18 June 2012

အမွတ္တရ ခံစားခ်က္မ်ား

Posted by blackroze at Monday, June 18, 2012
က်မစီမွာ အမွတ္တရေတြအမ်ားႀကီးပါဘဲေလ..
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီေန႕မွ ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ အမွတ္တရ ဆိုတဲ့ ဝတၳဳေလး ျပန္သြားဖတ္မိတယ္...
အလုပ္ကျပန္လာလို႕ Facebook ထဲဝင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ မိုးသက္နဲ႕ မိစံတို႕က ဝတၳဳစာအုပ္လင့္ေတြ တင္ထားတယ္ .... က်မလည္းမနက္ဖန္အလုပ္ 2ရက္ဆက္တိုက္ နားရမယ္...ေနာက္ျပီး မိုးေလဝသ ကလည္း မိုးရြာမယ္လို႕ေၾကျငာထားေတာ့ စာအုပ္ဖတ္တာ အေကာင္းဆံုးဘဲဆိုျပီး စာအုပ္ေတြပို႕ေပးလို႕ မိစံစီကေန ေတာင္းလိုက္မိတယ္...

ဆရာမ ဂ်ဴး ရဲ႕ အမွတ္တရ ဆိုတဲ့ ဝတၳဳ ကို က်မဖတ္ ဖူးတာၾကာပါျပီ ..။။အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဝတၳဳထဲက ဆရာမရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ ဆရာဝန္မေလး စုစုေထြးရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ကို ဖတ္ခဲ့ရတာေပါ့.. အဲတုန္းကလည္းဖတ္၇င္းနဲ႕ မ်က္ရည္က်မိတယ္ ထင္တယ္...
က်မျမန္မာျပည္မွာေက်ာင္းသူ ဘဝထဲကဆိုေတာ့ နဲနဲေတာ့ၾကာျပီေလ..အခု က်မ ဒီဝတၳဳေလး ကို ျပန္ဖတ္မိတယ္...ဒီတခါ ဖတ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ ဝတၳဳထဲက ဆရာဝန္ မေလးရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ အျပင္ က်မရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ခံစားခ်က္ေတြ ကိုပါ က်မေရာေထြးခံစားမိတယ္....။။

က်မစာအုပ္ကိုသာဖတ္ေနရတယ္...စိတ္ထဲမွာ စာအုပ္ထဲက ေရးထားတဲ့ စကားလံုးေတြအျပင္ က်မစိတ္ထဲ ခံစားမိတာေတြကိုပါ ..က်မျပန္ဖတ္ေနရ သလိုဘဲ....။ အရင္တေခါက္ဖတ္ ခဲ့တုန္းကေတာ့
ဆရာဝန္မေလး ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို ဖတ္ျပီး က်မငိုခဲ့ရတယ္....။။အခုတေခါက္ဖတ္ရတဲဲ့အခါမွာ
က်မရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ... က်မခံစားမိေနတာေတြ .... သိပ္မၾကာေသးတဲ့ အခ်ိန္ကာလတခုစီက က်မရဲ႕အမွတ္တရေတြ ..က်မေမွ်ာ္လင့္တႀကီးမက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ ေတြ ....ေနာက္ဆံုးမွာ တစစီရိုက္ခ်ိဳး ျပစ္တာ ခံလိုက္ရတဲ့ က်မရဲ႕ အခ်စ္ေတြ ..အဲတာေတြကိုခံစားမိျပီး က်မငိုခဲ့ရတယ္..
က်မအဲဒီဝတၳဳ ကိုဖတ္ရင္းနဲ႕ ငိုခဲ့ရတယ္....အခုတေခါက္ ငိုရတာက က်မရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ခံစားခ်က္ေတြေၾကာင့္ က်မရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ အမွတ္တရေတြေၾကာင့္ ငိုခဲ့ရတာ....။။။
ဆက္မဖတ္ပါနဲ႕ေတာ့ လို႕ မိစံကေျပာတယ္.....။။

ဒါေပမဲ့ က်မစဖတ္ကထဲက ျပီးေအာင္ျပန္ဖတ္မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ထားျပီးသား...ငိုရင္းနဲ႕ဘဲ..
ျပီးေအာင္ဖတ္ခဲ့တယ္...ေရြးခ်ယ္သြားတဲ့ သူတေယာက္နဲ႕ ေရြးခ်ယ္ခံလိုက္ရတဲ့ သူတေယာက္...။။

က်မနားထဲျပန္ၾကားေယာင္မိတယ္...တိုင္းရင္းသားသံခပ္ဝဲဝဲ နဲ႕ ပစ္ပစ္လို႕ ေခၚလိုက္တဲ့
ေခၚသံတစ္ခု...။။ ပါးခ်ိဳင့္နွစ္ဘက္ ေပၚေအာင္ ျပံဳးလိုက္တဲ့ အျပံဳးတစ္ခု....မေက်နပ္တာ တခုခု ရွိေနရင္ ျပံဳးေနရင္းနဲ႕ ခပ္စိုက္စိုက္ၾကည့္တတ္ တဲ့ အၾကည့္ေတြ ...အရာရာကိုျမိဳသိပ္နိုင္တဲ့
လူတေယာက္ ....လူတဘက္သားကိုအားနာလြန္းလို႕ အဲေလာက္အားမနာပါနဲ႕လို႕ ေတာင္
တားယူရတဲ့ လူတေယာက္..(သူကသူမ်ားကိုသာ အားနာတာပါ..က်မကိုက်ေတာ့ နဲနဲေလးမွေတာင္ အားမနာဘူးေလ...ရက္ရက္စက္စက္ကိုထား ခဲ့တာ )

က်မအဲဒီ ပံုရိပ္ေတြ..အဲဒီအျပဳံးေတြ...အဲဒီအၾကည့္ေတြ ..အဲဒီေခၚသံေတြကို
ျပန္ၾကားေယာင္မိေနတုန္းဘဲ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတုန္းဘဲ ျပန္တမ္းတမိေနတုန္းဘဲ....
အဲဒီပံုရိပ္ေတြ အၾကည့္ေတြ အျပံဳးေတြ အသံေတြက က်မကိုအႀကိမ္ႀကိမ္ ျဖတ္ရိုက္ေနသလိုပါဘဲ
အဲလိုခံစားခ်က္ေတြေၾကာင့္ က်မပံုရက္သားလဲေနျပီ...က်မ ခံနိုင္ရည္ရွိေအာင္ဘယ္ေလာက္ဘဲ
တည္ေဆာက္တည္ေဆာက္ တိုက္ဆိုင္မႈ႕ တခုတေလနဲ႕ဆံုတာေတာင္ ခံနိုင္ရည္မရွိခ်င္ဘူး...
ေန႕ရက္ေတြ အခ်ိန္ေတြ ကို အားတင္းျပီး က်မရေအာင္ျဖတ္သန္းေနတယ္....

ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘဲသိတယ္ ခံနိုင္ရည္ဆိုတာ တစက္ေလးမွေတာင္ မက်န္ေတာ့ဘူး..
မံႈဝါးဝါး မထင္ရွားတဲ့ အိပ္မက္ေတြနဲ႕ နိုးထလာတဲ့ ညေတြဆိုတာ မနည္းေတာ့ဘူး..
အိပ္မေပ်ာ္လို႕ တေယာက္ထဲ အေမွာင္ထဲ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ရင္းမိုးလင္းခဲ့ရတဲ့ ညေတြဆိုတာ
မနည္းေတာ့ဘူး... အလုပ္မွာ လူေတြမသိေအာင္ ႀကိတ္ငိုေနရတဲ့ ေန႕ေတြ
အိမ္မွာ လူေတြမသိေအာင္ ႀကိတ္ငိုေနရတဲ့ ညေတြ ...ခ်ည္နဲ႕နဲ႕ နဲ႕ ျပန္တည္ေဆာက္ေနရတဲ့
က်မရဲ႕အနာဂတ္ေတြ ..တစစီလိုက္ေကာက္ေနရတဲ့ က်မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြ
အေဝးႀကီးကိုလႊင့္ျပစ္တာခံလိုက္ရတဲ့ က်မရဲ႕ အခ်စ္ေတြ ...။။။

က်မစီမွာ ဘာမွကိုမရွိေတာ့ဘူး
ဘာမွကိုမက်န္ေတာ့ဘူး...အစိတ္စိတ္အပိုင္းပို္င္း က်ိဳးျပက္သြားတဲ့ နွလံုးသားတစ္ခုဘဲက်န္ေတာ့တယ္
ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္ေနတဲ့ အေတြးေတြဘဲက်န္ေတာ့တယ္..
က်မအတြက္ဒီခံစားခ်က္ေတြကေတာ့  တကယ္ကို အမွတ္တရပါဘဲ...တသက္လံုးအတြက္ပါဘဲေလ..
ဒါေတြဟာ ဝဋ္ေၾကြးေတြဆိုရင္  ဒီဝဋ္ေၾကြးေတြအကုန္လံုးကို  ဒီဘဝမွာဘဲ  ကုန္ေအာင္ဆပ္ခဲ့ပါရေစလို႕
က်မဆုေတာင္းတယ္......။။

သူသာၾကားနိုင္မယ္ဆိုရင္
က်မကိုဘာလုိ႕အဲေလာက္ရက္စက္ခဲ့ရတာလည္း
ဘာလို႕အဲေလာက္ ခံစားရေအာင္ လုပ္ခဲ့ရတာလည္း
ဘာလို႕ငိုရေအာင္လုပ္ရက္ရတာလည္း
က်မေမးလိုက္ခ်င္တယ္ ..... ....... .... ..... ....။။။။

ပစ္ပစ္
18.6.2012 AM 4:08

17 comments:

ေႏြေတးရွင္(မင္းဧရာ) on 18 June 2012 at 08:08 said...

ဘယ္သူ ဘာလဲဆိုတာ အေျခေန အခ်ိန္အခါကပဲ အဆံုးအျဖတ္ေပးသြားတာပါ လူတိုင္းစီမွ အတိတ္ဆိုတာ ရွိတာေပါ့ အားတင္းျပီးေတာ့သာ ေလွ်ာက္လွမ္းပါ တတ္သိနားလည္မွဳ႕ရွိတဲ့သူကိုသာ ေရြးခ်ယ္ပါ မိမိရဲ႕ ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ျခင္တယ္ ဆိုရင္ေပါ့။

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) on 18 June 2012 at 08:30 said...

က်န္းမာေရးဂရုစုိက္ပါ။

ေမ့ပစ္တတ္တ့ဲသူကုိ ေမ့ပစ္တတ္ဖုိ႔ဘဲ ႀကိဳးစားပါ။ သတိရစရာ အမွတ္ရစရာ တစ္ခုခု ရွိေနရင္ မၾကည့္ျဖစ္ မျမင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ မဆုံႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ေသခ်ာသြားရင္ ဆုံခဲ့တာေတြကို ႀကိဳတင္ၿပီး ႏွစ္အေတာ္ၾကာလာတဲ့အခါ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနေအာင္ ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ပါ။

ေမ့ပစ္လုိက္ေတာ့လုိ႔ ရက္စက္စြာ မတုိက္တြန္းခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္က ေ၀ဒနာေတြ ေစတနာေတြ ၾကင္နာတာေတြ နာက်င္တာေတြကို ကုစားေပးပါလိမ့္မယ္။

ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဟုိတုန္းက ၾကည္နူးခဲ့သမွ်ကို ေၾကကြဲမႈေတြနဲ႔ အစားထုိးၿပီး လဲက်ေနမယ္ဆုိတာ နားလည္ပါတယ္။ ကုိယ္ခ်င္းလဲ စာပါတယ္။

ငိုမေနပါနဲ႔ေတာ့။ မ်က္ရည္ေတြ သိမ္းလုိက္ပါေတာ့။ မ်က္ရည္ဟာ အေျဖမဟုတ္ဘူး။ အေျဖက ကုိယ္ ဘယ္ေလာက္ ၾကည္ႏူးႏုိင္ခဲ့သလဲ ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ ေၾကကြဲႏုိင္မလဲဆုိတာကုိ စဥ္းစားၿပီး ညီမွ်ျခင္းထုိးကာ အေျဖရွာရမွာ ျဖစ္တယ္။

ကမၻာေပၚမွာ လူအေယာက္တစ္ရာမွာ ကိုးဆယ့္ကုိးေယာက္က အသဲကြဲဖူးၾကတယ္။ ေၾကကြဲဖူးၾကတယ္။ ဒါဆုိ ဒီလုိ အသဲကြဲေနတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ပါလားဆုိၿပီး အားယူရမယ္။ အားတင္းရမယ္။

ခ်စ္တတ္တဲ့ခ်စ္သူကုိ သူခ်စ္တာထက္ ခ်စ္ျပရမယ္။ မုန္းတတ္တဲ့ ခ်စ္သူတုကို ဘ၀ထဲက စိတ္ထဲက ရာသက္ပန္ ေမ့ပစ္ရမယ္။ ရာသက္ပန္ အၿပီးထုတ္ပစ္ရမယ္။

ရင္ကုိေကာ့ပါ။ ေခါင္းကိုေမာ့ပါ။ အသက္ကုိ ျပင္းျပင္းရွဴထုတ္ပါ။ မနက္ဖန္ကစၿပီး ဘ၀သစ္ကုိ တည္ေထာင္ပါ။ မနက္ဖန္ေရာက္ရင္ မေန႔က ငါဟာ ဒီေန႔ငါ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ယုံၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ပါ။ လဲက်ၿပီးတုိင္း ျပန္မထႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ ေလာကႀကီးမွာ ဒုကၡိတေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ။ အာလုံး ၀က္မေလး လုပ္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ဒါပါဘဲ။

က်န္းမာေရးဂရုစုိက္ပါ။

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) on 18 June 2012 at 08:31 said...

က်န္းမာေရးဂရုစုိက္ပါ။

ေမ့ပစ္တတ္တ့ဲသူကုိ ေမ့ပစ္တတ္ဖုိ႔ဘဲ ႀကိဳးစားပါ။ သတိရစရာ အမွတ္ရစရာ တစ္ခုခု ရွိေနရင္ မၾကည့္ျဖစ္ မျမင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ မဆုံႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ေသခ်ာသြားရင္ ဆုံခဲ့တာေတြကို ႀကိဳတင္ၿပီး ႏွစ္အေတာ္ၾကာလာတဲ့အခါ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနေအာင္ ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ပါ။

ေမ့ပစ္လုိက္ေတာ့လုိ႔ ရက္စက္စြာ မတုိက္တြန္းခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္က ေ၀ဒနာေတြ ေစတနာေတြ ၾကင္နာတာေတြ နာက်င္တာေတြကို ကုစားေပးပါလိမ့္မယ္။

ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဟုိတုန္းက ၾကည္နူးခဲ့သမွ်ကို ေၾကကြဲမႈေတြနဲ႔ အစားထုိးၿပီး လဲက်ေနမယ္ဆုိတာ နားလည္ပါတယ္။ ကုိယ္ခ်င္းလဲ စာပါတယ္။

ငိုမေနပါနဲ႔ေတာ့။ မ်က္ရည္ေတြ သိမ္းလုိက္ပါေတာ့။ မ်က္ရည္ဟာ အေျဖမဟုတ္ဘူး။ အေျဖက ကုိယ္ ဘယ္ေလာက္ ၾကည္ႏူးႏုိင္ခဲ့သလဲ ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ ေၾကကြဲႏုိင္မလဲဆုိတာကုိ စဥ္းစားၿပီး ညီမွ်ျခင္းထုိးကာ အေျဖရွာရမွာ ျဖစ္တယ္။

ကမၻာေပၚမွာ လူအေယာက္တစ္ရာမွာ ကိုးဆယ့္ကုိးေယာက္က အသဲကြဲဖူးၾကတယ္။ ေၾကကြဲဖူးၾကတယ္။ ဒါဆုိ ဒီလုိ အသဲကြဲေနတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ပါလားဆုိၿပီး အားယူရမယ္။ အားတင္းရမယ္။

ခ်စ္တတ္တဲ့ခ်စ္သူကုိ သူခ်စ္တာထက္ ခ်စ္ျပရမယ္။ မုန္းတတ္တဲ့ ခ်စ္သူတုကို ဘ၀ထဲက စိတ္ထဲက ရာသက္ပန္ ေမ့ပစ္ရမယ္။ ရာသက္ပန္ အၿပီးထုတ္ပစ္ရမယ္။

ရင္ကုိေကာ့ပါ။ ေခါင္းကိုေမာ့ပါ။ အသက္ကုိ ျပင္းျပင္းရွဴထုတ္ပါ။ မနက္ဖန္ကစၿပီး ဘ၀သစ္ကုိ တည္ေထာင္ပါ။ မနက္ဖန္ေရာက္ရင္ မေန႔က ငါဟာ ဒီေန႔ငါ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ယုံၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ပါ။ လဲက်ၿပီးတုိင္း ျပန္မထႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ ေလာကႀကီးမွာ ဒုကၡိတေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ။ အာလုံး ၀က္မေလး လုပ္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ဒါပါဘဲ။

က်န္းမာေရးဂရုစုိက္ပါ။

ကိုရင္ on 18 June 2012 at 08:49 said...

အဲ့ဒီအတြက္ အေၾကာင္းၿပခ်က္ ရွိမယ္မထင္မိဘူး..
တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ ရိုက္တဲ့လူမွာခ်ည္းအၿပစ္မရွိပါဘူး..
သိသိၾကီးနဲ႔ အရိုက္ခံတဲ့လူဆီမွာလည္း အၿပစ္ရွိတယ္လို႔ ယူဆလို႔ရပါတယ္။
စီအိုင္ေအက ပစ္ပစ္ပဲ.. အဲ့တာကိုေတာ့ နားလည္မွာပါ :)

မဒမ္ကိုး on 18 June 2012 at 09:12 said...

ဘယ္လိုမွမန္႕မရလို႕ ရတဲ႕ဘေရာင္ဆာကေန၀င္မန္႕သြားတယ္ မီးေလး

သိပ္ကိုနာက်င္တယ္ ဖတ္ရတဲ႕သူေတာင္ သိပ္ကိုနာက်င္တယ္ .
အခ်ိန္တစ္ခုနဲ႕ကုစားပါ ကိုယ္႕ကိုမခ်စ္တဲ႕သူထြက္သြားတာ ခ်စ္တဲ႕သူေတြေတြထပ္လာပါလိမ္႕မယ္

ခ်စ္တဲ႕ မားမား

AH on 18 June 2012 at 11:48 said...

အခ်ိန္က အရာရာကို ကုစားသြားမွာပါ စံုေထာက္ၾကီးရယ္... ဘ၀ဆိုတာက ဓားသြားထက္က ပ်ားရည္စက္လိုပါပဲ.. အငိုနဲ႕ ေမြးခဲ့ၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ခဏ ခဏ ၀မ္းနည္းရ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ရ၊ ၾကည့္ႏူးရ၊ ေၾကကြဲရတာ... ဒီၾကားထဲ ပ်ားရည္စက္ကေလးေတြကို တစ္ရိႈက္မက္မက္ ခံုမင္လို႕......

စံပယ္ခ်ိဳ on 18 June 2012 at 14:41 said...

.တိုင္းရင္းသားသံခပ္ဝဲဝဲ နဲ႕ ပစ္ပစ္လို႕ ေခၚလိုက္တဲ့
ေခၚသံတစ္ခု...။။ ပါးခ်ိဳင့္နွစ္ဘက္ ေပၚေအာင္ ျပံဳးလိုက္တဲ့ အျပံဳးတစ္ခု....မေက်နပ္တာ တခုခု ရွိေနရင္ ျပံဳးေနရင္းနဲ႕ ခပ္စိုက္စိုက္ၾကည့္တတ္ တဲ့ အၾကည့္ေတြ ...အရာရာကိုျမိဳသိပ္နိုင္တဲ့
လူတေယာက္ ....လူတဘက္သားကိုအားနာလြန္းလို႕ ------
ပစ္ေရ အဲတာေလ တခါေျပာျပဖူးထားတာမွတ္မိေနတယ္
ေမးရမွာအားနာလုိ႔ဘယ္လုိစျပီးေမးရပါ႔မလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ပါပဲ
ခ်စ္တဲ႔ အမဂ်က္

မိုးေငြ႔........ on 18 June 2012 at 14:42 said...

ဒီလိုခံစားမႈမ်ိဳးကို လြန္ခဲ႔တဲ႔ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ခံစားခဲ႔ဖူးတယ္ ...။ ခုခ်ိန္မွာျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ဘူး...။ အခ်ိန္ကကုစားသြားမွာပါ...။ ႏွလံုးသားဟာ ကြဲအက္ဖူးမွသာလွ်င္ ႏွလံုးသားအစစ္ျဖစ္တယ္တဲ႔..။

Snow May on 19 June 2012 at 01:39 said...

အစ္မေရ ဖတ္ျပီးေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမလဲေတာင္မသိဘူး.. ထပ္တူထပ္မွ်ကို ခံစားဖူးပါတယ္..။ ၾကာလာရင္ သူ႔ထက္ေတာင္ ကိုယ့္အေပၚကို ပိုခ်စ္တဲ့ ပိုဂရုစိုက္တတ္တဲ့ခ်စ္သူ ေတြ႔လာတတ္တယ္.. ကိုယ္ေတြ႔ပါ

Anonymous said...

ပစ္ပစ္ေလးေရ..
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေရးတတ္တဲ့ပစ္ပစ္ရဲ ့စာေလးေတြဖတ္ျပီးအျမဲျပံဳးေနခဲ့မိတာ။ ဒီေန ့ေရာက္လာမိေတာ့စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ တစ္ဆက္တည္းစာေတြဆက္တုုိက္ဖတ္လိုုက္တယ္လြတ္သြားတာေတြကိုု။
ငယ္ငယ္တုုန္းကခံစားခ်က္ေတြျပန္သတိရမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ေလ..
ကုုိယ့္ကိုုအေလးမထားတဲ့လူတစ္ေယာက္မရွိတာနဲ ့
ကုုိယ့္ဘ၀ဟာဘာမွမျဖစ္သြားပါဘူး။
ရင့္က်က္သြားတာကအျမတ္ပါ။
ေနာင္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ေတာ့ေမ့သြားတာဘဲ။ လြမ္းတာကိုုေတာ့နာတာနဲ ့ဘဲေျဖ။
ကုုိယ့္ေဘးမွာကိုုယ့္ကိုုတစ္ကယ္ခ်စ္ခင္တဲ့သူေတြအမ်ားၾကီးရိွေနပါေသးတယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစကြယ္။
အိုုင္အိုုရာ

ျမတ္ပန္းႏြယ္ said...

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ပစ္ပစ္ေရ..
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ငိုခ်င္ရက္လက္တို႔ျဖစ္ေစမယ္႔စာမ်ိဳးေတြ ေလာေလာဆယ္မွာ မဖတ္ေသးနဲ႔ဦး ညီမေလး။ း) အေပၚက ေျပာၾကသလိုေပါ႔။ ကိုယ္ ကံေကာင္းတာက သူ႔ထက္သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ႔သူနဲ႔ ေတြ႕ရမွာမို႔။ သူ ကံဆိုးသြားတာက သူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို ဆံုးရႈံးလိုက္တာမို႔။ ရင္႔က်က္သြားမယ္႔ ႏွလံုးသားက အျမတ္ပါ ညီမေလးေရ။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင္႔
ျမတ္ပန္းႏြယ္

ညိမ္းႏိုင္ on 20 June 2012 at 21:18 said...

မေမ့ႏိုင္တဲ့သူကို ေမ့ဖို႔မေျပာရက္ပါဘူး...၊သံယာဇဥ္ဆိုတာျဖတ္ဖို႔ခက္ေပမယ့္
သူ႕ကိုျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ဓားတစ္ေခ်ာင္းကေတာ့ရွိပါတယ္။အဲ့ဒါ "အခ်ိန္" ပါပဲ တူမေလး
ရယ္....။

ေတာက္ပၾကယ္စင္ on 21 June 2012 at 23:49 said...

လြမ္းတာ လြမ္းတာေပါ့ ပစ္ပစ္ရယ္၊ က်န္းမာေရးမေကာင္းရင္ ကိုယ္ပဲ ခံရမွာ၊ ဒီေတာ့ က်န္းမာေအာင္ ေနေနာ္။

Angelhlaing(May everybody be happy and healthy! on 24 June 2012 at 05:02 said...

အလြမ္းေတြထဲမွာ ေမွ်ာေနရတာ ေမာေနေပမယ့္ ရုန္းထြက္လို႕ မရေသးဘူးလို႕ နားလည္ထားပါတယ္မမေရ..အားတင္းထားပါလို႕...

san htun on 24 June 2012 at 10:53 said...

Time is great healer. Take care.

phung bella on 29 June 2012 at 18:24 said...

hi beautiful blog. We have a big classified site in Myanmar. Please visit us back at: http://ads.com.mm/?cid=4fd60e51e4b0fa6db841e336&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_phung&utm_source=ads_lb_blog&utm_medium=lb_blog

Anonymous said...

မ.. အမွတ္တရေတြက ရင္ကိုနာက်င္ေစပါတယ္..
မ ..စာေလးေတြဖတ္ပီး ထပ္တူခံစားသြားတယ္.

ခ်စ္တဲ့ မြန္

မ ကိုေအာ္လိုင္းမွာမေတြ ့ဖူးေနာ္ ..ေနေကာင္းတယ္မဟုတ္လား
သတိရလို ့ပါ..

Post a Comment

အဆင္ေျပသလိုသာ ေဝဖန္ခဲ့ပါေနာ္..

 

ခံစားမႈ႕သံစဥ္ Copyright © 2010 Design by Ipietoon Blogger Template Graphic from Enakei