က်မက ေတာင္တက္တာကို ဝါသနာပါတယ္ ... ငယ္ငယ္တုန္းက ဆရာမဂ်ဴ း ရဲ႕ ၾကယ္စင္တံတား ကမ္းပါးနွင္းျမဴ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကိုဖတ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ခါကာဘိုရာဇီ ေတာင္ တက္ခ်င္တယ္လို႕
စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးတယ္ ။ဒါေပမဲ့ အဲဒီနွစ္ စာေမးပြဲေျဖျပီး တဲ့ အခ်ိန္ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူးသြားေတာ့
ရေသ့ေတာင္ကေန ကားလမ္းအတိုင္း တက္တာေတာင္ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ တန္းတူယွဥ္မတက္နိုင္လို႕ေနာက္ဆံုး မွ ေတာင္ေပၚ ေရာက္ခဲ့ကထဲက ....
က်မရဲ႕ ခါကာဘိုရာဇီ ေတာင္တက္ခ်င္တဲ့ဆႏၵကို
စိတ္ကူးေတာင္ ဆက္မယဥ္ေတာ့ ဘဲ ခ်က္ခ်င္းစြန္႕ လႊတ္လိုက္ပါတယ္ ။ လုပ္နိုင္မလားလို႕ စိတ္ကူးယဥ္
ေနရတဲ့အရ သာကတမ်ိ ဳး မလုပ္နိုင္ဘူးဆိုတာ သိသိႀကီးနဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ရတဲ့ အရသာမတူပါဘူး ။ ဒါေၾကာင့္မို႕ ကိုယ္မလုပ္နိုင္တဲ့ အရာကို စိတ္ကူးေတာင္ မယဥ္ပါနဲ႕ ။ပိုျပီးစိတ္ပင္ပန္းရမွာ စိုးလို႕ပါ ။
အဲဒီကထဲက ေတာင္တက္ျခင္းနဲ႕ က်မနဲ ႕ က ျပဒါးတလမ္း သံတလမ္း ျဖစ္သြားခဲ့တာပါ ။ ဟိုရက္ပိုင္းက
သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အေဖာ္လာစပ္ပါတယ္ ။ က်မ ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ ရဲ႕ အစြန္ပိုင္းလို႕ ေျပာရ မွာေပါ့
အဲနားကေတာင္ေပၚမွာ ဘုရားတည္ထားတယ္တဲ့ ..ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ စုျပီး ေစတီ အေသးေလးတည္ထားတယ္..သြားဖူးရေအာင္ဆိုတာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ အေဖာ္စပ္ျပီး သြားျဖစ္တယ္ ။ အိမ္နားက ေတာင္ဆိုေပမဲ့ အထင္မေသးပါနဲ႕ ..တနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္တက္ရပါတယ္ ။ အစပိုင္းကေတာ့ ကတၱရာလမ္း အတိုင္းေပါ့ ...
ေနာက္ေတာ့ ေျမလမ္း ..ေနာက္ေတာ့ ေလွကားထစ္ ေပါ့ ...က်မတို႕က အပိုင္းသံုးပိုင္း ခြဲျပီး
တပိုင္း မွာတႀကိမ္ နားပါတယ္... ။
ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ေစတီကခပ္ေသးေသးပါဘဲ ။ ရင္ျပင္ေတာ္ ေလးကလည္း ခပ္ေသးေသးေလးပါ။
ေနရာအခက္ခဲေၾကာင့္ေရာ ျမန္မာျပည္လို ပန္းရံ တို႕ဘာတို႕ လြယ္လြယ္ ရွာမရတဲ့ ေနရာ ျဖစ္ေနတာလည္း ပါမယ္ထင္တယ္ ..။ ဘုရားအရိပ္ဆိုေတာ့ က်ယ္တာ က်ဥ္းတာ
မဆိုင္ပါဘူး.. ရင္ျပင္ေတာ္ ေလးမွာ ထိုင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ ေအးခ်မ္း သြားပါတယ္ ...။
ဘုရား ရွိခိုးျပီးေတာ့ ေတာင္ေအာက္ျပန္ဆင္းလာၾကတယ္... အတက္တုန္းက ေမာခဲ့သေလာက္
အဆင္းက်ေတာ့ ေအးေဆးပါဘဲ ။ က်မသူငယ္ခ်င္း တေယာက္ဆို သူ႕အရွိန္ေလးနဲ႕ သူ႕ဘာသာ
ေျပးဆင္းသြားတာ တျဖတ္ျဖတ္ နဲ႕ ..အဆင္ကိုေျပလို႕ ....။။။
က်မ စဥ္စားမိတယ္...အတက္ခရီးမွာ ပင္ပင္ပန္းပန္ အားစိုက္ခဲ့ရ သေလာက္ အဆင္းက်ေတာ့
လြယ္လိုက္တာလို႕ ။ဘဝဆိုတာလည္း အဲဒီလိုဘဲ ထင္ပါတယ္ ။ အျမင့္ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားတက္
ေနတုနး္ကေတာ့ ကိုယ့္ကို လက္တြဲ ေဖးမ ေခၚတယ္ ဆိုတဲ့သူက သိပ္နည္းပါတယ္ ။
ကိုယ့္ဘာသာ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္... ။ဘယ္အသိုင္းအဝိုင္း ဘယ္လိုအေနအထား မွာဘဲ ျဖစ္ျဖစ္
မိမိကိုယ္တုိင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္မႈ႕ နဲ႕ ေလွကားထစ္ေတြကိုတက္ခဲ့ရတယ္ ။လူတေယာက္နဲ႕တေယာက္
ျဖတ္သန္းလာရတဲ့ ဘဝအေနအထား ေတြတူၾကမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ မိသားစု အသိုင္းအဝိုင္း ေထာက္ပံ မႈ႕ ... မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း မ်ား ကူညီ မႈ႕ ကိုရခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြလည္း
ရွိမွာပါ ။ေထာက္ပံ့ မႈ႕ တစံုတရာမရွိဘဲ ကိုယ့္ဒူး ကို္ယ္ခြ်န္ ကိုယ့္လမ္း ကိုယ္ေဖာက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြလည္း
ရွိမွာပါ ။
အတက္ဆိုတဲ့ ခရီးမွာေတာ့ ကိုယ္တိုင္ အားစိုက္မႈ႕ အမ်ားႀကီး နဲ႕မွ လိုရာကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္..
အတက္ခရီးဆိုတာ အဲတာပါဘဲ ။ ထိပ္ဆံုးလို႕ သတ္မွတ္ ထားတဲ့ေနရာတခုကို ေရာက္ဖုိ႕ အတြက္
အခ်ိန္ တခုေပးရတယ္ .. ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ႕ ေပးရတယ္ ..လြယ္လြယ္နဲ႕ ေရာက္တဲ့ ေနရာတခု
မဟုတ္တဲ့ အတြက္ အရင္းနွီး စိုက္ခဲ့ရတာေတြ သိပ္မ်ားတယ္ ။ အဲလိုတက္ေနရင္းနဲ႕ ကိုယ့္ကို ေဖးမလက္တြဲ ေခၚေပးခဲ့တဲ့သူလည္း ေတြ႕ နိုင္သလို ...ကိုယ္နဲ႕ တန္းတူယွဥ္တက္ေနရင္းနဲ႕ မသိမသာ ေဘးတိုက္ လိုက္တိုက္ တတ္တဲ့ သူေတြလည္း ေတြ႕ နိုင္တယ္ ။
ကူညီသလိုလို လက္တြဲသလိုလိုနဲ႕ ကိုယ္လိုရာမေရာက္ေအာင္ မသိမသာ ဆြဲထားတတ္တဲ့ သူေတြ
နဲ႕လည္း ေတြ႕နိုင္တာဘဲ ။ ကိုယ္ အျမင့္ေရာက္ေအာင္ ေမာႀကီးပန္းႀကီး ႀကိဳးစားတက္ေနတုန္း
ေရတခြက္ လာတိုက္တဲ့သူလည္း ရွိနိုင္သလို ..မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနတတ္တဲ့ သူေတြလည္း ရွိမွာပါ ။
ကိုယ့္ခရီး စဥ္မွာကိုယ္သာလွ်င္ အဓိက ပါ ။ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းနဲ႕ ထိုက္တန္ရင္ ထိုက္တန္သလို
ေနရာတခုရမွာပါ ။ ဒါေပမဲ့ ထိပ္ဆံုးဆိုတဲ့ ေနရာမွာ အၾကာႀကီး ရပ္ေနဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး ...
အတက္ဆိုတာျပီးရင္ အဆင္းဆိုတာ တလွည့္ျပန္ေရာက္လာတတ္ပါတယ္ ။ အတက္ကိုႀကံဳ ျပီးရင္
အဆင္းကိုလည္း ႀကံဳ မွာပါ ။ဒါက လူတုိင္းမလြဲမေသြ ရင္ဆုိင္ရမဲ့အရာပါ ။ ေတာင္တက္ျပီးရင္ ျပန္ဆင္း
လာရသလိုေပါ့ ။
အတက္မွာ အားစိုက္ရသေလာက္ အဆင္းဆိုတဲ့ခရီးက်ေတာ့ အားစိုက္စရာ မလိုေတာ့ပါဘူး..
အရွိန္က ပါေနျပီးသားဆိုေတာ့ သူ႕အရွိန္ေလးနဲ႕ ထိန္းသြားရံု ေအာက္ေျခကုိ တခါတည္း
ေရာက္သြားေတာ့တာပါဘဲ ... အတက္ခက္သေလာက္ အဆင္းလြယ္သကိုးးးးး ။
ဆင္းတဲ့ အခ်ိန္ ကိုယ္က အရွိန္မထိန္းနိုင္ရင္ ေျခေခါက္ေတာင္ လဲနိုင္ေသးတယ္ ။ ဒီၾကားထဲ
ကိုယ့္ခရီးက အဆင္းခရီး ျဖစ္ေနတဲ့ ဟာကို ေဘးက လူက မသိမသာ တြန္းခ်လိုက္ရင္ သြားေရာ ။
တခါတည္း ဆင္းစရာေတာင္မလိုေတာ့ဘဲ လိမ့္က်တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္သြားေရာ ။
အတက္ခရီးမွာ ပင္ပင္ပန္းပန္း အားစိုက္ျပီးတက္ဖို႕ လိုသလို ..
အဆင္းခရီးမွာလည္း အရွိန္ေလး ထိန္းျပီး ဆင္းတတ္ဖို႕ လိုပါတယ္ ..။။
က်မတို႕အသိထဲမွာ မိသားစု တစု ရွိပါတယ္ ။ နိုင္ငံျခားမွာ နွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေနျပီးမွ ျမန္မာျပည္
ျပန္သြားၾကတဲ့ မိသားစုဆိုပါေတာ့ ။အေဖနဲ႕ အေမက လခ ေကာင္းတဲ့ ေနရာမွာ နွစ္ေပါင္း
အေတာ္ၾကာ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူေတြ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း စုမိေဆာင္းမိရွိၾကတယ္ ။
ရတဲ့ပိုက္ဆံ ပစၥည္းဝယ္သိမ္းၾကတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ေငြတန္ဖိုးထက္ ပစၥည္း တန္ဖိုးက
ျမင့္တက္လာတဲ့ေခတ္မွာ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာတယ္ မဟုတ္ေပမဲ့ လူခ်မ္းသာစာရင္းဝင္ခဲ့ၾကပါတယ္ ။
ကန္ထရိုက္တိုက္ေတြေဆာက္တာေခတ္စားလာၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႕ဝယ္ထားတဲ့ တိုက္ခန္းေတြ
ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ရွိခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့ ။ ဒါကသူတို႕မိသားစု ရဲ႕ ဘဝခရီး အတက္လမ္းဆိုပါေတာ့ ။ ပတ္ဝန္းက်င္က သူေတြ သူတို႕ မိသားစု ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အားက်ခဲ့ၾကတယ္ ။
ဘဝရဲ႕ သေဘာတရား အရ အတက္ျပီးေတာ့ အဆင္းျဖစ္လာတယ္ ။အဆင္းခရီးမွာလည္း တရိပ္ရိပ္
ပါဘဲ ။လုပ္ငန္းကအရံႈးေပၚလိုက္ မိသားစု ျပသနာ ျဖစ္လိုက္ ကားတိုက္မႈ႕ ျဖစ္လို႕ ေလ်ာ္ရတာနဲ႕ ဝယ္ထားတဲ့ တိုက္ခန္းေတြ တခန္းျပီးတခန္း ... ျပန္ေရာင္း
ရေတာ့တာပါဘဲ ။ ပိုဆိုးတာက သူတို႕ တိုက္ခန္းေတြ ေျမကြက္ ဝယ္ထားတာ ေတြ ေရာင္းလို႕ ကုန္သေလာာက္ ရွိမွ အိမ္ေစ်းေတြ ေျမေစ်းေတြက နဂိုရွိရင္းစြဲေစ်းထက္ တရိပ္ရိပ္နဲ႕ ထိုးတက္လာေတာ့တာပါဘဲ ။ သူတို႕ မိသားစုရဲ႕ အဆင္းခရီး
က်ေတာ့ ဘယ္သူမွ တြန္းခ်တာ မဟုတ္ပါဘူး ..သူတို႕ဘာသာ အရွိန္မထိန္းဘဲ တရွိန္ထိုးဆင္းသြား
တာပါ ။ သားသမီးေတြ မလိမၼာ တာေရာ... မိသားစု အသံုးအျဖံဳး ႀကီးတာေရာ ..ေလာင္းကစားကိစၥ ေတြလည္းပါတာေပါ့ေလ ။
ကံၾကမၼာက က်ီစားလိုက္တာပါသြားေတာ့ ပိုဆိုးသြား တာေပါ့ ။
ေစ်းတက္လာမယ္ထင္ျပီး ဝယ္လိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတြက မတက္ဘဲ ..ေရာင္းလိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတြက
ေစ်းတက္လာေတာ့ သူတို႕ အဖို႕ အက်နာသြားတယ္ ။
လူတေယာက္ရဲ႕ ဘဝအတက္နဲ႕ အဆင္းဆိုတဲ့ ခရီးဟာ ..မိမိကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ႕ နဲ႕ ပတ္သက္သလို ကံတရားနဲ႕ လည္း သက္ဆိုင္ေနတယ္လို႕ က်မစဥ္းစားမိတယ္ ။ဆင္က်ီစားရာ ဆိတ္မခံသာ ဆိုသလို ဘဲ ကံတရား က်ီစားမႈ႕ ကိုလည္း က်မတို႕လူသားေတြ မခံနိုင္ပါဘူး ။
လူဆိုတာက တေန႕ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာကို ႀကိဳ မသိနိုင္ၾကပါဘူး ။အနာဂတ္ကိုသာ ႀကိဳမွန္းဆ
နိုင္ရင္ အရံႈးဆိုတာ မရွိေတာ့ပါဘူး ။အနာဂတ္ကို မျမင္နိုင္တဲ့ လူသားေတြဆိုေတာ့လည္း
ကံေကာင္းပါေစလို႕ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ဆုေတာင္းရံုဘဲရွိေတာ့ပါတယ္ ။
မျမင္ရတဲ့ကံတရားက အလဲထိုးလိုက္လို႕ ဘဝတခုလံုးနာလန္မထူနိုင္ဘူးျဖစ္သြားတာေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္ ။
ခ်မ္းသာျခင္းဆင္းရဲျခင္း ဆိုတာကလည္း အတိတ္ဘဝရဲ႕ ကုသိုလ္ကံ အက်ိ ဳးေပးနဲ႕လည္း
အမ်ားႀကီး သက္ဆိုင္သလို လက္ရွိဘဝရဲ႕ ႀကိဳးစား အားထုတ္မႈ႕နဲ႕လည္း သက္ဆိုင္တယ္ ။
လူတေယာက္ တိုးတက္ႀကီးပြားဖို႕ဆိုတာက ကံ ညဏ္ ဝိရီယ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာသံုးခု နဲ႕တိုက္ရိုက္
အခ်ိဳးက်ပါတယ္ ။ကံဆိုတာက အတိတ္ဘဝရဲ႕ အက်ိ ဳးဆက္.. ညဏ္ဆိုတာက ကိုယ္ရဲ႕ ပင္ကိုယ္အရည္အခ်င္း
ဝိရီယ ဆိုတာက ကိုယ္ရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ႕ ...ဒီသံုးခု အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္မွသာလွ်င္
ေအာင္ျမင္တဲ့ဘဝတခုကို ပိုင္ဆိုင္နိုင္မွာပါ ။
ဘဝဆိုတာက ဆူေညာင့္ခလုတ္ ရႊံညႊန္ ေတြနဲ႕လည္း ျပည့္ေနတတ္တယ္ ။
ေခ်ာက္ကမ္းပါး သဲကႏာၱရ လိုလည္းျဖစ္ေနတတ္တယ္ ။
သာယာလွပတဲ့ ပန္းခင္း လည္းျဖစ္ေနတတ္တယ္ ။
ၾကယ္ေရာင္ လေရာင္နဲ႕ ေအးျမ လင္းလက္ေနတာမ်ိ ဳးလည္း ျဖစ္ေနတတ္တယ္ ။
လူတိုင္းရရွိထားၾကတဲ့ ဘဝေတြကေတာ့ တူညီမွာ မဟုတ္သလို
ျပီးျပည့္စံု ေနတဲ့ ဘဝဆိုတာလည္း မရွိပါဘူး ။ တခုမဟုတ္တခု လိုအပ္ေနၾကတာႀကီးပါဘဲ ။
အခက္ခဲတခုကို လြယ္လြယ္နဲ႕ အရံႈးေပး လိုက္တာထက္ .... သတၱိရွိရွိနဲ႕ ရင္ဆိုင္လိုက္ပါ ။
တခ်ိဳ႕အရာေတြက စိတ္ဓါတ္ေၾကာင့္ ေအာင္နိုင္သြားတာေတြ ရွိပါတယ္ ။
ကိုယ့္ဘဝမွာ ကိုယ္သာ လွ်င္ အရာရာကို ဖန္တီးနိုင္သူပါ ။
ကို္ယ္သာ လွ်င္ ပဲ့ကိုင္သူ ပါ ။ မိမိ ကိုယ္ကို ယံုၾကည့္မႈ႕ အျပည့္ထားပါ ။
လူတိုင္း ကံတရားရဲ႕ေဖးမႈ႕ကို ရရွိျပီး ပင္ကိုယ္အရည္အခ်င္း ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ႕ အျပည့္နဲ႕ ဘဝရဲ႕ အတက္ခရီး ဘဲျဖစ္ျဖစ္ အဆင္းခရီးဘဲျဖစ္ျဖစ္ လိုရာ ခရီးကို အဆင္ေျပစြာ ေရာက္ရွိနိုင္ၾကပါေစ ...။။။။။
ပစ္ပစ္
Am 2:42
7.8.2014
.jpg)
