ္ေပမဲ့အလုပ္ၾကေတာ့ ဘယ္အရာမဆိုခက္တာႀကီးပါဘဲ ။
က်မကိုယ္တိုင္လည္း အစြဲကင္းေအာင္ ႀကိဳးစားေနဆဲ ..  ... ။။။။။။

ပစ္ပစ္
Am 3:57
1.1.2015

(2015 အတြက္ ပထမဦးဆံုး အက္ေဆးေလးပါ ..အမွန္ဆို မတင္ခ်င္ေသးဘူး..နဲနဲထပ္ေရးခ်င္ေသးတာ
ဒါေပမဲ့ 2014 အဆံုးနဲ႕ 2015 အစကို အမွတ္တရ ျဖစ္ေအာင္ တည တပုဒ္စီ တင္လို္က္တာ )

ဘာလိုလို

က်မကလည္း တေယာက္ထဲ ...သူကလည္းတေယာက္ထဲပါဘဲ ....
သူနဲ႕က်မ ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ဘာလိုလို ျဖစ္သြားတယ္ ...

သူကလည္း က်မတေယာက္ထဲ ဆိုျပီး က်မအနားကိုတိုးလာဖို႕ မႀကိဳးစားသလို က်မကလည္း သူလည္းတေယာက္ ထဲ ဘဲေလ ဆိုျပီး သူ႕အနားကို တိုးသြားဖို႕ မႀကိဳးစားမိခဲ့ဘူး ...။

က်မက စာရင္းအင္းဌာနက ဝန္ထမ္းတေယာက္ ..သူကေတာ့  အင္ဂ်င္နီယာဌာန က အင္ဂ်င္နီယာ
တေယာက္ ေပါ့ ။တေယာက္နဲ႕တေယာက္ အလုပ္အေနအထား အရ သိပ္ျပီးဆက္စပ္မႈ႕ မရွိေပမဲ့
တေယာက္နဲ႕တေယာက္သိခဲ့ၾကတယ္ ။သူကစကားေျပာရင္ တလံုးခ်င္းခပ္ေအးေအးေျပာတတ္သူ
က်မက စိတ္ေလာတတ္သူမို႕ စကားေျပာျမန္သူ ..တခါတေလ သူကေျပာတာ မျပီးေသးဘူး..
က်မက သူဘာေျပာေနတာလည္းဆိုတာ တြက္ဆျပီး ျပန္ေျဖပီးေနျပီ ။ဒါလည္းက်မတို႕နွစ္ေယာက္
ၾကားထဲက အမွတ္တရ  အျဖစ္ေလးေတြဆိုပါေတာ့  ။

မ်က္မွန္ကိုင္းေတြေအာက္က သူ႕မ်က္ဝန္းေတြကို ၾကည့္ျပီး သူ႕စိတ္ထဲ ဘာရွိလည္းဆိုတာ က်မ
သိေနသလိုလိုပါဘဲ ။သူ႕မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာ ရွိတဲ့ နူးညံျခင္း  နွစ္သက္ျခင္း အစရွိတဲ့ အရာေတြကို
အေျခခံ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတခုက က်မအတြက္ ဆိုတာ က်မ သိေနေပမဲ့   အဲဒီအခ်စ္ေတြကို
လက္လွမ္းလို႕ မႀကိဳဆိုခဲ့ျဖစ္ဘူး ။ အမွန္ဆို ေႏြးေထြးစြာႀကိဳဆို  ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူနဲ႕က်မ တေယာက္ထဲ
စီကေန နွစ္ေယာက္တဘဝ ဆိုတာကို တည္ေဆာက္ ျပီးသား ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္ ။ဒါေပမဲ့ က်မ စိတ္ထဲ
သူ႕ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကို  ကမ္းလင့္လို႕ မေမွ်ာ္ခဲ့မိဘူး ။ ေဝခြဲမရျခင္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ အဲဒီအခ်စ္ေတြကို
နည္းနည္းေဝးေဝး ကေနဘဲ ၾကည့္ေနခဲ့မိသည္။

သူ႕အခ်စ္ေတြကိုဒီတိုင္းဘဲၾကည့္ ေနမိတယ္ဆိုတာက
က်မစီမွာတျခားတြယ္တာစရာရွိလုိ႕လားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး  ။ က်မဘဝမွာလည္း တျခားအျပင္လူ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနခဲ့ပါဘူး ။သူလည္း က်မရင္ထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ထုပ္ပိုးသိမ္းဆည္းထားတဲ့ ျမတ္နိုးးျခင္း အားကိုးျခင္း ေလးစားျခင္း စတဲ့အရာေတြကို ေပါင္းစပ္
ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတစံုတရာကို   ျမင္မယ္ထင္ပါရဲ႕ ။ျမင္ေပမဲ့လည္း နဂိုရပ္ေနတဲ့ေနရာကေန
ေရွ႕တိုးလာဖို႕ မႀကိဳးစားခဲ့ဘူး ။အၾကည့္ခ်င္းစကားေျပာ..တခါတေလ  တေယာက္ကိုတေယာက္ စိတ္ပူမိသလိုလို ဘာလိုလို အေျပာေလးေတြ အမွတ္မထင္ ေျပာမိသြားတာကလြဲလို႕  သူလည္း
တေနရာ  က်မလည္းတေနရာမွာ ရပ္ေနၾကဆဲ  ။ အဲလိုနဲ႕ဘဲ
က်မနဲ႕သူ အျဖစ္က ေဇာ္ဝင္းထြဋ္သီခ်င္းလိုဘဲ  ဘာလိုလို နဲ႕ခ်ာလည္လည္ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါဘဲ ။

အလုပ္တခုထဲ တူတူ လုပ္ၾကသူေတြဆိုေတာ့  အလုပ္ထဲေန႕တိုင္းလိုလို ဆံုမိၾကတတ္ပါတယ္ ။
ဆံုတိုင္းလည္း တေယာက္ကို တေယာက္အသိအမွတ္ ျပဳ တဲ့ အျပံဳး ေလးအျပန္အလွန္ ျပံဳးၾကတာ
လြဲလို႕ ဘာသိဘာသာ...အၾကည့္ခ်င္းစကားေျပာလိုက္တာက လြဲျပီး စကားလံုး ေတြ ထြက္မလာတဲ့
အေျခအေနေပါ့ ။တခါတေလ က်မေကာ္ဖီေသာက္ေနတဲ့အခါနဲ႕ဆံုတာမ်ိဳးၾကရင္  ေကာ္ဖီ ရွိေသးလားဆိုျပီး
က်မေဖ်ာ္ထားတဲ့ခြက္ထဲကေကာ္ဖီတဝက္ကို ေသာက္ပါရေစလို႕ ေျပာတတ္တယ္ ။။
အဲလိုအခါမ်ိဳးဆို  က်မအတြက္ အဲဒီေကာ္ဖီ တဝက္ကခါတိုင္းထက္  ပိုခ်ိဳျမေနသလိုလို  ေသာက္ျပီးကာမွ ရင္တုန္လာသလိုလို... ေကာ္ဖီခြက္ကိုင္ထားတဲ့ သူ႕လက္ေခ်ာင္းရွည္ရွည္ေလးေတြကလည္းတုန္ခါေနသလိုလုိ ...  ဘာသာျပန္ဖို႕ ခက္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ေန႕တေန႕ကိုျဖတ္သန္းမိျပန္သည္  ။

အလုပ္ထဲကသူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက ဘယ္လိုလည္းဆိုတဲ့ မ်က္လံုးေတြ ...အေျခအေနဘယ္လိုလည္း
ဆိုျပီးတိုးတိုးတိတ္တိတ္လာေမးသံေတြ  ဒါေတြအားလံုးကို က်မ ျပန္ေျဖဖို႕ အေျဖ မရွိခဲ့ဘူး ။
ဟုတ္တယ္ေလ  ..သူက်မကို ခ်စ္တယ္လို႕မွ မေျပာထားတာ...က်မနဲ႕သူ..ခ်စ္သူေတြမွ
မဟုတ္တာေလ ။အဲဒီေတာ့ ဒီေမးခြန္းေတြကို က်မ ေျဖဖို႕မွ မလိုတာေနာ္ ။ေမးလာသမွ်ကို
ျပံဳ းျပီး မိတ္ေဆြေတြပါ..ဆိုတဲ့ အေျဖကလြဲျပီးက်န္တာ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး ။ သူ ႕ရင္ထဲကိုေတာ့
ျမင္ေနသလိုလို ခံစားမိေပမဲ့  အဲဒီအခ်စ္ေတြ ထြက္လာေအာင္ က်မ မဆြဲထုတ္မိဘူး ။

သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္ ။" သူ႕နင့္ကိုေၾကြေနတာ ေသခ်ာတယ္ ။အသိသာႀကီးပါဟာ ။
နင္လည္းခံစားၾကည့္လို႕ေတာ့ရတယ္မွတ္လား ..နဲနဲေလာက္ အစေလးဆြဲၾကည့္လိုက္ပါလား ။
သူကလည္းေအးစက္စက္  ..နင္ကလည္း သိပ္ဟန္ေဆာင္တတ္ေတာ့ ခက္ေနတာ " တဲ့
အစပိုင္းေတြမွာတုန္းကေတာ့ သူကက်မကို ရုပ္ရွင္ သြားၾကည့္မလား.. ဘယ္ေန႕အားလည္း
ဘယ္ဘုရားေက်ာင္းက ဆုေတာင္းျပည့္တယ္  .. က်မေကာ္ဖီ ႀကိဳက္မွန္းသိေတာ့ ဘယ္ေကာ္ဖီဆိုင္က
အရမ္းေကာင္းတယ္ ..ဆိုျပီး အေၾကာင္းျပခ်က္ေလးေတြနဲ႕ အျပင္ထြက္မလားလုိ႕ ေခၚဖူးတယ္...
အဲဒီတုန္းက က်မက ဘာလို႕မွန္း မသိဘူး..
သူေျပာသမွ် ကို NO ..ဆိုျပီး ျငင္းခဲ့မိတာၾကီးဘဲ ။အဲဒီအခ်ိန္  က်မ သူ႕ကို ျငင္းခဲ့စဥ္ တုန္းက မ်က္မွန္ဖန္သားေတြကို ေဖာက္ထြင္းျပီး
ၾကည့္ေနတဲ့ သူ႕အၾကည့္ေတြထဲမွာ နာက်င္ျခင္းေတြပါဝင္ေနတယ္ဆိုတာ သိေပမဲ့ မသနားမိခဲ့ဘူး ။
အားနာသလိုလို ေတာ့ ျဖစ္မိသား ။

က်မကို သူအဲလိုနာနာက်င္က်င္ ခံစားခ်က္ေတြပါတဲ့အၾကည့္နဲ႕ ၾကည့္ခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ က်မရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီနာက်င္ျခင္းေတြေပ်ာ္ဝင္ေနတဲ့ အၾကည့္တစံုကို သတိရမိတတ္လာသည္ ။ နႈတ္ခမ္းကိုခပ္တြန္႕တြန္႕ ေကြးျပီး ျပံဳးတတ္တဲ့ အျပံဳးတခုကို ျမင္ေယာင္မိတတ္လာသည္..သူရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို အသာေလးကပ္ျပီး နားေထာင္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာသည္.တခါတေလ သူ႕ရဲ႕ လက္ေခ်ာင္း ရွည္ရွည္ေလးကို သတိရမိတတ္လာသည္  ။အဲဒီ လက္ေခ်ာင္းရွည္ရွည္ေလးေတြကိုဆုပ္ ကိုင္ျပီး ေနရာအနွံလွ်ာက္သြားဖို႕ စိတ္ကူးေတြယဥ္မိတတ္သည္ ....လူေတြမသိေအာင္ စိတ္ကူးမိတယ္ဆိုေပမဲ့လည္း  ကိုယ့္စိတ္ကူးေလးကို  ကိုယ့္ဘာသာျပန္ေတြးမိေတာ့ ရွက္အားပိုမိပါရဲ႕....။

က်မကို က်မ အထိတ္တလန္႕နဲ႕ သတိထားမိလိုက္ခ်ိန္မွာ အဲဒီအၾကည့္ အဲဒီအျပံဳးနဲ႕ အဲဒီလူက က်မရင္ထဲ
ေရာက္ေနျပီ ။ဘာလို႕အခုလိုေျပာင္းလဲသြားတယ္ဆိုတာ မစဥ္းစားတတ္ဘူး ။ သူကလည္း က်မက
သူဘာေျပာေျပာ     သိပ္ျပီးအေရးတယူ ပံုစံမ်ိဳး မရွိ ျဖစ္ျပီးကထဲက ရပ္ေနလိုက္ေတာ့တာ အခုထိပါဘဲ ။
သူနဲ႕က်မၾကား တခုခု ျခားထားသလို ျဖစ္သြားခဲ့တာပါ ။သူကလည္း ဆက္ျပီးေရွ႕ဆက္ မတိုးလာေတာ့သလို  က်မကလည္ သူေရွ႕ဆက္လာလို႕ရေအာင္ လမ္း မဖြင့္ေပးမိဘူး ။
 သူ႕ကိုစိတ္ဝင္စားေနျပီဆိုတာ  က်မကိုယ္က်မ  သိခဲ့ေပမဲ့လည္း  က်မ ပိတ္ထားခဲ့မိတဲ့
တံခါးေတြကို က်မ ျပန္မဆြဲဖြင့္ျဖစ္ဘူး...သူကလည္း တံခါး ကို ဖြင့္ပါဆိုျပီး ဆက္မေခါက္ေတာ့ဘူး ။
ရင္ထဲမွာေတာ့ အျပန္အလွန္ ျငိတြယ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာ တေယာက္ကိုတေယာက္
သိေနေပမဲ့  နွစ္ေယာက္စလံုးက အဲဒီအေျခအေနကေန ေရွ႕ဆက္လာဖို႕ မႀကိဳးစားၾကဘူး ။


သူလည္း တျခားမိန္းကေလးေတြနဲ႕ပတ္သတ္တာမ်ိဳးမရွိသလို ...က်မ လည္းတျခားေယာက္က်ားေလး
နဲ႕ ပတ္သက္ေနတယ္ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး ... ကိုယ့္ဘာသာနားလည္မႈ႕ကိုယ္စီနဲ႕ ေနေန ၾကတဲ့
အေနအထားေပါ့ ... ဒါေပမဲ့လည္း က်မတို႕နွစ္ေယာက္က ခ်စ္သူေတြလည္း မျဖစ္ၾကဘဲ
ဘာလိုလို အေနအထားနဲ႕ ဆိုေတာ့ ခက္သားလားရွင္  ........

သူကလည္းေရွ႕ဆက္တိုးလာမဲ့ ေျခလွမ္းမျပင္သလို ...က်မကလည္း မသိမသာေလး လွမ္းေခၚမဲ့
ပံုစံမ်ိဳး မျပမိဘူး...စိတ္ထဲကေတာ့  သူဘာဆက္လုပ္မလည္းဆိုျပီးေသခ်ာၾကည့္ေနမိေပမဲ့
မိန္းကေလးပီပီ  မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာမ်ိဳးလည္း တခါတရံမွာလုပ္မိသြားတတ္ေတာ့  ဘာလိုလို
ျဖစ္ျပီးရင္းကို ျဖစ္ေနေတာ့တာပါဘဲေလ ။

အဲလိုနဲ႕ဘဲ  ရက္...လ...နွစ္ တိုင္လာေတာ့တယ္...ေနာက္ထပ္လည္း ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ထိ ဘာလိုလို
ျဖစ္ေနၾကဦးမလည္း   ..ဆိုတာလည္း  မေျပာတတ္ပါဘူး ။အခုခ်ိန္ထိေတာ့ တခါးတခ်ပ္ရဲ႕
ဒီဘက္မွာ က်မ ..ဟိုဘက္မွာ သူ ..အလယ္က တံခါးကို ဘယ္အခ်ိန္ဆြဲဖြင့္ ျဖစ္မလည္း
မသိေသးးေရြ႕ေတာ့ က်မနဲ႕သူက  ဘာလိုလို    ေပါ့ ရွင္.. ..... ။။။။

(2014 ကို ေနာက္ဆံုးနႈတ္ဆက္တဲ့ post ေလးဆိုပါေတာ့ ျပန္လာေတာ့မွာမဟုတ္တဲ့
2014 ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ 31 ရက္ေန႔မွာ ေရးခဲ့တဲ့ စာတပုဒ္ေပါ့...
နွစ္သစ္မွာ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႕ပါေစရွင္.. )

ပစ္ပစ္
AM 2:55
31.12.2014

မိတ္ေဆြဟူသည္

ဒီေန႕အရမ္းေအးတယ္...ဒီဇင္ဘာလထဲေရာက္ျပီဆိုေတာ့ ေအးတာက ေျပာေနဖို႕ေတာင္ မလိုေတာ့ပါဘူး။
အလုပ္ကအျပန္ ခ်မ္းခ်မ္းေအးေအးနဲ႕ ေခါက္ဆြဲပူပူေလး လုပ္စားခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္။
ဒါနဲ႕ဘဲ အလုပ္ကအျပန္ လမ္းမွာရွိတဲ့ Market အေသးေလး တခုကေန ပဲျပားဘူးနဲ႕တခ်ိဳ႕ ပစၥည္းေလးေတြ
ဝင္ဝယ္ျပီး ျပန္လာခဲ့သည္ ။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ျခင္းက က်မကိုႀကိဳဆိုေနတယ္ ။အခန္းတံခါးဖြင့္ အိပ္ယာထဲခဏလွဲလိုက္မွဘဲ
ေႏြးသြားေတာ့သည္ ။ေနာက္ေတာ့ ဝယ္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႕ ေခါက္ဆြဲ ခ်က္ဖို႕ျပင္ရသည္ ။ ေခါက္ဆြဲထုပ္ေဖာက္ထည့္ ဝယ္လာတဲ့ပဲျပားထည့္ ၾကက္ဥထည့္  မုန္ညင္းရြက္ထည့္ အရသာေတြထည့္ျပီးေတာ့ က်မလက္ရာစစ္စစ္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္တပန္းကန္က စားေကာင္းမဲ့ပံုစံေလးနဲ႕ထြက္လာသည္ ။

ရာသီဥတု ကအရမ္းေအးေနေတာ့  က်မစိတ္ထဲ တခုခုကိုေတာင့္တလာမိသည္ ...ငရုတ္သီး..
ငရုတ္သီးစပ္စပ္ေလးနဲ႕ ေခါက္ဆြဲပူပူေလးဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား လိုက္ဖက္လိုက္မလည္းေပါ့ ။
အဲတာနဲ႕ဘဲ  ယိုးဒယားဆိုုင္ကေန ငရုတ္သီးေထာင္းပီးသား  တဘူးဝယ္ထားတာထဲက ငရုတ္သီးပါ နဲနဲ ယူထည့္ေပါ့ ..အရသာကမျမည္းရေသးေတာ့ ဘယ္လိုဆိုတာမသိေပမဲ့ အျမင္ပံုစံကိုအရသာခံလိုက္တာကေတာ့
စားေကာင္းမဲ့ ပံုစံထြက္လု ထြက္ခင္ ျဖစ္ေနပါျပီ ..ကိုယ့္လက္ရာကို ကုိယ့္ဘာကို သေဘာေတြက်လို႕ ...
စားဖို႕ ပန္းကန္ေတြဘာေတြ အက်အန ျပင္ျပီးေတာ့... စားပြဲမွာတင္ထားတဲ့  ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ေရာင္းတဲ့
ဆိုင္ကေန ဝယ္ထားတဲ့  ငရုတ္သီးေၾကာ္ပုလင္းကို ထပ္ျပီးသြားေတြ႕တယ္။
မထူးပါဘူး...ဒါေလးပါနဲနဲ ထည့္လိုက္မယ္..ငရုတ္သီးကို ဆီနဲ႕ လွိမ့္ထားတာဆိုေတာ့ ေမႊးတာေပါ့ေလ
ဆိုျပီး  ..အဲတာေလးပါနဲနဲ ထပ္ထည့္ ... ထည့္လည္းျပီးေရာ ..စားလိုက္မဟဲ႕ဆိုျပီး ..ဇြန္းနဲ႕ေမႊ
ရွလူးဆိုျပီး တဇြန္းခပ္ေသာက္လိုက္တာ...ဘုရားေရ....ၾကယ္ေတြ လေတြ အျပင္ အာကာသေတာင္
ပြင့္သြားသလို ကို ျဖစ္သြားေတာ့တာဘဲ...စပ္လိုက္တဲ့  ျဖစ္ျခင္း  စပ္တဲ့အျပင္ ငရုတ္သီးကိုဆီနဲ႕ေၾကာ္ထား
တာပါထည့္ထားေတာ့ ငရုတ္သီးနံပါ မႊန္လိုက္တာ ..။

က်မႀကိဳးစားပမ္းစားခ်က္ထားတဲ့ ေခါက္ဆြဲက စားေကာင္းတဲ့ ပံုစံထြက္လုထြက္ခင္ျဖစ္ေနရာကေန  ခ်က္ျခင္းဆိုသလိုကို ပူေလာင္စပ္ျပဲ ေနတဲ့ အရသာကို ေျပာင္းလဲသြားျပီျဖစ္တဲ့ ေခါက္ဆြဲ ပံုစံကို ေျပာင္းလဲလို႕သြားပါျပီ  ။ ေခါက္ဆြဲတဇြန္းစားလိုက္မိလို႕ စပ္သြားတဲ့ပါးစပ္ကိုဟျပီး ေလျပင္းျပင္း
ရႈ လို႕ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ ပန္းကန္ေရွ႕ခ်ျပီး ထိုင္ေနတဲ့ က်မ .....  ။

ကဲ...ဒီေခါက္ဆြဲကို က်မဘာဆက္လုပ္ရမလည္းေလ ။ခ်က္ခ်င္းႀကီးလည္း မသြန္ရက္ျပန္ဘူး..အခုတင္
ခ်က္ျပီးထားတာဆိုေတာ့ နွေျမာေနမိတယ္ ...မသြန္ျပစ္ခ်င္ရင္လည္း စားလိုက္ပါလားဆိုေတာ့
က်မ ဒီအရသာကို ဘယ္လိုမွ ခံစားလို႕မရပါဘူး .... ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ စားဝင္မယ္လည္း မထင္ပါဘူး..။
ဟုိဟာလုပ္ရမလို ဒီဟာလုပ္ရမလို နဲ႕ ဒီတိုင္းထိုင္ေနရင္း  တခုသြားစဥ္းစားမိသည္ ...

က်မဘဝမွာ အခုေခါက္ဆြဲျပဳတ္ျဖစ္သြားသလို ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေတြ ဘယ္နွစ္ခုမ်ားရွိခဲ့ဘူးလည္းဆိုတာကိုပါ ...
က်မရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြထဲကေန  အခုလိုဘဲ အစပ္အဟပ္မတည့္လို႕ မိတ္ေဆြ ဘဝကေန စိမ္းစိမ္းျပတ္ျပတ္
ျဖစ္သြားတဲ့ လူေတြ ဘယ္နွစ္ေယာက္ ရွိမလည္း ျပန္စဥ္းစားမိလာတယ္ ။က်မကိုယ္တိုင္ တမင္တကာပ်က္စီးေအာင္ရည္ရြယ္ျပီး လုပ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ခဲ့ေပမဲ့ ..ေကာင္းမလားဆိုျပီး က်မေျပာလိုက္တဲ့ စကားတခြန္း.. လုပ္ရပ္တခုေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြေရာ ..ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိေနခဲ့မလည္းဆိုျပီး ျပန္ေတြးမိလာသည္ .

တကယ္ေတာ့ က်မကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးလိုက္တဲ့အရာေတြပါဘဲ....တမင္တကာ ပ်က္စီးေစတဲ့ စိတ္နဲ႕ လုပ္တာလည္းမဟုတ္ခဲ့ေပမဲ့  အခုလိုဘဲ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ နဲနဲခ်င္းစီတိုက္ဆိုင္...  ေကာင္းမလိုလို ပံုစံထြက္ေနရာကေန လက္ခံလို႕မရနိုင္တဲ့ ပံုစံတခု       ျဖစ္ေျပာင္းသြားတာ မ်ိဳ ဳး ေတြေရာ  ဘယ္နွစ္ခုရွိေနမလည္း   ေသခ်ာစဥ္းစားမိလာတယ္ ... သတိထားမိတာေလးေတြ ..သတိမထားမိဘဲေျပာင္းလဲသြားတာေလးေတြ  အမ်ားႀကီး ရွိေနခဲ့မယ္ထင္တယ္  ။

တကယ္ေတာ့ဆက္ဆံေရး ခရီးတခုကို ေရရွည္ သြားမယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့ရင္ အပိုအလိုသိပ္မရွိတဲ့ အေနအထားနဲ႕ေရွ႕ဆက္တာ အေကာင္းဆံုးပါ ။သိပ္ေပးလြန္းရင္လည္း မေကာင္းသလို ေပးတာသိပ္နည္းလြန္းရင္လည္း
မေကာင္းဘူး... စကားပံုေတာင္ ရွိပါတယ္ ... ဂါထာေပး ေတးျဖစ္  ဆိုတာပါ ...။
တန္ဖိုးရွိတာကို လူတိုင္းကို ေပးမိေတာ့ အလကားအရာလိုျဖစ္သြားတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ ...။

Human society မွာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ လူတိုင္းမွာ ရွိပါတယ္...။လိုလည္းလိုအပ္ပါတယ္  ။သို႕ေသာ္လည္း  တကယ့္မိတ္ေဆြေကာင္း
သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာေတာ့ ရွားမယ္ထင္ပါတယ္ ။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း  တိုင္းလည္း ကိုယ့္အတြက္
စစ္မွန္တဲ့ ခင္မင္မႈ႕ နဲ႕စိတ္ေရာ လူပါ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံခ်င္မွ ဆက္ဆံမွာပါ ။ေျပာရရင္ေတာ့
အေပၚယံေလာက္ ေပါင္းသင္းတာမ်ိဳးေပါ့  ... တခါတေလ မွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမဲ့လည္း ေျပာရင္းဆိုရင္း
အခန္႕မသင့္တဲ့ အခါ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္  မတူေတာ့တဲ့အခါမွာ ဆန္႕က်င္ဘက္
ေတြ ျဖစ္မွန္း မသိျဖစ္သြားတတ္ၾကတယ္  ။ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႕ အတိုက္အခံ ေျပာမိဆိုမိတာ မဟုတ္ေပမဲ့
( က်မ ရဲ႕ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္လိုေပါ့ ...) မရည္ရြယ္ ထားေပမဲ့  ေကာင္းမလားလို႕ ထည့္လိုက္တဲ့ အရာေလးေတြက မေကာင္းတဲ့အေနအထားတခုကို ေျပာင္းလဲသြားေစတာမ်ိ ဳ းေပါ့။
မထင္မွတ္ထားတဲ့ စကားေလးတခြန္းကလည္း လူနွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးတခုကို အခ်ိန္မေရြး
ေျပာင္းလဲသြားနိုင္ပါသည္ ။
 
အဓိက ကေတာ့ သူနဲ႕ကိုယ္က တေယာက္ထဲမဟုတ္ဘူး...သူကသူ  ..ကိုယ္က ကိုယ္...
ခံစားခ်က္မတူနိုင္သလို  အျမင္ေတြလည္း တူမယ္ မထင္ပါဘူး...။ဒီအတြက္ ကိုယ့္အယူအဆ နဲ႕
သူ႕ကို လိုက္ညႈိ႕မယ္  ..သူ႕အယူအဆကိုလည္း ကိုယ္နဲ႕ မကိုက္တိုင္း လိုက္ေဝဖန္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့
အစကထဲက ဒီခင္မင္မႈ႕ တခုကို ဘယ္အခ်ိန္အဆံုးသတ္မလည္းဆိုတာာကိုပါ ႀကိဳတင္စဥ္းစားထားတာ
အေကာင္းဆံုးပါဘဲ  ။ သူငယ္ခ်င္းတိုင္းကေတာ့ ငယ္ကထဲကေန ေသဆံုးတဲ့အထိ ခင္မင္သြားၾကတယ္ဆိုတာ နည္းနည္းရွားပါ လိမ့္မယ္ ။အထက္တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း ..တကၠသိုလ္တက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း ...လုပ္ငန္းခြင္ေရာက္ေတာ့ အလုပ္က သူငယ္ခ်င္း... ေနာက္ျပီး အခု လို အင္တာနက္ေခတ္မွာေတာ့ အြန္လိုင္းကမိတ္ေဆြ facebook မိတ္ေဆြဆိုျပီး ...အမ်ိဳးအစား အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ပတ္သတ္မႈ႕ေတြရွိပါလိမ့္မည္။အေနအထားေပါင္းစံုကေန ပတ္သတ္လာတဲ့ ဘယ္သူမဆို
သူဟာ ကုိယ္မဟုတ္ဘူးေလ  ဆိုတဲ့ အေတြးတခုနဲ႕ဆက္ဆံမယ္ဆိုရင္ေတာ့  ျပသနာနည္းမယ္ထင္ပါရဲ႕ေလ...။ ကာလရွည္ ခင္မင္မႈ႕တခုကို
တည္ေဆာက္နိုင္လိ္မ့္မယ္လို႕ တြက္ဆမိပါရဲ႕  ....  ။

မိတ္ေဆြ တေယာက္ရလိုက္ျပီဆိုရင္ ရိုးသားစြာဆက္ဆံပါ ။ပြင့္လင္းစြာ ဆက္ဆံပါ ။ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္နဲ႕
ေပါင္းတယ္ဆိုတဲ့အေနအထား မ်ိဳး ကို လက္မခံပါနဲ႕ ။ကိုယ္ကလည္း အသားလိုလို႕ အရိုးေတာင္းတာ
မ်ိဳး မလုပ္သင့္သလို အဲဒီလိုအေနအထားေတြနဲ႕ ခ်ဥ္းကပ္လာတဲ့ သူေတြကိုလည္း     မိတ္ေဆြအစစ္လို႕
မသတ္မွတ္လုိက္ပါနဲ႕..အဲလိုလူေတြက အခန္႕မသင့္ရင္ ေနာက္ေက်ာကိုဒါးနဲ႕ထိုးတတ္တယ္ ။အခုလို
အေပးအယူေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ ဝင္လံုးျပီးအတင္းကာေရာ လိုက္ခင္တဲ့သူ မ်ိဳ ဳး က
တခ်ိန္မွာ သူတို႕အတြက္ မလိုအပ္ေတာ့ဘူး..အသံုးမတည့္ေတာ့ဘူးလို႕ ထင္လာတဲ့ တေန႕မွာ
ကိုယ့္ကို  ခ်နင္းလိုက္ဖို႕လည္း ဝန္မေလးတဲ့သူေတြ ဆိုပါေတာ့ ။မိတ္ေဆြစစ္စစ္  မဟုတ္ပါဘူး...။
လိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ လာပတ္သက္တဲ့ သူမ်ိဳးပါ ။

ရိုးသားမႈ႕ဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ မရွိတတ္ပါဘူး.. လူတိုင္းကို ရိုးသားတယ္လို႕လည္း သတ္မွတ္လို႕ မရပါဘူး..။ ေဖာက္ျပန္တဲ့သူဟာ က်ေနာ္  က်မ ကေတာ့ ေဖာက္ျပန္ဖူးတယ္..လို႕ ဘယ္သူမွ လူသိေအာင္
မေၾကျငာၾကပါဘူး..။က်ေနာ္  က်မ  သည္အရမ္းရိုးသားပါတယ္လို႕ဘဲ ...ေၾကျငာတတ္ၾကပါသည္ ။
ေနာက္ကြယ္ကျဖစ္ရပ္ေတြကို လူတိုင္းက သိနိုင္တာမွ မဟုတ္တာ ။ဒီေတာ့
ေဖာက္ျပန္ျခင္းတရားဆိုတာကလည္း တိတ္တဆိတ္ဖံုးကြယ္ထားလို႕ ရတဲ့အရာတခု
ပါဘဲ ။(တခ်ိဳ႕ေသာ လူမ်ားကိုသာဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္ ..လူတိုင္းကို မရည္ရြယ္ ပါ) 
ထိုေၾကာင့္   လူဆိုေသာ သူမ်ားသည္ ဘယ္သူ႔႔ ကိုမဆို ခ်င့္ခ်ိန္ျပီးယံုၾကည္ ဖို႕လိုအပ္ပါတယ္ ။
အခုလို အင္တာနက္က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ သံုးစြဲတဲ့ေခတ္မွာ လူမႈ႕ေရး အရႈပ္အေထြးဆိုတာ  အင္မတန္
မ်ားပါတယ္။ျပင္ပေလာကမွာလည္း ရႈပ္တဲ့သူဟာ ရႈပ္တဲ့ကိစၥေတြနဲ႕ဘဲ လံုးေထြးရစ္ပတ္ေနတတ္တာဘဲ..။

မ်ားမ်ားယံုေလ  မ်ားမ်ား အညာခံေလ  မျဖစ္ဖို႕ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္သာလွ်ွင္ တာဝန္အရွိဆံုးပါ ။
လူတေယာက္က ကိုယ့္ကို လိမ္လိုက္တယ္ဆုိပါေတာ့  သူလိမ္လို႕ရေအာင္ ကိုယ္က ရိုးအေနလို႕
ဆိုျပီး သတ္မွတ္လို႕ရေနပါျပီ  ။ ရိုးသားျခင္းက ရွိသင့္တဲ့ အရာတခု...ရိုးအ ျခင္းကေတာ့ မရွိသင့္တဲ့အရာတခု...က်မကေတာ့ဒီလိုဘဲခံယူထားသည္ ။ဒါေၾကာင့္ ရိုးသားပါ ..မနံုအ ပါေစနဲ႕ ...။
ထက္ျမက္ေအာင္ေနပါ  ..သို႕ေသာ္ သူတပါးကို လူလည္မက်ပါနဲ႕ ။


လူဆိုတာ မွားတတ္ပါတယ္ ။လူတိုင္းလည္း အမွားနဲ႕ မကင္းၾကပါဘူး ။အမွားက် ဴ းလြန္ဖူး တဲ့သူကို ေၾကာက္ဖုိ႕မလိုပါဘူး ။သူကေတာ့ ဘယ္လိုျပသနာ ျဖစ္ဖူးတယ္  ..ဆက္ျပီးမိတ္ေဆြအေနနဲ႕ မပတ္သက္ခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုတာမ်ိဳးကို က်မလက္မခံပါဘူး။ လူတေယာက္က အမွားတခု လုပ္လိုက္မိတယ္...ဒါေပမဲ့ သူ လုပ္ခဲ့တဲ့ အရာကို သူဝန္ခံရဲတယ္..။ဒီလိုမိတ္ေဆြကို အနားမွာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေကာင္းပီသစြာနဲ႕ေဖးမ ေပးလို႕ရပါတယ္...ဒါေပမဲ့သူ မဟုတ္တာလုပ္ ခဲ့ရဲ႕သားနဲ႕ သူ မမွားပါဘူးလို႕အတင္းျငင္းတဲ့ သူမ်ိဳး ကိုေတာ့ မိတ္ေဆြအေနနဲ႕ ဆက္မပတ္သက္ပါနဲ႕ေတာ့  ။သူက အမွားေတြကို ဆက္တိုက္က်ဴ းလြန္ေတာ့မဲ့သူပါ ။ကိုယ့္အျပစ္ကိုယ္ဝန္မခံတဲ့ သူကေနာက္ထပ္လည္း ဘယ္အရာကို မဆို ေပါ့ေပါ့တန္တန္ လုပ္လိုက္ဖို႕ ဝန္မေလးပါ ဘူး...ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုလူမ်ိဳး ကိုေတာ့ ေရွာင္သင့္ပါသည္။

ကိုယ္စိုက္တဲ့အတိုင္း ကိုယ္ျပန္ရိတ္သိမ္းရတာဓမၼတာ ပါ ...အခ်ိဳပင္စိုက္ထားရင္ အခ်ိဳသီး  သီးမယ္ေပါ့ ။
အခ်ဥ္ပင္စိုက္မိရင္ အခ်ဥ္သီးဘဲ သီးမွာပါ ။ကိုယ္က ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြကို
တန္ဖိုးတခုထားဆက္ဆံမယ္ဆိုရင္ ဆတူညီမွ် တဲ႕ တန္ဖိုးတခုနဲ႕ သူတို႕ကလည္း ျပန္တံုျပန္လာမွာပါ ။
ကိုယ္က စစ္မွန္တဲ့ ခင္မင္မႈ႕တခု ကိုေပးေနလွ်က္နဲ႕ ကိုယ့္အေပၚ    ထပ္တူညီတဲ့     ဆက္ဆံေရး
တခုျဖစ္မလာဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုမိတ္ေဆြမ်ိ ဳး ကို ကိုယ့္ရဲ႕ အေပါင္းအသင္းစာရင္းထဲကေန
ထုတ္လုိက္ပါေတာ့ ။လူတိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ အမ်ားႀကီး ရွိမွာပါ ။အဲဒီအထဲမွာ တကယ္ကို
စစ္မွန္စြာ ခင္တဲ့သူ ကိုယ္အေရး အေၾကာင္းဆိုတာနဲ႕ ေဖးမ ေပးတတ္တဲ့သူကေတာ့ရွားပါလိမ့္မယ္ ။
လူတိုင္းပဲ မွန္ကန္တဲ့ ခင္မင္မႈ႕ တခုကို ရွာေတြ႕နိုင္ၾကပါေစ ။ ရွာေတြ႕ခဲ့ရင္လည္း တန္ဖိုးထားတတ္ပါေစ ။
က်မကေတာ့ စစ္မွန္တဲ့ ခင္မင္မႈ႕ တိုင္းကိုတန္ဖိုးထားပါတယ္...ဒါေပမဲ့လည္း တခါတေလမွာေတာ့
စကားတခြန္း ...လုပ္ရပ္ေလးတခုေၾကာင့္  ေက်ာခိုင္းလို္က္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေလးေတြ ရွိတာေပါ့
ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ ျဖစ္သြားသလို မ်ိ ဳ း ငရုတ္သီးစပ္သြားတာေပါ့  ရွင္ ။


ပစ္ပစ္
Am 2:19
19.12.2014

အမွတ္တရ ဒီဇင္ဘာ

ဒီဇင္ဘာလ
က်မ ဘဝရဲ႕ ေကာင္းျခင္းဆိုးျခင္း ခံစားခ်က္ေတြ အမ်ားဆံုး ရွိခဲ့တဲ့လ...
အမွတ္တရ ေတြ ..ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ..နာက်င္ေၾကကြဲျခင္းေတြ ..ထင္မထားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ
ျမိဳသိပ္ခဲ့ရျခင္းေတြ .. တကယ္ကို အမ်ားႀကီးပါဘဲ ... ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့
ဒီဇင္ဘာလ ဆိုတာ..က်မ ဘဝရဲ႕ နာရီalarm တခု လို႕ ပါဘဲ...  .. ။

ဒီဇင္ဘာဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္တာနဲ႕ အဲဒီအမွတ္တရ ေတြ ခံစားခ်က္ေတြ အားလံုးက က်မ အတြက္
အဖန္ဖန္ အခါခါ အသစ္ျဖစ္လို႕ ...နာက်င္ခဲ့ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ျမိဳသိပ္ခဲ့ရတာေတြ စြန္႕လႊတ္ခဲ့ရတာေတြ
ရွိခဲ့ေပမဲ့လည္း  က်မဒီဇင္ဘာကို မုန္းမသြားခဲ့ပါဘူး ။ ခံစားခ်က္ကသပ္သပ္  ခံယူခ်က္က သပ္သပ္ ဆိုတဲ့
စိတ္ထားမ်ိဳး ဘဲထားခဲ့ပါတယ္ ။က်မ အတြက္ အမွတ္တရ အရွိဆံုးလ တလ အေနနဲ႕ ဒီဇင္ဘာကို အသိအမွတ္ ျပဳ ခဲ့တယ္  ။

ဒီဇင္ဘာရဲ႕ အေငြ႕ သက္က ေအးျမျခင္းဆိုပါေတာ့ ။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဒီဇင္ဘာကို အမ်ိ ဳ း မ်ိ ဳး တင္စားၾကပါတယ္  ။အမည္နာမ အမ်ိဳ ဳး မ်ိ ဳး နဲ႕ ေခၚေဝၚၾကတယ္။ က်မ ကေတာ့ အမွတ္တရ
ဒီဇင္ဘာလို႕ဘဲ တင္စားပါရေစ။

နွစ္တနွစ္ ရဲ႕ အဆံုးသတ္ကာနီး အခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ဒီဇင္ဘာဟာေအးျမမႈ႕ေတြကို
သယ္ေဆာင္လို္႕ ေရာက္ ရွိလာတတ္တယ္ ။ ေအးျမျမ အေငြ႕အသက္ နဲ႕အတူ ဒီဇင္ဘာဟာ သူေရာက္ရွိလာေၾကာင္း  အေၾကာင္းၾကားေနၾက  ။

နိုဝင္ဘာလ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ ညတညကေန နိုးထလာတဲ့ က်မ ...အိပ္ယာကနိုးလို႕ ခုတင္ေအာက္
ေျခခ် လိုက္ခ်ိန္ ေအးစက္ေနတဲ့ ၾကမ္းခင္းရဲ႕ အထိအေတြ႕က ဒီဇင္ဘာဟာ သူေရာက္ေနျပီဆိုတဲ့
အေၾကာင္း အသိေပးလိုက္သလိုလို ..။ဒီနွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာကို က်မ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ mocha  တခြက္ေဖ်ာ္လို႕
ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုမိတယ္... ခုတင္မွာေျခေလးတြဲေလာင္းခ်ထိုင္လို႕ ေကာ္ဖီ ေႏြးေႏြးေလးရဲ႕
အရသာကို တစိမ့္စိမ့္ ခံစားေနရင္းနဲ႕  က်မ အတြက္ ဒီဇင္ဘာဟာ ေကာင္းေသာ ေအးျမျခင္းေတြနဲ႕
ျပည့္စံု ပါေစလို႕ လည္း တိတ္တခိုး ဆုေတာင္းခဲ့မိတယ္ ။

တခ်ိန္တုန္းက ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီဇင္ဘာကာလေတြကို ျပန္သတိရမိတယ္...အတိတ္ကို ခဏေလး
ျပန္သြားမိသည္ .. ။ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ဒီဇင္ဘာ မနက္ခင္း ျမဴ ေတြၾကားထဲမွာ
ေက်ာင္းသြားခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ... ဒီဇင္ဘာ နွင္းဝတ္ရံု ေအာက္မွာ  စားခဲ့ဖူးတဲ့ မုန္႕ဟင္းခါး
ပူပူေႏြးေႏြး တပြဲကိုလည္း သတိရ မိျပန္ေရာ  ။ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေကာ္ဖီ မႀကိဳက္သူမို႕
ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႕ထက္ မနက္စာ မုန္႕ဟင္းခါးတို႕ ေခါက္ဆြဲသုတ္တို႕ စားရင္းနဲ႕ ဟင္းခါးပူပူေလးေသာက္
ခဲ့တာလည္း လြမ္းမိသလုိလို... အခုေတာ့ မနက္စာ ဆိုတာနဲ႕ ေကာ္ဖီခြက္သာ ကိုင္မိေတာ့တာပါဘဲ ..
အစပိုင္းက " က်မ ေကာ္ဖီ သိပ္မႀကိဳက္ဘူး " ဆိုတာကေန " ေကာ္ဖီေသာက္ရမွ ေက်နပ္သလိုကို
ျဖစ္ေနတာ "ဆိုတဲ့ အဆင့္ကို တိုးတက္ေရာက္ရွိလာတဲ့  အတြက္ ေျပာင္းလဲ လာတဲ့
အေနအထားေတြကိုလည္း မွတ္မွတ္ထင္ထင္ သတိထားမိျပန္သည္ ။

ဒီဇင္ဘာေရာက္တိုင္း မွန္ေသခ်ာၾကည့္မိသည္  ။ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လည္းစကားျပန္ေျပာျဖစ္သည္  ။
အသက္တနွစ္ႀကီးလာေတာ့မယ္ေနာ္ .. ဒီတနွစ္အတြင္း ဘာေတြလုပ္ခဲ့လည္း  ဘာေတြ ရရွိခဲ့လည္း
ဘာေတြဆံုးရႈံးသြားလည္း အျမဲတမ္း ျပန္ေမး ျဖစ္ခဲ့သည္ ...။ကိုယ့္ဘာကို အေမးအေျဖ လုပ္ရင္း
ရင္ေမာခဲ့ရတာကိုလည္း ဒီဇင္ဘာအေမာလို႕ အမည္တပ္ရမယ္ ထင္ပါရဲ႕  ။

ဒီဇင္ဘာကုန္ဆံုးလို႕ ေနာက္တနွစ္အကူးအေျပာင္း အခ်ိန္ေလးကို အိပ္ယာထဲကေန
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ျဖတ္ေက်ာ္ ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္တိုင္း က်မရင္ထဲကေန ခပ္တိုးတိုးဆိုမိတဲ့ သီခ်င္းေတြ
ေျပာမိတဲ့စကားေတြ  ကဗ်ာ မျဖစ္တျဖစ္ ခ်ေရးမိတဲ့ စာလံုးေတြ ..ဒါေတြအားလံုးကို ေရာ
ဘယ္လိုအမည္တပ္ရမလည္း ... ဒီဇင္ဘာ ည အေတြးမ်ားလို႕  ေျပာရင္ ကဗ်ာဆန္မလားဘဲေနာ္ ...။
တခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားအတြက္ အဲလိုnew year ညေတြဟာ ဆူညံအသက္ဝင္ေနသေလာက္
က်မအတြက္ကေတာ့ ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ ေနာက္ဆံုးညတည မို႕ ေအးစက္ျခင္းေတြနဲ႕
 နာနာက်င္က်င္ နႈတ္ဆက္ေနမိသလိုပါဘဲ ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မေနထိုင္ရာအိမ္ရဲ႕အျပင္ဘက္မွာ ေမွာင္မည္း သိပ္သည္းလြန္းေနတယ္ ။
က်မက ဒီဇင္ဘာညေတြကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ခံစားခ်င္တဲ့သူကိုးးးးးးးးး ....။

တခ်ိဳ ဳ ႕ေသာ ဒီဇင္ဘာညေတြဟာ.. ေအးစက္မႈ႕ကို တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြက ဝန္းရံလိုက္တဲ့အခါ  ေျပာျပလို႕မတတ္တဲ့ ေၾကာက္စရာ
ေကာင္းတဲ့ခံစားခ်က္ကိုေပးတတ္သလို  ... ခံစားခ်က္ေတြကို တိတ္တဆိတ္ဖြင့္ခ် လို႕ေကာင္းတဲ့
ညေတြအျဖစ္လည္းေပးစြမ္းနိုင္ပါတယ္ ။ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ပါေစ..က်မကေတာ့ ဒီဇင္ဘာညေတြကိုခ်စ္တယ္..။

ဒီဇင္ဘာဟာ တနွစ္နဲ႕တနွစ္ မတူတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြေပးလို႕ က်မအတြက္ေတာ့ အျမဲတမ္း
လွပေနဆဲပါဘဲ .... ..... ။

ဒီဇင္ဘာဟာ  က်မ အတြက္ ခ်ိဳျမိန္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ေပးခဲ့ဖူးတယ္...
ဒီဇင္ဘာဟာ က်မအတြက္ နာက်င္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ေပးခဲ့ဖူးတယ္...
ဒီဇင္ဘာဟာ က်မကိုရယ္ေမာ ေစခဲ့ဖူးတယ္...
ဒီဇင္ဘာဟာ က်မကိုငိုေၾကြးေစခဲ့ဖူးတယ္..
ဒီဇင္ဘာဟာ က်မအတြက္ အမွတ္တရ ေတြအမ်ားႀကီးခ်န္ထားေပးခဲ့ဖူးတယ္...
ဒီဇင္ဘာဟာ က်မအတြက္  သတိရမိစရာေတြလည္း သယ္ေဆာင္လာတတ္ေသးတယ္...

သိပ္ကို ခ်မ္းေအးတဲ့  ညတညမွာ ေကာ္ဖီပူပူခြက္ေလးကို ကိုင္လိုက္   လက္ကေလးေႏြးလာရင္
စာေလး ရိုက္လိုက္နဲ႕ က်မ ဒီစာေလးကို ေရးခဲ့ပါသည္ ။
2014ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာဟာ  လည္း က်မအတြက္ တကယ္ကို အမွတ္တရ ျဖစ္ေစမဲ့ခံစားခ်က္တခုကို
လတ္တေလာ ေလးတင္ ေပးခဲ့ပါသည္ ။

အဲဒီေန႕ဟာ ဒီေန႕ ...ဒီဇင္ဘာဟာ သူေရာက္ရွိလာျပီး 6ရက္ေျမာက္ေန႕ မွာ က်မအတြက္
ေၾကကြဲစရာ ခံစားခ်က္တခုကိုေပးခဲ့တယ္...က်မ ဒီေန႕ကို အမွတ္တရ ေန႕စြဲေလးထဲ ထည့္ေရးထား
လိုက္ပါျပီ  ။

က်မကေတာ့ နွစ္တနွစ္ ကုန္ဆံုးကာနီးတိုင္း ေရာက္လာ မဲ့ဒီဇင္ဘာ လေပါင္း မ်ားစြာကို
ရင္ခုန္စြာေစာင့္ေမ်ွာ္ေနမိဦးမွာပါ .... ...... ....... ။။။

( ပစ္ကို tag လုပ္္တဲ့ အမ
ေဆြေလးမြန္ကိုလည္း ေက်းဇူးပါေနာ္  )
အားလံုးဘဲ  SWEET DECEMBER ပါလို႕ ....ခ်ိဳေသာ ဒီဇင္ဘာေလး ျဖစ္ပါေစရွင္....

ပစ္ပစ္
Am 2:56
6.12.2014







 

အျဖဴ ေရာင္ႀကိဳ း

က်မ ဒီေျမကို  ေျခမခ် ျဖစ္တာ ဆယ္စုနွစ္တခုနီးနီးေလာက္ ရွိသြားျပီ  ။အျမဲတမ္း လိုလို တမ္းတ သတိရမိတဲ့ ေမြးရပ္ေျမ ျဖစ္ေပမဲ့လည္း   ျပန္လာဖို႕ အားေမြးေနခဲ့ရတာ  နွစ္ေပါင္းဆယ္ခ်ီ သြားတယ္ဆိုရင္  လူေတြ ေလွာင္ရယ္ၾကမလားဘဲေနာ္.... ။ တကယ္ေတာ့ က်မ သတၱိနည္းခဲ့တာပါ။
က်မက အရာရာကို ေပ်ာ့ညံေရွာင္ေျပးတတ္သူဆိုရင္ ပိုမွန္မလားဘဲ  ။ ေလာကမွာ    ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵကို ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္နိုင္ခဲ့ရင္လည္း သတၱိရွိစြာ ရင္ဆိုင္ေနထိုင္ရဲ ရမယ္ဆိုတဲ့ မူဝါဒကို မက်င့္သံုးတတ္တဲ့သူ  ။တခုခုဆို ေရွာင္ပုန္းလိုက္ဖို႕ကို အားသန္တဲ့သူ  ။
အဲလိုအက်င့္ေတြေၾကာင့္ က်မ ကို ခ်စ္ခင္တဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိတဲ့ေနရာ  ...က်မကလည္း
ခ်စ္ခင္ရတဲ့  မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိတဲ့ေနရာတခုကေန ကာလေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ အထိ က်မ ေရွာင္ပုန္းခဲ့ဖူးသည္ ။ က်မ ေရွာင္ပုန္းခဲ့ေသာသူမ်ားထဲတြင္ သူမလည္းအပါအဝင္ဆိုပါေတာ့ ...။
အမွန္က က်မ ပုန္းေရွာင္ခ်င္တာက တေယာက္ထဲရယ္ပါ ...ဒါေပမဲ့သစၥာ မရွိခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူတေယာက္
ထဲအတြက္နဲ႕ဘဲ  ..က်မကိုခ်စ္ခင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကိုပါ  ဥေပကၡာ ျပဳ ခဲ့မိတယ္ ။
အဲဒီလူေတြအထဲမွာ သူမလည္းအပါအဝင္ေပါ့ ။

သူမဆိုတာက က်မ ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ...လြန္ခဲ့ေသာနွစ္မ်ားစြာက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္..။

တခ်ိန္တုန္းက က်မနဲ႕ညတိုင္းစကားေျပာေနၾက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရွိခဲ့သည္
က်မ ညဆိုရင္ သူ႕စီမွာ ေန႕ ..က်မစီမွာေန႕ဆိုရင္ သူ႕စီမွာည ...ဒါေပမဲ့က်မတို႕ နွစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ျပီး စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာခဲ့ၾကဖူးသည္ ။
ဟာသေတြ ေျပာခဲ့ဖူးသည္။
အခ်စ္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးသည္ ။တေယာက္ခံစားခ်က္ တေယာက္နားေထာင္ေပးခဲ့ဖူးသည္
တေယာက္အေနအထားကို တေယာက္ကနားလည္ေပးခဲ့ဖူးသည္ ။လူေတြကို က်မတို႕နွစ္ေယာက္ တိတ္တဆိတ္ေဝဖန္ခဲ့ဖူးသည္ ။ဘဝေရွ႕ေရး လူတတ္ႀကီးလုပ္ျပီးနွစ္ေယာက္သားေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးသည္။
တေယာက္ေျပာတာကို တေယာက္က ေထာက္ခံေပးခဲ့သည္ ။(နင္အဆင္ေျပမွာပါ )ဆိုျပီး
 တေယာက္ကို တေယာက္ အားေပးခဲ့ၾကဖူးသည္ ။တခါတေလ တေယာက္ကိုတေယာက္
 စိတ္ဆိုးလို႕ မေခၚဘဲနဲ႕လည္းေနခဲ့ဖူးသည္ ။
တကယ္လို႕မ်ား လူေတြဟာ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ဆက္ႏြယ္ထားတဲ့ ႀကိဳးေတြရွိမယ္ဆိုရင္ ဒီႀကိဳး တေခ်ာင္းကိုေတာ့ အျဖဴေရာင္ႀကိဳးလို႕ သတ္မွတ္ပါရေစ
က်မနဲ႕သူ႕ၾကားက အျဖဴ ေရာင္ ႀကိဳးတေခ်ာင္းပါ ။ဒီအျဖဴေရာင္ႀကိဳးေလးက ခိုင္ျမဲလား မခိုင္ျမဲလား
တခါမွ က်မ မစမ္းသပ္ခဲ့ဖူးဘူး ။ က်မစမ္းသပ္ခဲ့တဲ့ ႀကိဳးေတြကေတာ့ မျမဲခဲ့တာအမွန္ပါဘဲ ။
သူမနဲ႕ပတ္သတ္တဲ့ ႀကိဳးတေခ်ာင္းကိုေတာ့ က်မမစမ္းသပ္ခဲ့ ဖူးဘူး ။သို႕ေပမဲ့လည္း က်မကိုယ္စား အခ်ိန္ယႏ ၱရားက စမ္းသပ္ေပးခဲ့ပါသည္ ။

 မေရာက္တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့  ေနရာတခုက က်မအတြက္ စိမ္းသက္မႈ႕ေတြ အျပည့္နဲ႕ရယ္ပါ ။
က်မကို နႈတ္ဆက္မဲ့သူ မရွိဘူး ။ မေတြ႕တာၾကာျပီ ေနာ္ဘာလုပ္ေနလည္း အဆင္ေျပလားလို႕
ေမးမဲ့သူမရွိဘူး ။အင္းေလ... ဘယ္ရွိမလည္းေနာ္...က်မကသူတို႕အားလံုးကို
ေရွာင္ပုန္းခဲ့တဲ့ သူကိုး .. ဒီပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုးကို အဆက္သြယ္ျဖတ္ခဲ့သူေလ... ။
တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႕ပဲ  က်မျပန္လာခဲ့တာကိုးးးးးးးးးးးး  ။

ကုန္းေက်ာ္တံတားေတြ  shopping center ေတြ Beer ဆိုင္ေတြ  ကြန္ဒို အေဆာက္အဦးေတြ
ပိုမ်ားလာတာကလြဲလို႕  အရင္ကလိုဘဲ ဘတ္စ္ကားေတြက်ပ္ေနဆဲ ။  မီးမွန္မွန္ပ်က္ေနဆဲ ။
ေနပူပူမွာ ဖုန္ထူေနဆဲ ။က်မအတြက္ေတာ့ သိပ္အေျပာင္းအလဲမရွိသလို ခံစားမိေပမဲ့
တကယ္ကိုေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အရာတခု ရွိေနတယ္ဆိုတာလည္း က်မကိုယ္တိုင္ သိေနမိသည္။
အဲတာကေတာ့ အိုမင္းရင့္ေရာ္ ျခင္းလို႕ ေခါင္းစဥ္တပ္လို႕ ရသလို ရင့္က်က္တည္ျငိမ္ျခင္းလို႕လည္း
သတ္မွတ္လို႕ရပါသည္ ။ က်မအရင္ကထက္ အသက္ပိုႀကီးလာတယ္..ေနာက္တစ္ခုက...ခံစားခ်က္
 ဟုတ္တယ္ ...က်မရဲ႕  ခံစားခ်က္ေတြေျပာင္းလဲသြားတယ္..ေအးစက္ထံုက်င္သြားတာလား...
အနည္ထိုင္ အေျခက်သြားတာလား တခုခုေတာ့ တခုခုပါဘဲ ။

 ပထမဆံုးေရာက္တဲ့ေနမွာတင္  က်မအျဖစ္က ေယာင္ခ်ာခ်ာရယ္ ။ဘယ္သြားရမွန္းလည္းမသိ ။
ဘယ္သူနဲ႕ ေတြ႕မယ္ဆိုျပီး ခ်ိ္န္းထားတာေတြလည္း မရွိ  ။ အရမ္းကို ျပန္လာခ်င္လြန္းလို႕သာ
ျပန္လာခဲ့ရတယ္.. က်မကို ႀကိဳဆိုမဲ့သူ မရွိ ။မိသားစုဝင္ တခ်ိဳ႕က လြဲလို႕ က်မမွာ အသိမိတ္ေဆြ
ရွားပါးလိုက္သည္ ျဖစ္ျခင္း ။သိခဲ့ခင္ခဲ့တဲ့သူေတြလည္း အခုခ်ိန္ေလာက္ဆို က်မကိုေမ့ေနေလာက္
တာ အေသအခ်ာ ပါဘဲ ။က်မစိတ္ထဲတေယာက္ေယာက္နဲ႕ေတြ႕ခ်င္လာတယ္  ။ တခ်ိန္က ခင္မင္ခဲ့ဖူးတဲ့  သူမ ကိုပါဘဲ ။

သူမဘာေတြလုပ္ေနမလည္း ။ သူမခ်စ္သူနဲ႕လက္ထပ္ျပီးေလာက္ျပီေပါ့ ..သားေတြသမီးေတြ နဲ႕ျဖစ္ေနေလာက္ျပီ ထင္ပါရဲ႕ ..မထင္ဘဲက်မကို ေတြ႕သြားရင္ မွတ္မိပါ့မလား ။သူမ   မ မွတ္မိရင္
က်မ ကေရာနႈတ္ဆက္ျဖစ္ပါ့မလား ... အသက္ဆယ္နွစ္ေလာက္ ပိုႀကီးသြားရံု နဲ႕မမွတ္မိစရာေတာ့
မရွိေလာက္ပါဘူး ..ဆိုတဲ့ ေျဖသိမ့္ေတြးေလး ေတြးလိုက္ ။သြားေတြ႕ရင္ ေကာင္းမလား လို႕စဥ္းစားလိုက္ ။
အခုေလာက္ဆို အိမ္ေတြ ဘာေတြ ေျပာင္း ျပီလား  ။နယ္မွာမ်ားလား ။
လားးးး  ေပါင္း မ်ားစြာ နဲ႕ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနခဲ့ေသးသည္ ။ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း  ...က်မရဲ႕ ခင္မင္မႈ႕
အစေလးတစကို ျပန္ရွာ ၾကည့္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာသည္  ။က်မက စိတ္ေနာက္ လူပါ လုပ္တတ္သူမို႕
သူမ ေနခဲ့တဲ့ အိမ္လိပ္စာ အတိုင္း သြားခဲ့လိုက္မိသည္ ။

က်မထင္သလိုပါဘဲ သူမ ဒီအိမ္ မွာ မေနေတာ့ ဘူး ။ေျပာင္းသြားတာ အေတာ္ၾကာျပီ ။က်မ ေမးတာကို 
ေျဖေနတဲ့ အိမ္ရွင္အန္တီႀကီးက က်မကို ေသခ်ာၾကည့့္ျပီး သမီးကသူနဲ႕ ဘာကိစၥ ရွိလို႕လည္းတဲ့ ။
က်မက သူရဲ႕သူငယ္ခ်င္းပါ  မေတြ႕တာဆယ္နွစ္ေလာက္ ရွိျပီ  ..။ အခု က်မ ျပန္လာလို႕ သူ႕ကို
လာရွာတာပါ လို႕ေျဖ လိုက္သည္ ။ အန္တီႀကီးက " သူတို႕ညီအမေတြက နယ္ ျပန္သြားၾကတာ သမီး ။
နယ္ကအိမ္ လိပ္စာေတာ့ အန္တီလည္း မသိဘူး "လို႕ေျဖလာပါတယ္ ။ရပါျပီ ။ကိစၥ မရွိပါဘူး ။
အဲေလာက္သိရရင္ က်မအတြက္ အဆင္ေျပပါျပီ ။က်မစီမွာ သူမ လြန္ခဲ့ေသာ နွစ္မ်ားစြာက ေပးခဲ့ဖူးတဲ့
နယ္ျမိဳ႕ေလးရဲ႕ အိမ္ လိပ္စာ ရွိပါေသးသည္ ။ 

ဦးတည္ရာမရွိသလို ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ေနတဲ့ က်မအတြက္ ခရီးစဥ္တခု ရလိုက္ပါျပီ ။မနက္ကားစီးသြားရင္
ညေနဘက္ေလာက္ ဆို သူမတို႕ ျမိဳ႕ေလးစီကို ေရာက္ပါသည္။တကယ္လို႕မ်ား သူမ က နယ္မွာလည္း 
မရွိ ျပန္ဘူးဆိုရင္ေရာ ... ကိစၥ မရွိ ပါဘူး..ညဘက္ ထြက္တဲ့ကားနဲ႕  က်မ ျပန္လာရံုပါဘဲ ။
က်မအတြက္ ခရီးတိုေလးတခု သြားရတာ ဗဟုသုတရ တယ္လို႕ သတ္မွတ္ လို႕လည္း ရတာေပါ့ေလ
ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ က်မ မနက္ဘက္ ထြက္တဲ့ ကားနဲ႕ လိုက္ခဲ့ပါသည္ ။

မနက္ကားနဲ႕ လိုက္လာခဲ့ တဲ့က်မ  ညေန မေစာင္းတေစာင္းေလာက္မွာေတာ့  သူမရဲ႕ ျမိဳ႕ေလးစီ
ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္  ။ကားဂိတ္မွာ ဆင္းဆင္းခ်င္း စုျပံဳလာတဲ့ ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီ သမားေတြ ထဲက
ခပ္ရိုးရိုး ပံုစံရွိတဲ့  ဆိုင္ကယ္သမား ေကာင္ေလးကို သူမရဲ႕ အိမ္လိပ္စာ စာရြက္ေလး ျပလို႕ 
အဲဒီလိပ္စာကို သိလားဟု ေမးမိသည္ ။
မ်က္လံုး ျပဴ း ျပဴ းနဲ႕ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီသမားေလးက  က်မကို စူးစမ္းသလို တခ်က္လွမ္း ၾကည့္ျပီး
" အဲဒီအိမ္ကို က်ေနာ္သိတယ္ ေစ်းနားက ေလ... သူတို႕အိမ္က ေစ်းထဲ မွာ စတိုးဆိုင္ အႀကီးႀကီး ဖြင့္
ထားတာ ... အမ ကအဲအိမ္ကိုလာတာလား..က်ေနာ္ ပို႕ေပးမယ္..1000  ဘဲေပး.." ဆိုတာနဲ႕
က်မလည္း  ေကာင္ေလးေမာင္းတဲ့  ဆိုင္ကယ္ေနာက္ တက္လိုက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္ ။

ကယ္ရီ ေကာင္ေလးကလမ္းတဝက္ေလာက္မွာ က်မ ကို စပ္စုပါတယ္...ရာသီဥတု ပူျပင္းတဲ့ ဒဏ္ကေန
သက္သာေအာင္ ဝတ္လာတဲ့ ခ်ည္သားေပ်ာ့ေပ်ာ့ ေဘာင္းဘီနဲ႕ အျဖဴေရာင္ ခ်ည္ထည္ ပြပြပါးပါး အက်ီ..
ေနာက္ျပီး တေခါင္းလံုးHighlights ေဖာက္ထားျပီး အတြန္႕ေသးေသးေလးေတြ ေကာက္ထားတဲ့ က်မရဲ႕ ဆံပင္ ပံုစံေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မယ္ထင္တယ္..ဒီလို ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ပံုစံနဲ႕ အမႀကီး သူတို႕ ျမိဳ႕က
လူနဲ႕ ဘယ္လိုမ်ား ပတ္သက္လည္းဆိုျပီး သိခ်င္လာတာေနပါလိမ့္မယ္.. ။

ဆိုင္ကယ္လည္း ေမာင္းရင္း ကြမ္းကိုလည္း ျပစ္ခနဲ လွမ္းေထြးရင္း  " အမက မအပ်ိဳႀကီးတို႕အိမ္က ဘယ္သူစီ
လာတာ လည္း  " တဲ့   အရင္းမရွိ အဖ်ား မရွိ ေမးခြန္းဆိုေတာ့ က်မရုတ္တရက္ နားမလည္ လိုက္ပါဘူး ။
အဲတာနဲ႕  " ေမာင္ေလး ဘာေမးလိုက္တာလည္း အမနားမလည္လို႕  ..ဘယ္က မအပ်ိဳႀကီး လည္းလို႕ "
ျပန္ေမးရပါတယ္ ။ အဲဒီေတာ့မွ ေကာင္ေလးက  " အမ ေပးတဲ့လိပ္ စာေလ  ..အဲတာကမအပ်ိဳႀကီး တို႕အိမ္
ေလ .. သူတို႕ ညီအမေတြအားလံုး အပ်ိဳႀကီးေတြ ..တေယာက္မွ အိမ္ေထာင္မက်ေသးဘူး  အမရဲ ႕..
အဲတာမို႕လို႕ ျမိဳ႕က လူေတြအားလံုးက သူတို႕ ဆိုင္ကို မအပ်ိဳႀကီး တို႕ဆိုင္..မအပ်ိဳ ႀကီး တို႕အိမ္
လို႕ဘဲ ေျပာၾကတာ..ဆိုင္နာမည္ ဘာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး ... ဒီျမိဳ႕ ေလး မွာေတာ့ သူတို႕ဆိုင္က
ပစၥည္းအစံုရတယ္...လိုခ်င္တာရွိရင္လည္း ျမိဳ႕ကေန လွမ္းမွာ ေပးတယ္.. အမကမအပ်ိဳ ႀကီးတို႕
ညီအမ သံုးေယာက္ထဲက ဘယ္တေယာက္နဲ႕သိတာလည္း " ဆိုျပီး ေမးလာပါတယ္ ...။

က်မစိတ္ထဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ ေရရြတ္ေနမိတယ္...မ အပ်ိ ဳ ႀကီး ဆိုပါလား...ညီအမ သံုးေယာက္စလံုး
အိမ္ေထာင္မက်ေသးလို႕ ေခၚတာတဲ့...ဒါဆို က်မသူငယ္ခ်င္းလည္း  သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕လက္မထပ္ ျဖစ္ဘူးေပါ့
အဲတာမို႕ အိမ္ေထာင္မက်ေသးတာေပါ့ ..သူလည္းဘာေတြမ်ား ေျပာင္းလဲသြားတာပါလိမ့္ ...
သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕ ဘာလို႕မ်ားကြဲသြားတာပါလိမ့္ ။
သိခ်င္စိတ္မ်ားလာတာနဲ႕ အမွ် ဆိုင္ကယ္ေမာင္းေနတဲ့ အရွိန္ကိုေတာင္ ေနွးလာသလိုလို
ထင္လာ၏ ။

ေကာင္ေလးကလည္း သူေမးထားတာ က်မ မ်ား ျပန္ေျဖမလားဆိုတဲ့ အထင္နဲ႕ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရင္းနဲ႕
လည္ျပန္ခဏခဏ လွည့္ၾကည့္လို႕ရယ္။။။
က်မလည္း ကိုယ့္အာရံုနဲ႕ ကိုယ္ ..အေတြးေတြက အတိတ္နဲ႕ လက္ရွိကာလ ကို ေခါက္တံုေခါက္ျပန္
ေျပးလႊားေနေတာ့  သူ႕အေမးကို မေျဖျဖစ္ခဲ့ဘူး...။

ေျမနီလမ္းေလး တေလွ်ာက္ေမာင္းဝင္လာတဲ့ ဆိုင္ကယ္က  တိုက္ခံပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလး တလံုးေရွ႕မွာ
ရပ္လိုက္တယ္.. အိမ္ေဘးဘက္မွာေတာ့ အုန္းပင္နွစ္ပင္ၾကားထဲက ႀကိဳးတန္းေပၚမွာလွန္းထားတဲ့ အဝတ္ေတြကို ရုတ္ေနတဲ့  မိန္းကေလးနွစ္ဦး ....

ျခံေရွ႕ ဆိုင္ကယ္ရပ္လိုက္ေတာ့  နွစ္ေယာက္စလံုး ျခံဝဘက္ကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကသည္ ။
ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီေကာင္ေလးက  ျခံထဲကို လွမ္းၾကည့္ျပီး  " မအပ်ိ ဳ ႀကီးေရ... ဧည့္သည္ လာပို႕တာ
ဗ်ိဳ ဳးးးးး  ... " လို႕ လွမ္းလည္းေအာ္ေျပာရင္း က်မဘက္ကို လည္း  " အမေရ ..အမေတြ႕ခ်င္တာဘယ္
တေယာက္လည္းေတာ့ မသိဘူး.. အဲနွစ္ေယာက္က အမႀကီးနဲ႕ အလတ္ ...သူတို႕ကိုသာေမးလိုက္ေတာ့
လို႕ " ေျပာေျပာဆိုဆို ..က်မကမ္းေပးတဲ့ တေထာင္တန္ ကိုယူျပီးဆိုင္ကယ္ျပန္ ေမာင္းထြက္သြားသည္ ။

အဝတ္ေတြကို ကိုင္ထားတဲ့ မိန္းကေလးက အိမ္ေဘးဘက္ တခါးကေန အိမ္ထဲလွမ္းဝင္သြားသည္ ။
ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ျခံတံခါးစီ ေလွ်ာက္လာသည္ ။ျခံတခါးစီေလွ်ာက္လာတဲ့ မိန္းကေလး တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာတာနဲ႕အမွ် ... ...က်မရင္ထဲ တဆတ္ဆတ္ တုန္လာမိသည္ ။ က်မ သူငယ္ခ်င္းေလးက အရင္ကပံုစံအတိုင္းလိုပါဘဲ ..ဘာမွမေျပာင္းလဲသလိုဘဲ...ဒါေပမဲ့ လည္း
သူမ ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြေတာ့ က်မလိုဘဲေျပာင္းလဲ ခဲ့တာေတြ ရွိ လိမ့္မယ္ထင္ပါသည္ ။
သူမ နီးကပ္လာတာနဲ႕အမွ်  မေခၚတာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ၾကာခဲ့ ျဖစ္ေသာ နာမည္တခုကို စိတ္ထဲကေန ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာေခၚေနမိတယ္ ။
သူမ ကလည္း ျခံတံခါးဖြင့္ေပးရင္း နဲ႕က်မကို မ်က္ေတာင္မခတ္စိုက္ၾကည့္လို႕ .... သူမ ၾကည့္ရတာလည္း အသက္ရႈဖို႕ေမ့ေနသလိုလို ... ။

က်မနဲ႕သူမ မ်က္နွာ ခ်င္းဆိုင္မိခ်ိန္ .... က်မ စကားတခြန္းကို ခပ္တိုးတိုးေမးလိုက္မိတယ္ ။။
" နင္..ငါ့ကိုေမ့ ေနတယ္မဟုတ္လား  "
က်မစကားကိုၾကားေတာ့ သူမရဲ႕ အက်င့္အတိုင္း  မ်က္လႊာတခ်က္ခ် ျပီး ျပံဳး လိုက္တယ္  ။ေနာက္ျပီးေတာ့
က်မ မ်က္နွာကိုစိုက္ၾကည့္ျပီး ...ခပ္တိုးတိုး ျပန္ေျဖသည္ ..
" မေမ့ပါဘူး ...နင္ေျပာသြားတယ္ေလ..နင္..တေန႕ ငါ့ကို ျပန္လာရွာမယ္ဆိုတာ... ငါ့သူငယ္ခ်င္း ျပန္လာ
ေတြ႕မယ္ေန႕ကို ငါေစာင့္ေနတာ... "

အဲဒီေနာက္ေတာ့ က်မတို႕ သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္တိုင္ပင္မထားပါဘဲ  တေယာက္လက္ ကို တေယာက္ ဆုပ္ကိုင္လို႕ အားရပါးရ ရယ္ေမာမိလိုက္ၾကသည္ ။ အဲဒီရယ္ေမာသံေတြထဲမွာ ျဖဴ စင္ျခင္း
လြတ္လပ္ျခင္း  အေနွာင္အဖြဲ႕ ကင္းျခင္း  အစရွိတဲ့ အျဖဴ ေရာင္ သံေယာဇဥ္ေတြကို တစြန္းတစ
ေတြ ႕ျမင္ေနရသည္  ။ညေနခင္းရဲ႕ ေလျပည္တခ်ိဳ႕ က က်မတို႕သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖဴ ေရာင္
ရယ္ေမာသံေတြကို ေျမနီလမ္း အတိုင္း ဟိုးအေဝး ႀကီး သယ္ေဆာင္သြားေလရဲ႕ .... .... ...
တေယာက္လက္ တေယာက္ကိုင္လို႕ ရယ္ေမာေနတဲ့ က်မတို႕နွစ္ေယာက္ကို ေသခ်ာၾကည့္တတ္တယ္
ဆိုရင္ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္... သူ႕လက္ထဲမွာ အျဖဴ ေရာင္ ႀကိဳးတစ...က်မလက္ထဲမွာလည္း အျဖဴ ေရာင္ ႀကိဳးတစ ........             ........                .......။


ပစ္ပစ္
Am 3:41
29.11.2014

(ပံုကေတာ့ google ကပါ ရွင္ )