08 October 2011

Jerry pigpig feeling

Posted by blackroze at Saturday, October 08, 2011



က်မကိုေမာ္လျမိဳင္ဆိုတဲ့ နယ္ျမိဳ႕ေလးကေဆးရံုေလးတစ္ခုမွာေမြးတာပါ ။ ေမြးတုန္းကေသးေသးေလးလို႕
အေမကျပန္ေျပာျပပါတယ္ ။ကေလးမို႕ေသးတာထက္ ေမြးကထဲကသူမ်ားကေလးေတြနဲ႕ ေပါင္ခ်ိန္ယွဥ္ရင္
က်မကေပါင္နဲနဲေလးပါ ။5ေပါင္နဲ႕ ဘယ္နွစ္ေအာင္စဆိုလဲမသိပါဘူး ။အေမေတာင္ေမ့ေနပါတယ္.....။
ကေလးဘဝကလည္းအ၇မ္းခ်ဴခ်ာတယ္လို႕ေျပာတယ္ ။က်မငယ္ငယ္ကေဆးတခါေသာက္ဖို႕အေရး
အင္မတန္စိတ္ညစ္ရတယ္တဲ့ ။ေဆးတလံုးေလာက္ေသာက္ဖို႕ကိုေရကတခြက္နဲ႕ေတာင္မေလာက္ပါဘူး ။
ေဆးေသာက္လိုက္ ေဝါ့ဆိုျပီး အန္ခ်လိုက္ ။ေနာက္ထပ္ေဆးတလံုးထပ္ေသာက္ ထပ္ျပီးေဝါ့တာပါဘဲ ။
အဲဒီေဆးေသာက္ရင္အန္တတ္တဲံ အက်င့္ဆိုးႀကီးကအခုထက္တိုင္ပါလာပါတယ္ ။ဒီအရြယ္ႀကီးေကာင္
ႀကီးမားႀကီးေရာက္လို႕ ေဆးေသာက္လြယ္သြားျပီလို႕မထင္လိုက္ပါနဲ႕ ။ခုခ်ိန္ထိေအာင္ေဆးေသာက္ရင္
ေဝါ့ တုန္းပါဘဲ။က်မမွတ္မိသေလာက္က်မငယ္ငယ္ကေဆးခန္းသြားျပရင္ ဆရာဝန္ကိုေဆးလံုးေသးေသး
ဘဲေပးပါလို႕ ေျပာေနၾကပါ ။

က်မငယ္ငယ္ကေမာ္လျမိဳင္မွာေမြးေပမဲ့ နဲနဲႀကီးလာေတာ့အေဖက ရန္ကုန္ကိုတာဝန္နဲ႕ေျပာင္းေတာ့ မိသားစုရန္ကုန္ကိုေျပာင္းလာၾကပါတယ္ ။
ေျပာင္းလာလာခ်င္းေရေက်ာ္ဘက္မွာလားမသိဘူး နွစ္ထပ္ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးရဲ႕ အေပၚထပ္ကိုငွားေနၾကပါတယ္ ။ေန႕လည္ဘက္ဆို ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႕ေရခဲမုန္႕လာေရာင္းတာရွိတယ္ ။
အဲအခ်ိန္တုန္းကေရခဲမုန္႕ ကေတာ့ေလးအေပၚမွာ..ေဝဖာေလးတခုပါ တင္ထားေပးတယ္..တခုကုိိတစ္က်ပ္လား နွစ္က်ပ္လားမသိဘူးေပးရတယ္ ။အဲဒီေရခဲမုန္႕ကားလာရင္
အျမဲတမ္းစားခ်င္တယ္လို႕ပူဆာေနၾကပါ ။ ေနာက္ေတာ့ေက်ာင္းတက္ရပါတယ္ ။မူႀကိဳေပါ့ ။
မူႀကိဳမွာလည္းက်မက သူငယ္ခ်င္းေပါင္းတာနဲတယ္ ထင္တာဘဲ....မူႀကိဳကအေၾကာင္းေတြသိပ္ မမွတ္မိ
သလိုဘဲ ။ေသခ်ာျပန္ေတြးရင္ဘာမွမရွိဘူး ။ က်မမူႀကိဳတက္တုန္းက ေန႕လည္ဘက္ဆို ေခါင္းအံုးေလးေတြ ေစာင္ေလးေတြထုတ္ေပးျပီး အိပ္ခိုင္းပါတယ္ ။အိပ္ယာကနိုးရင္မုန္႕ေကြ်းပါတယ္...
အဲတုန္းကက်မမွတ္မိတာက ဘီစကစ္ကိုအရုပ္္ပံုစံေတြလုပ္ထားတာေလ ။ ေသနတ္ပံုစံတို႕ ကားပံုစံတို႕ ေနာက္ျပီးအရုပ္ပံုစံေလးေတြ လုပ္ထားတာ အစံုရွိတယ္ ။အိမ္ကအဲလိုမုန္႕ေတြထည့္ေပးေနၾက ။က်မကအဲလိုဟာေတြသိပ္မႀကိဳက္ပါဘူး ။က်မႀကိဳက္တာက ဂ်ယ္လီတို႕ေဝဖာတို႕ ေခ်ာ့ကလက္တို႕ အဲတာမ်ိဳးဘဲစားခ်င္တာ ။စားခ်င္တာမပါေတာ့ သူမ်ားေဝဖာစားေနတာေတြ႕ရင္ စားခ်င္စိတ္နဲ႕ ေငးမိတယ္ထင္ပါတယ္ ။မူႀကိဳကအမႀကီးတေယာက္က တျခားကေလးမုန္႕ နဲ႕ က်မမုန္႕နဲ႕ တခါတေလ လဲေပးတတ္ပါတယ္ ။ ( က်မအခုျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ က်မသားသမီးေတြအလွည့္က်ရင္ သူတို႕စားခ်င္တဲ့မုန္႕ေမးျပီး ထည့္ေပးမယ္လို႕ပါ ။ က်မငယ္ငယ္ကလို သူမ်ားစားေနတာကို ေငးမိတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစရဘူးလို႕ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္ )

က်မငယ္ငယ္ကမူႀကိဳကိုနွစ္ခါျပန္တက္ရပါတယ္ ။ နွစ္နွစ္တိတိတက္ရတယ္လို႕ေျပာတာပါ ။ ပထမတနွစ္ကေတာ့ မူႀကိဳတက္တယ္ ။ေနာက္တနွစ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာသူငယ္တန္းသြားအပ္တယ္ ။
က်မက December Born ပါ..ဒီဇင္ဘာေမြးတဲ့သူေတြက ေက်ာင္းတက္တနွစ္ေနာက္က်ပါတယ္ ။က်မကိုေက်ာင္းအပ္ေတာ့ အသက္မျပည့္ေသးဘူးဆိုျပီး ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကလက္မခံပါဘူး ။အဲတာနဲ႕ မူႀကိဳကိုေနာက္တနွစ္ထပ္တက္ေနရပါတယ္ ။က်မနဲ႕မူႀကိဳ First year တက္ခဲ့တဲ့ သူေတြက ေက်ာင္းတက္ကုန္ပါျပီ ။က်မတေယာက္ဘဲမူႀကိဳမွာေနာက္ တနွစ္ထပ္ေနရတာပါ ။မူႀကိဳsecond year ဆက္တက္တာေပါ့ ။မူႀကိဳ second year ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းႀကီးတက္ပါတယ္ ။သူငယ္တန္းေပါ့ ။
တကယ္ေက်ာင္းသြားတက္ေတာ့ အရမ္းေၾကာက္တာဘဲ ။ေက်ာင္းဆင္းရင္ အေမလာမႀကိဳမွာတို႕ ။ေက်ာင္းကဆရာမက ရိုက္မွာတို႕ ။စိတ္ထဲဘာကိုေတြးျပီးေၾကာက္ေနမွန္းကိုမသိပါဘူး ။ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႕က တခ်ိန္လံုးငိုေနတာပါ ။အေမကစာသင္ခန္းအထိလိုက္ပို႕ေပးပါတယ္....
က်မတက္တဲ့ေက်ာင္းက အထက ေက်ာင္းပါ နွစ္ထပ္ေက်ာင္း ႀကီးပါ ။သူငယ္တန္းအခန္းက အေပၚထပ္မွာရွိတာပါ ။ျပတင္းေပါက္ကလွမ္းၾကည့္ရင္ ေက်ာင္းဝင္းတံခါးကိုလွမ္းေတြ႕ေနရပါတယ္ ။
ပထမဆံုးေက်ာင္းတက္တဲ့ေန႕ကို ဘယ္လိုမွေမ့လို႕မရပါဘူး ။ စိတ္ထဲစြဲေနေအာင္ကိုမွတ္မိေနပါတယ္ ။
တကယ္လို႕မ်ား က်မ မိခင္ေနရာ ကိုေရာက္လာတဲ့တေန႕မွာ က်မသားသမီးေတြကိုပထမဆံုးေက်ာင္းပို႕တဲ့ေန႕ကို က်မေတာ္ေတာ္ေလးရင္ဆိုင္ရမယ္ထင္မယ္ထင္ပါတယ္ ။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ပထမဆံုးေက်ာင္းသြားတက္တဲ့ေန႕တုန္းက က်မဘယ္လိုခံစားရသလဲဆိုတာ က်မေသခ်ာမွတ္မိေနတာေလ ။အဲအခါက်ရင္ ေက်ာင္းသြားတက္ရတဲ့ ကေလးေလးကလည္း က်မငယ္ငယ္ကခံစားရသလိုျဖစ္ေနမွာေလ ။စဥ္းစားမိရင္ စိတ္ထဲဘယ္လိုႀကီးမွန္း မသိပါဘူး ။ေက်ာင္းမွာကေလးေလးကိုထားခဲ့ရက္ပါ့မလားမသိပါဘူး ။ေက်ာင္းစတက္တုန္းကေၾကာက္ျပီးငိုဘဲငိုေနတာေလ ။ဆရာမကအတန္းထဲမွာသြားထိုင္လို႕ေျပာတယ္ ။
ဘယ္ေနရာထိုင္ရမလဲမသိ ။ဘယ္သူ႕နားထိုင္ရမလဲမသိ ။ အခုေနခါျပန္စဥ္းစားေတာ့ ကိုယ့္ဘာကိုယ္သနားလိုက္တာေလ ။အခုေတာ့လည္း ဘဝဆိုတဲ့ေက်ာင္းႀကီးမွာတေယာက္တည္းပါဘဲ။
အခ်ိန္ဆိုတာႀကီးကလူကိုေျပာင္းလဲသြားေစတာဘဲေနာ္ ။

အရင္တုန္းကေတာ့ေက်ာင္းပိတ္မဲ့ စေန တနဂၤေႏြကို အရမ္းေမွ်ာ္ပါတယ္... အခုေတာ့ အလုပ္နား၇မဲ့
ပိတ္ရက္ေလးတရက္ကို အရမ္းေမွ်ာ္မိပါတယ္ ။က်မငယ္ငယ္က 10တန္းအရမ္းေရာက္ခ်င္ပါတယ္ ။စိတ္ထဲကေလးအေတြးနဲ႕ စဥ္းစားမိတာက 10တန္းတက္ျပီးရင္ အျဖဴအစိမ္းနဲ႕ ေန႕တိုင္းေက်ာင္းသြားေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့ ။ေအးေဆးျဖစ္သြားျပီေပါ့ ။အမွန္တကယ္က အျဖဴအစိမ္းနဲ႕ဘဝေလးကမွ ျဖဴစင္ေအးခ်မ္းလြန္းတာပါ ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ တပါတ္မွာရတဲ့ နား၇က္ေလးတရက္ကိုဘဲ ေမွ်ာ္ေနရတာပါ ။ က်မအလုပ္ကျပန္လာတိုင္းစဥ္းစားမိတာက က်မဘဝရဲ႕အလုပ္လုပ္ရမဲ့ေန႕ရက္ေတြထဲကေန တရက္ေတာ့ကုန္ဆံုးသြားျပီ ဆိုတာကိုပါ ။
အခုလိုစိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး ....ေနမေကာင္းလို႕ စိတ္အားငယ္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရင္ ငယ္ဘဝေလးကို အရမ္းလြမ္းမိပါတယ္ ။ျပန္မရနိုင္တဲ့အတိတ္ဆိုတာ မွန္ေပမဲ့ ခဏခဏေတာ့အိမ္မက္ျပန္မက္မိေနပါတယ္ ။

က်မအရမ္းစိတ္အားငယ္လာရင္ အလုပ္ကအျပန္ေရခ်ိဳးခန္းထဲအျမဲငိုေနၾကပါ ။အမ မဒမ္ကိုးကေျပာဖူးတယ္
စိတ္ညစ္တဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ ပန္းျခံမွာသြားငိုမိတယ္ တဲ့ ။က်မကေတာ့ ေရေတြဖြင့္ထားျပီးမ်က္၇ည္ေတြကို
ေရနဲ႕အတူတူ ေမ်ာျပစ္လိုက္ပါတယ္ ။ညဆိုေတာ့ က်မငိုေနတာကို ဘယ္သူမွလည္းမသိၾကပါဘူူး ။
အဲတာက်မအတြက္အေကာင္းဆံုးနည္းပါဘဲ ။

က်မအရမ္းစိတ္ညစ္လာရင္စဥ္းစားမိတယ္ ။က်မအဝတ္အစားေတြကို ထုပ္ပိုး ၊ ၊လိုခ်င္တဲ့ပစၥည္းေတြဝယ္ ၊သူငယ္ခ်င္းေတြကိုနႈတ္ဆက္ ၊ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးစီးျပီးျမန္မာျပည္ျပန္သြားတယ္ ဆိုျပီးေတာ့ပါ ။
ကိုယ့္ဘာကိုလည္းျပန္ေမးမိပါတယ္ ျပန္သြားရင္ဘယ္သူလာႀကိဳမွာလဲဆိုျပီးေတာ့့ပါ ။တေန႕မွာတေယာက္ေယာက္ကေတာ့က်မျပန္လာတာကိုလာႀကိဳမယ္ထင္တာဘဲ ။

blackroze
9.10.2011 AM 1:05

(ပံုေလးကို Google ကေနယူသံုးထားပါတယ္ )

16 comments:

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

စိတ္ညစ္ရင္ အိပ္ပစ္လုိက္ အတိတ္က ျဖစ္ခဲ့တာေတြကုိ အရမ္းမစဥ္းစားနဲ႔။ စဥ္းစားမိရင္ စိတ္အားငယ္မယ္ဆုိ ငယ္ခ်င္စရာေတြခ်ည္းဘဲ။ ဘ၀ခရီးလမ္းကုိ ျဖတ္သန္းၾကတဲ့အခါမွာ ေလာကဓံရဲ့ ရုိက္ခ်က္ျပင္းျပင္းကုိ လူတုိင္းနီးပါး ခံၾကရတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ မျပည့္စုံေသးဘူးဆုိရင္ေတာ့ မျပန္ပါနဲ႔ဦး။ ထြက္လာတ့ဲ ရည္ရြယ္ခ်က္ကုိ ရာႏႈန္းျပည့္မဟုတ္ရင္ေတာင္ ၇၀ ေလာက္ ရေအာင္ယူၿပီးမွ ျပန္ပါ။ စိတ္ကုိအားတင္းၿပီး ေလာကဓံကုိ ရဲရဲ ရင္ဆုိင္ပါ။ အဆုိးၿပီးရင္ အေကာင္းလာတတ္ၿမဲပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးႏုိင္ပါေစ။

ခင္မင္လွ်က္

ညီရဲ on 9 October 2011 at 08:33 said...

အရမ္းၾကီး မစဥ္းစားပါနဲ ့သူငယ္ခ်င္းေရ...
အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ သူဟာနဲ ့သူ အရာရာက ေနသားက်သြားမွာပါ...
ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသား ဘဝမွာ ျမန္ျမန္ေက်ာင္းျပီးခ်င္ေပမယ့္...
ခုခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားဘဝကို ျပန္ျပန္လြမ္းေနမိတာ...
ဘယ္ေတာ့မွ လုိတရ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးေလ...

လင္းေခတ္ဒီႏုိ on 9 October 2011 at 08:49 said...

အခ်ိန္ဆိုတာ အေကာင္းဆံုး သမားေတာ္ပါ . . အခ်ိန္အနည္းငယ္ေလာက္ အတြင္းမွာေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ကိုယ္ ဘာမွ မလုပ္မိေအာင္ . . ေလွ်ာ့ထားလိုက္ပါ . . . စိတ္ကို ျဖည္းျဖည္းေလး တည္ျငိမ္စြာ ထားျပီး . . ေျဖးေျဖးခ်င္း ဘာေတြ မလုပ္သင့္ဘူး လုပ္သင့္တာ ဘာေတြ ဆိုတာ စိတ္ေအးေအးထားျပီး ေတြးပါ . အသက္ရွဳသံကို ျဖည္ညွင္းစြား တည္ျငိမ္ေအာင္ ရွဳပါ . . . အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းတစ္ခုကို ပစ္ပစ္ ရရွိလာပါလိမ့္မယ္ . . .

ခင္မင္စြာျဖင့္
ဗညား

sosegado said...

က်ေနာ္လည္း ေမာ္လျမိဳင္မွာ ေမြးတာပါ၊ ေနာက္မွာ ေျပာင္းသြားရတာ။

jasmine(ေတာင္ၾကီး) on 9 October 2011 at 20:00 said...

သယ္ရင္းေရ...ကုိယ္လဲ ဒီဇင္ဘာပဲ
ဒါေပမယ္႔ေမေမအမၾကီးေဒၚကေက်ာင္အုပ္ဆရာမၾကီးဆုိေတာ႔ကုိယ္က
သူမ်ားေတြထက္၁ႏွစ္ေစာျပီးေက်ာင္းတက္ရတာ...၁၀တန္လဲေရာက္ေရာ
အသက္မျပည္႔လုိ႔ ၁ႏွစ္ေအာက္သြားေရာျဖစ္မလုိ႔
အဲတာမွတ္ပုံတင္ကုိလဲ၁ႏွစ္ၾကီးလုိက္ေတာ႔ေျဖလုိ႔ရသြားတယ္..ဟီးဟီး
ရယ္စရာေလးေတြေျပာျပတာေနာ္.....စိတ္မညစ္ပါနဲ႔
လူတုိင္းေပ်ာ္ေနတယ္လဲ မထင္နဲ႔ေနာ္...jas မွာဆုိစိတ္ညစ္စရာေတြအမ်ားၾကီးပဲ...အဲတာေတြရင္ေတာ႔ပုိျပီးစိတ္ညစ္ရမယ္...ဘာကုိမွလက္ထဲဆုပ္မထားနဲ႔ လြတ္ခ်လုိ႔ရတာအကုန္လြတ္ခ်လုိက္ေနာ္..ခ်စ္တဲ႔ jasmine

AH on 9 October 2011 at 20:24 said...

ဒီခ်ိန္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး အလယ္မွာ..... စိန္ပန္းေတြလည္း ပြင့္ေနျပီကြာ.... အခ်ိန္စက္၀ုိင္းမ်ားက ကုစားမစြမ္းႏုိင္ပါ..... အလြမ္းရယ္မေျပဘူး ေက်ာင္းသားဘ၀...

ေဆြေလးမြန္ said...

အၿဖဴအစိမ္း၀တ္ရတဲ႕ ေက်ာင္းသားဘ၀ေလးကေတာ႕ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ရဆံုးဆိုတာအမွန္ပဲ သယ္ရင္းေရ..

လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ေသာကတစ္ခုစီ အပူတစ္ခုစီကေတာ႕ ရွိၾကတာပါပဲ။
ခံစားရတဲ႕ ခံစားမႈအတိုင္းအတာခ်င္းေတာ႕ မတူညီၾကဘူးေပါ့.
ဒါေပမယ္႕ ငါတစ္ေယာက္တည္းမွ ဒီလိုၿဖစ္တယ္ဆိုၿပီးတာ႕ အားငယ္မေနနဲ႕ သယ္ရင္း..အခ်ိန္တစ္ခုကို ေက်ာ္သြားရင္ ေနတတ္သြားပါလိမ္႕ မယ္။
ရင္းႏွီးရတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ရွိရင္ ကုိယ္ဘာေတြ ၿဖစ္ေနတယ္ ဘာေတြခံစားေနလည္း ရင္ဖြင့္ပစ္လိုက္။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရြင္ေနပစ္လိုက္။ ဒါဆိုေပါ့သြားလိမ္႕ မယ္။

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) on 10 October 2011 at 02:30 said...

ညီမေလး
အားတင္းထားပါ
အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာေတာ႔ ၾကိဳေနမဲ႔သူေတြ ေသခ်ာေပါက္ ရွိမွာပါ
အိမ္ျပန္တဲ႔အခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္မလဲေနာ္
အဲဒီအခ်ိန္ကိုစိတ္က ေတြးျပီး စိတ္ညစ္တာရွိရင္လည္း ေျဖႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားပါ။
ကိုယ္႕မွာ ကိုယ္ကခ်စ္တဲ႔သူ ကိုယ္႕ကိုခ်စ္တဲ႔သူေတြ ရွိေနေသးတာဘဲေလ။
ဒီဇင္ဘာေမြးတာဆိုေတာ႔ ေမြးေန႔ေတာင္ နီးေနျပီဘဲ
ေန႔ရက္တိုင္းေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ေနာ္

ကိုရင္ on 10 October 2011 at 03:05 said...

http://madankoo.blogspot.com/2011/10/blog-post_09.html

ဒီမွာ လာဖတ္ ညီမေရ..အဆင္ေၿပပါေစ..

Anonymous said...

မ ..မြန္ ့ကို ေျပာျပတဲ ့ပုံျပင္ေလးကို ေမ့ မေနနဲ ့အုံး
မြန္ ့ေတာ့ မ ေျပာျပတဲ ့ပုံျပင္ကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေျပာျပျဖစ္တယ္
မ ..စိတ္ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းပါေစ..

မဒမ္ကိုး on 10 October 2011 at 09:09 said...

အရာအားလံုးကိုအခ်ိန္ကေက်ာ္ျဖတ္သြားလိမ္႕မယ္ ညီမေလးေရ ..
ေတာင္႕ထားပါကြဲ႕ အိမ္တိုင္းမွာဆားငန္သလို လူတိုင္းမွာအပူရွိၾကပါတယ္ .
ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲလို႕မေတြးပါနဲ႕

အဲလိုသာေတြးထားပါေနာ္

ခ်စ္တဲ႕
အမမဒိုးကန္

ျမေသြးနီ on 10 October 2011 at 15:26 said...

အခ်ိန္က လူကို ေျပာင္းလဲေစႏိုင္တယ္ ပစ္ပစ္ေရ...
တခ်ိန္မွာေတာ့ ခံစားမႈေတြ သက္သာရာ ရလာပါလိမ့္မယ္...
ေလာေလာဆည္မွာေတာ့ အားတင္းထားပါေနာ...
ဘ၀ဆိုတာ ရုန္းကန္ရင္ျဖင့္ အသက္၀င္ ရွင္သန္ေနတဲ့ အရာမ်ဳိးတဲ့... ။

ဟန္ၾကည္ said...

အင္း ဘေလာ့မလည္ျဖစ္ စာမေရးျဖစ္ေနတဲ့ အေတာအတြင္း ညီမေတာ္ ပစ္ပစ္တစ္ေယာက္ အေတာ္အေျခအေနဆိုးေနသကိုး...စိတ္ညစ္ပါသကြယ္ လိပ္ျဖစ္တာ အခြံထူလို႔...ဆိုတဲ့ သီခ်င္းလို ျဖစ္ေနပါပေကာလားကြယ္...ေလာကဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ ေလာေလာေလာေလာနဲ႔ က-ရတဲ့ ဇာတ္ပြဲလိုပဲ မျပည့္စံုတာေတြ၊ မဖူလံုတာေတြ တပံုတပင္ရွိေနရိုးက ထံုးစံမဟုတ္လား...ကိုယ့္ထက္ျမင့္တဲ့လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္မညစ္စမ္းပါနဲ႔ ငါ့ညီမရယ္....ကိုယ့္ထက္နိမ့္တဲ့လူေတြကို သနားေနလိုက္...ဒါဆိုရင္ ေရႊျပည္ႀကီးကိုလည္း အထုပ္ကေလးပိုက္ၿပီး ျပန္လာစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့...ကိုင္း...အစစ အရာရာ ရႊင္ရႊင္ျပျပနဲ႔ ဘ၀င္က်ပါေစ ခင္ႏွမ ပစ္ပစ္ေရ...

MGTHANT on 11 October 2011 at 01:14 said...

အေမရိကန္မွာ ေမြးတာလား... အေဖာ္စပ္မလို႔ ...

blackroze on 11 October 2011 at 03:34 said...

ဟုတ္တယ္ေမာင္သန္႕ အေမရိကန္မွာေမြးတာ
နင္လည္းအေမရိကန္မွာေမြးတာဘဲလား...

ျမစ္က်ဳိးအင္း on 13 October 2011 at 19:20 said...

“အလုပ္ကျပန္လာတိုင္းစဥ္းစားမိတာက အလုပ္လုပ္ရမဲ့ေန႕ရက္ေတြထဲကေန တရက္ေတာ့ကုန္ဆံုးသြားျပီ ဆိုတာကိုပါ ။”

ဟုတ္တယ္။ အတူတူပဲ။

စိတ္ညစ္ရင္ စာေတြဖတ္ေပါ့။ စာထဲစိတ္ႏွစ္ထားရင္ ေလာက ကို ေမ့သြားေတာ့တာပဲ။

Post a Comment

အဆင္ေျပသလိုသာ ေဝဖန္ခဲ့ပါေနာ္..

 

ခံစားမႈ႕သံစဥ္ Copyright © 2010 Design by Ipietoon Blogger Template Graphic from Enakei