Tonight ... feeling ...

က ်မ စာမေရးျဖစ္တာၾကာျပီ ။ လနဲ႕ေတာင္ခ်ီ ျပီထင္ပါသည္ ။
ဒီၾကားထဲ ဘယ္မွလည္း သြားသြားလာလာ မရွိ..ဘာမွလည္း လႈပ္လႈပ္၇ွား ရွားမလုပ္ျဖစ္ ..
အလုပ္နဲ႕ အိမ္ကလြဲျပီး ဘယ္မွလည္းမေရာက္ျဖစ္  ။
ပိုဆိုးတာက ကြန္ျပဴ တာ ေဇာ္ဂ ်ီေဖာင့္ လြဲေနတဲ့ ကိစၥကလည္း တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္လုပ္လည္း
အဆင္မေျပ ။   ် ေတြ ရိုက္ရင္ တလြဲေတြျဖစ္ ... က ် ကိုရိုက္ရင္ space bar ျခားျပီး ရိုက္မွ အဆင္ေျပသည္
က ရိုက္ျပီးတာနဲ႕  ်ရုိက္လုိက္ရင္ က ် မျဖစ္ေတာ့ဘဲ က အထဲကို  ် က ေရာက္သြားျပီ ဂ်ာ ဆိုျပီး ျဖစ္ေနေတာ့ သည္ ။ space ျခားျပီးရိုက္ေတာ့ ရိုက္တုန္းက အဆင္ေျပေပမဲ့ တင္လိုက္ျပီးလို႕ ျပန္ဖတ္ရင္ ကၾကီး ေဘးနားမွာ   ် က ကပ္မေနဘဲ စာတလံုးစာ ျခားေနျပန္ေရာ ။
စိတ္ပ်က္စရာ ။။။။

ေနာင္ေရး ေရွ႕ေရး ေတြးေတာ ထားသမွ ် ကလည္း တကယ္လုပ္ခါနီးလာေလ အဆင္မေျပေလ ။
ကိုယ္ကဘဲ ညံလြန္းခဲ့တာလား  ..ကံကိုကဘဲမေကာင္းလြန္းတာလား ..ဘုရားသာလွၽင္ေသခ ်ာသိမည္ထင္သည္ ။

အဆင္မေျပမႈ႕မ ်ား ႀကံဳ လာေလ.. ဘုရားတရားကိုသာ ပိုျပီးအာရံုသြင္းျဖစ္ေလ... ဘုရားအဆံုးအမ တခ ်ိဳ ႕ကို နားေထာင္ျဖစ္သည္ ... တရားေတာ္ေတာ္ မ ်ားမ ်ား ကို      နားေထာင္ျဖစ္သြားသည္ ။
စိတ္ကုိလည္း အတတ္နိုင္ဆံုး  ထားတတ္ေအာင္ႀကိဳး စားခဲ့သည္  ။
ကံ ..ကံ  ၏ အက ်ိဳ းတရား ေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာသမွၽ ေသာ အ၇ာမ ်ားကို ေရွာင္လြဲလို႕ မရနိုင္ေပမဲ့
ရင္ဆိုင္နိုင္ေအာင္ေတာ့ ျပင္ဆင္ထားခဲ့နိုင္ျပီလို႕ ထင္မိပါသည္ ။

ဒီညအတြက္ကေတာ့ ေရးစရာ မ ်ား မ်ားစားစား မရွိေပမဲ့လည္း ဘေလာ့ေလး ဖုန္ခါသည့္ အေနျဖင့္
အိပ္ခါနီး  မွတ္တမ္းေလးသေဘာေရးလုိက္ပါသည္  ။

အဆင္ေျပျခင္း မ်ားကိုသာ          လူသားတိုင္းပိုင္ဆိုင္နိုင္ပါေစ ... ။။။

ပစ္ပစ္
Am 1:50
11.10.2015
 

ဖိနပ္ေလးတရံ

က ်ေနာ ္က ဖိနပ္ေလးတရံ ဆိုပါေတာ႔ ဗ ်ာ  ။

ဖိနပ္ဆိုတဲ့ အတိုင္း ေျခမွာ စီးၾကတာ ဆိုေတာ႕ က ်ေနာ္က အျမဲတမ္း အနင္းခံ ပစၥညး္တခုပါ ။
ေန႕စဥ္ အသံုးျပဳ ခံရတဲ့ပစၥည္းတခုဆိုေတာ႕ အျမဲတမ္း သစ္လြင္ေနတာဘယ္ရွိမလည္းဗ ်ာ ။

ၾကာေတာ့ လည္းေဟာင္းႏြမ္းလာတာဘဲေပါ့  ။  ဖိနပ္ဆိုတာကလည္း ေဟာင္းလာရင္ လြင့္ျပစ္ဖို႕ဘဲ ရွိေတာ႕တာေလ ။အသစ္စက္စက္ ဘဝမွာေတာ႔ အသံုးေတာ္ခံေပါ ့ ။ေဟာင္းႏြမ္းလာရင္ေတာ႔  အစြန္႕ျပစ္
ခံရတာေပါ့ ။

က ်ေနာ ္ကိုဆိုင္ကေန သခင္က ဝယ္လာခဲ့တုန္းက က ်ေနာ ္က သိပ္လွ သိပ္သစ္လြင္ေနတဲ့ကာလေပါ့ ။ က ်ေနာ ္႔သခင္စီမွာ က ်ေနာ္ အခ ်ိန္ၾကာၾကာေနခြင့္ရခဲ့ပါတယ္ ။ သခင္ကစည္းကမ္းရွိတာလည္းပါတာေပါ့ ။


သခင္နဲ႕ အတူတူ အလုပ္အတူတူ သြားခဲ့ဖူးတယ္ ။ခရီးလည္းအတူတူ သြားခဲ့ဖူးတယ္..။ေနရာ မ ်ိဳး စံုေျခရာ ျခင္းထပ္ေအာင္ သြားခဲ႔ဖူးတယ္ ။

ဒါေပမဲ့လည္း
ေႏြ..မိုး... ေဆာင္း...ဒီရာသီ ေတြ ျဖတ္သန္းျပီးတဲ့အ ခ ်ိန္မွာေတာ႔  က ်ေနာ္ လည္းဇရာရဲ႕ သေဘာတရား အရ အိုးမင္းေဟာင္းႏြမ္းလာေတာ့တာေပါ့ ။
တေန႕မွာေတာ့ က ်ေနာ္ရဲ႕ သခင္ဟာ က ်ေနာ္လို အမ ်ိဳးအစားတူ ဖိနပ္ေလး တရံကို ဝယ္လာခဲ့တယ္ ။
သူကအသစ္ က ်ေနာ္ ကအေဟာင္း ဆိုပါေတာ့ ။က ်ေနာ္ လည္း အသစ္ဘဝကေန ေဟာင္းလာခဲ့တာဘဲေလ။။
တေန႕မွာေတာ့ က ်ေနာ္ ဘယ္ကို သြားရမလည္းဆိုတာ ႀကိဳ သိျပီးသားပါ ။

သခင္ဟာ က ်ေနာ္ ကို အသံုးမျပဳ ေတာ့ တာကလြဲလို႕ က ်ေနာ ့္ကို ေလွကား အဆင့္ေလးတခုမွာ
ေနရာေပးထားဆဲပါ ။ဒီေနရာဟာ က ်ေနာ္ အတြက္အျမဲတမ္း ဟုတ္ဘူးဆိုတာလည္း က ်ေနာ္ အလိုလို သိေနခဲ့ပါ သည္။

ဒါေပမဲ့လည္း  ေနခြင့္ေပးသေလာက္ေလးေတာ့ ေနလို႕ရခဲ့ပါ သည္။
မိုးေတြရြာေနတဲ့ တေန႕မွာ သခင္က က ်ေနာ္ကို တျခားေသာ အသံုးမလိုေတာ့တဲ့အရာေတြ နဲ႕ အတူ
အိတ္တခုထဲ ထည့္ ထားခဲ့သည္ ။ ေလွာင္ပိတ္ေနတဲ့ အိတ္ကေလးထဲ က ်ေနာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနမိသည ္။ေသခ ်ာ ျပီေပါ့ ။က ်ေနာ ္သခင့္ကို နႈတ္ဆက္ရေတာ့မယ္ဆိုတာ ။
က ်ေနာ ္လိုအမ ်ိဳ းတူ တျခားေသာ ဖိနပ္ေလးေတြလည္း စိတ္မေကာင္းၾကဘူးေပါ့ ဗ ်ာ ။

ေန႕လည္ဘက္ မွာေတာ့အမႈိုက္ကားနဲ႕အတူ ပစၥည္းအေဟာင္းေတြ သိမ္းတဲ့ ကားလာတဲ့အခါမွာ က ်ေနာ္ ကို ထည့္ထားတဲ့ကြ ်တ္ကြ ်တ္အိတ္ေလး ကို ယူျပီး အဲဒီကားေပၚက လူႀကီးကိုလွမ္းေပး လုိက္ပါတယ္။
အိတ္ကေလးလွမ္းေပးျပီးေတာ့ သခင္က ခ ်က္ခ ်င္း လွည့္ထြက္မသြားပါဘူး..
က ်ေနာ ္႔ကို ထည့္ထားတဲ့ အိတ္ကေလးကို လွမ္းၾကည့္ေနပါတယ္ ။
က ်ေနာ ္လည္း သိလုိက္ပါတယ္  ..က ်ေနာ ့္သခင္လည္း က ်ေနာ ့္လိုဘဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ။

 " သခင္ရာ..စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ပါနဲ႕ ..က ်ေနာ ္နားလည္ပါတယ္ ။ ဖိနပ္တရံျဖစ္လာရင္ ဘယ္လိုအဆံုးသတ္မလည္းဆိုတာ ႀကိဳသိျပီးသားပါ ဗ ်ာ ။က ်ေနာ ့္အတြက္ မခံစားပါနဲ႕ ။
က ်ေနာ ္ ဟာ ဖိနပ္လို႕ ျဖစ္တည္လာကထဲက အဆံုးသတ္ဘယ္လိုလာမယ္ဆိုတာ အေပၚ
ရင္ဆိုင္ဖို႕ သတၱိေမြးထားျပီးသားပါ။ခံနိုင္ရည္ရွိျပီးသားပါ ။က ်ေနာ္တို႕ ဖိနပ္ေတြနဲ႕ စြန္႕ျပစ္ ျခင္းဆိုတာ
တိုက္ရိုက္အခ ်ိဳ းက ်ေနတဲ့ ညီမႇ ်ျခင္းတခုပါဘဲ ဗ ်ာ ။ "

မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြက ်ေနဆဲ ..အမႈိက္ကားကလည္း တီးလံုးသံေလး တညံညံနဲ႕ ..
မိုးဖြဲေလးထဲရပ္ျပီး အမႈိက္ကား ထြက္လာရာ စီ ၾကည့္ေနတဲ့ က ်ေနာ ့္သခင္ ....
က ်ေနာ ္အက ်ယ္ႀကီးေအာ္ျပီး နႈတ္ဆက္လိုက္တယ္ ။သခင္ၾကားမွာပါေနာ္... ။

 " သခင္ေရ. က ်ေနာ္သြားေတာ့မယ္ေနာ္..နႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ဗ ်ာ ။ "

ပစ္ပစ္
Am 2:55
8.9.2015

(က ်မ စီးေနတဲ့ ဖိနပ္အမည္းေလးဟာ ေဟာင္းႏြမ္းလြန္းလွပါျပီ .ေနာက္ထပ္ဖိနပ္အသစ္ေလး
ေျပာင္းစီးေနေပမဲ့လည္း စီးခဲ့ဖူးတဲ့ ဖိနပ္အေဟာင္းေလးကို ခ ်က္ခ ်င္းမလြင့္ျပစ္ရက္ပါဘူး ။
ဒါေပမဲ့လည္း အျမဲတမ္းသိမ္းထားဖို႕ ဆိုတာမျဖစ္နိုင္တဲ့ အတြက္ က ်မ လြင့္ျပစ္ခဲ့ရတယ္။
ကိုယ္နဲ႕အတူအႀကာႀကီးရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ပစၥည္းတခု ျဖစ္တာမို႕ စိတ္ထဲလည္း တမ ်ိဳး ခံစားမိပါတယ္ ။
အဲတာနဲ႕ဘဲ စာတပုဒ္ စီျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ )

ဂစ္တာေလးတလက္အေၾကာင္း

ဂစ္တာေလးတလက္အေၾကာင္းေျပာျပပါရေစ...


ကၽမ ငယ္ငယ္တုန္းက ေကၽာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို ေတာက အဘြားအိမ္မွာ အေမက သြားသြားထားေနၾကပါ .။ အိမ္မွာ ညီအမနွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္လြနး္လို႕ပါ ..အရုပ္လုတယ္..မုန္႕လုတယ္..ဖိနပ္လုတယ္..အကၽီလုတယ္.. လုစရာပစၥည္းအသစ္မရွိရင္ အိမ္မွာေမြးထားတဲ႕ေၾကာင္ကို လုပါတယ္.. အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ဘဲထင္ပါတယ္..ေမြးထားတဲ့ ေၾကာင္ ေတြက ခဏခဏ အိမ္ကေနထြက္ေျပးပါတယ္.. ေနာက္ဆံုးမေတာ့ ေကၽာင္းပိတ္ရက္ ေရာက္ပီဆို အေမက မဲနႈိက္ပါတယ္..ေတာကို ပို႕ဖို႕ပါ ။ အစပိုင္းကေတာ့ ေကၽာင္းပိတ္ျပီ ဆိုတာနဲ႕ ညီအမနွစ္ေယာက္လံုး အထုပ္ျပင္ နယ္ကေန အမတေယာက္ေလာက္ရန္ကုန္တက္လာျပီး  ကၽမတို႕ညီအမကို လာေခၚပါတယ္..အေမက အဘြားတို႕ကို ကန္ေတာ့တဲ့ ပစၥည္း ..လက္ေဆာင္ေတြနဲ႕ အတူ ကၽမနဲ႕ ညီမေလးကို တခါထဲထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္ ။ ေကၽာင္းဖြင့္ခါနီးေရာက္ရင္ အေမ က ေတာ ကို လိုက္လာေခၚပါတယ္  ကၽမတို႕ညီအမ ကအေမနဲ႕ ျပန္လိုုက္လာေပါ ့ ။

အစပိုင္းတနွစ္ေလာက္က ျပသနာ မရွိေပမဲ့ ေနာက္နွစ္ေတြမွာေတာ့ ေတာက အဘြားက အေမရဲ႕ရင္နွစ္သည္းခၽာ သမီးရတနာေလးေတြျဖစ္တဲ့
ကၽမတို႕ ညီအမ နွစ္ေယာက္ကိုလည္း ပူးတြဲဲျပီး လက္မခံေတာ့ပါဘူး..။
တေယာက္ခၽင္းစီဘဲပို႕ပါလို႕ အေၾကာင္းၾကားစာပို႕လာပါတယ္ ။
အဲကထဲကစျပီးေတာ့ အေမက ေကၽာင္းပိတ္ရက္ေရာက္ျပီဆိုတာနဲ႕
မဲနႈိုက္တဲ့စနစ္ကို စကၽင့္သံုးပါတယ္..မဲကနွစ္လိပ္ထဲပါ အရင္ နဲ႕ေနာက္ ..
အရင္ ဆိုတာကို နႈိက္မိတဲ့သူက ေတာကို အရင္သြားရမယ္..တလ ေနရမယ္..
တလျပည့္ရင္ ေနာက္တေယာက္ကို လာပို႔မယ္.. အရင္ေရာက္ေနတဲ့တေယာက္ကို ျပန္ေခၚသြားမယ္..အဲလုိအစီအစဥ္နဲ႕ပါ ။
အဲေလာက္ဆို ကၽမတို႕ညီအမ အေၾကာင္း သိေလာက္ျပီ ထင္ပါတယ္။
ေျပာခၽင္တာက ေကၽာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ေတာသြားေနရတယ္ဆိုတာပါ ။

ေတာဆိုေတာ့လည္း ဘာရွိမွာလည္း ...ေတာသဘာဝ လြတ္လပ္ေအးေဆး
ကစားလို႕ရေပမဲ့ ျမိဳ႕ လိုေတာ့  TV တို႕ ရုပ္ရွင္တို႕ မရွိဘူးေလ.. တခါတေလ ပၽင္းလာရင္ အိမ္ကအကိုေတြတီးတဲ့ ဂစ္တာကို ယူယူ ကလိရာကေန ကၽမ ဂစ္တာ နည္းနည္းပါးပါးတီးတတ္လာတယ္..သူတို႕ျပေပးထားတဲ့ လက္ကြက္ေလး နွစ္ခုသံုးခုေလာက္ေပါ့ ..အဲဒီတုန္းကစည္သူလြင္ရဲ႕
အခၽစ္ေရ ကိုယ္ေၾကာင့္ ...ဆိုတာ သိပ္ေခတ္စားေပါ့ ...
အဲလက္စ္ ရဲ႕ မ ..မခၽစ္လို႕ မျဖစ္..တို႕ ဘာတို႕ေပါ့ ...အကိုေတြစီကေန
မေတာက္တေခါက္ တတ္လာတာကေန .ကၽမစိတ္ထဲ ဂစ္တာကို
ေသခၽာတီးတတ္ခၽင္လာတယ္..အကိုဆိုတာမၽိဳးကလည္း သူတို႕ ရည္းစား
ေတြကိုသာ စိတ္ရွည္ၾကေပမဲ့ ညီမေတြကို ဆိုရင္ ေအာ္လား ေငါက္လားနဲ႕
စိတ္ရွည္ၾကတာမဟုတ္ေတာ့ ..
ကၽမလည္း လက္ကြက္ေလး C  Am D  အဲဒီ သံုးခုေလာက္ကေနကို မတက္ေတာ့ပါဘူး ..။

ဂစ္တာတီးသင္တန္းေတြ ဘာေတြတက္ဖို႕ဆိုတာကလည္း အလယ္တန္းေကၽာင္းသူ အေနအထားေလာက္နဲ႕ ဘယ္လိုလုပ္ ျဖစ္နိုင္မွာလည္း ..အဲလိုနဲ႕ ျဖတ္သန္းလာလိုက္တာ..ကၽမ ဆယ္တန္းေရာက္တယ္..ဆယ္တန္း ေအာင္တယ္.. အဲအခ်ႎန္မွာ..ကၽမငယ္ကထဲက စိတ္ထဲမွာေတးထားတဲ့ အရာတခုကို
အေကာင္ထည္ေဖာ္ဖို႕ ႀကိဳးစားတယ္..

အဲတာကေတာ့ ဂစ္တာ သင္ဖို႕ သင္တန္းေတြ လိုက္စံုစမ္းတာပါဘဲ...
ကၽမက ဂစ္တာသင္တန္းတက္မယ္လို႔ေ့ျပာေတာ့အိမ္က ဆူတာေပါ့ ..ဘာေရာဂါထတာလည္း တျခားသင္တန္းတက္ပါလား..ဒီဂစ္တာတေဒါင္ေဒါင္နဲ႕ ဘာလုပ္မွာလည္း..ေနာက္ျပီး ဂစ္တာ သင္တန္းဆိုကထဲက ေယာက္ကၽားေလးတရုနး္ရုန္းနဲ႕ေနမွာ..
Noooo ဆိုျပီး လံုးဝလက္မခံပါဘူး..ကၽမကလည္း အရမ္းသင္ခၽင္တယ္..
အိမ္ကလည္း သင္တန္းတက္ဖို႕ပိုက္ဆံ မေပးပါဘူး..။

အဲဒီမွာကၽမ သတၱိရွိစြာနဲ႕ စြန္႕စားခဲ့တယ္..ကၽမ ရတဲ့ မုန္႕ဖိုးနဲ႕ ကၽမ ဘာသာတက္မယ္ ဆိုျပီး ...ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ သင္တန္းေၾကး ေပးခဲ့တယ္..
ကၽမ သင္ခဲ့တဲ့ေနရာက ဗိုလ္ေအာင္ေကၽာင္လမ္း    အလယ္ဘေလာက္ နားေလးမွာ..ဗလီ တလံုးရွိတယ္..ဗလီေဘးက အိမ္ သံုးထပ္မွာ ..
ဆရာေအာင္ကိုကို ..စီမွာပါ  ။သင္တန္းေၾကးကတလ 700 ပါ ...။
ကၽမရတဲ့မုန္႕ဖိုးကတလံုးေနမွ 1500 .. သင္တန္းေၾကးေပးျပီးရင္ 800 ကၽန္တယ္..
ဒါေပမဲ့ 800 ကို သံုးလို႕ မရပါဘူး ... ဂစ္တာဆိုတာမၽိဳးက တီးေနမွ တတ္မွာေလ..
အဲဒီေတာ့ဂစ္တာဝယ္ရမယ္..ဂစ္တာက ေဟာ္လို ကို 3000 ေလာက္ေပးရတယ္ ..ဂစ္တာဝယ္ဖို႕ ပိုက္ဆံစုရပါတယ္.. ။

ကၽမ တို႕မိသားစုက အခၽမ္းသာႀကီးမဟုတ္ပါဘူး.. လိုခၽင္တာကို အလိုက္တသိဝယ္ေပးမဲ့ ေဆြမၽိဳး သားခၽင္းလည္း မရွိပါဘူး.. အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ေလွ ်ာက္ဖို႕ လမ္းကိုယ့္ဘာသာ အစအဆံုးေဖာက္ခဲ့ရပါတယ္..
တလကို သင္တန္းေၾကးဖယ္ပီးရင္ 800 ကၽန္တယ္..800 မွာ ဂစ္တာဝယ္ဖို႕ တလ 500  စုထားလိုက္တယ္ ကၽန္တဲ့ 300 နဲ႕ တလလံုးျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္..
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽမ ဂစ္တာေလးတလက္ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့တယ္.. ။
ဂစ္တာေလး ဝယ္လာခဲ့တဲ့ေန႕ရဲ႕ ရက္စြဲေလးကို ဂစ္တာေလးရဲ႕ ေနာက္ေကၽာဘက္ေလးမွာ ေထာက္ခၽြန္ေလးနဲ႕ထြင္းခဲ့တယ္ ။
ဂစ္တာေလးအိမ္ေရာက္လာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ ကၽမရဲ႕ ခၽစ္လွစြာေသာ ညီမနဲ႕ ဂစ္တာလုပြဲလည္း ဆင္ႏြဲလိုက္ရပါေသးတယ္..ေနာက္ဆံုးမွာ ..ဒါငါ့မုန္႕ဖိုးနဲ႕ငါဘာငါစုျပီးဝယ္တာ နင္လာမကိုင္နဲ႕ နင္မုန္႕ဖိုးနဲ႕ နင္စုဝယ္တဲ့
ပစၥည္းေတြလည္း ငါမကိုင္ဘူးဆိုတဲ့ သေဘာတူညီခ်က္နဲ႕ အဆင္ေျပသြားပါတယ္ ။

ဂစ္တာသင္တာကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ လက္ထိပ္ေတြ နာ အသားမာေတြတက္နဲ႕ အစပိုင္းကေတာ့ လက္ေတာ္ေတာ္နာတာ...
ေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း ေနသားကၽသြားတာေပါ့ ။
ဂစ္တာနဲ႔ပတ္သက္တာေတာ့ ေတာ္ေတာ္မၽားမၽားလည္း သိမွာပါ ။
အခုေခတ္မွာ ေယာက္ကၽားေလးေတြအျပင္ မိန္းကေလးေတာ္ေတာ္ မၽားမၽားလည္းဂစ္တာတီးတတ္ၾကမွာပါ ။ဂစ္တာ သင္ေတာ့ ဆရာက ကၽမတို႕ကို ႀကိဳ း ညိႈတာ နားေထာင္ ခိုင္းတယ္..ဂစ္တာႀကိဳဳ း ကိုယ့္ဘာသာ
ကိုယ္ ညိႈ႕တတ္ေအာင္ေပါ့ ..ဂစ္တာကတီးရင္းနဲ႕ ခတ္ပါမၽားေတာ့ ႀကိဳးေတြက
ေလၽာ့လာတတ္တယ္..အဲတာကို အသံျပန္နားေထာင္ျပီး ႀကိဳး အတင္းအေလၽာ့
လုပ္တတ္ေအာင္ သင္ေပးတဲ့ သေဘာပါ ..

ဆရာေျပာတဲ့ အသံနားေထာင္ပံု
နားေထာင္နည္း ကၽမ လံုးဝမတတ္ပါဘူး.. ဆရာေျပာတဲ့သေဘာတရားကို တျခားသူေတြက နားလည္ျပီး အသံမညီ..ညီေအာင္ နည္းနည္းပါးပါး ညိႈ႕တတ္ေနျပီ ။ကၽမက အဲအထိကိုမတတ္ေသးဘူး..။သင္တန္းမွာ ကၽမ တီးမဲ့ဂစ္တာ အသံေၾကာင္ရင္ တျခားသူက ယူညိႈ ႔ေပးရတယ္..။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဆရာက ကၽမ တီးမဲ့ ဂစ္တာကို 1ႀကိ ဳး ေနရာကို 0 ႀကိ ဳး
ေျပာင္းထည့္ၾကည့္တယ္..အဲေတာ့မွ ကၽမနားထဲ အသံ ေၾကာင္ေနတဲ့ ေနရာကို နည္းနည္း ညိႈ႕တတ္လာတယ္..
ဆရာကို ကၽမ ေမးဖူးတယ္..1ႀကိဳး သံနဲ႕ 0ႀကိဳး သံကြာလို႕လားဆိုေတာ့ဆရာကေတာ့ ႀကိဳးကေတာ့ မကြာပါဘူး..
သမီးနားက ကြာေနတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္တဲ့ ...အဲကထဲက ကၽမ ဂစ္တာမွာ 1ႀကိဳး မသံုးဘူး 0 ႀကိဳး ဘဲ ထည့္ထားတယ္..။

ဂစ္တာ ရရျခင္းကေတာ့ တခၽိန္လံုး ဂစ္တာ တပိုက္ပိုက္နဲ႕ေပါ့ ..
ညဘက္ေတြဆို စာသားေရာ ေကာ႕ဒ္ေရာ အလြတ္ရတဲ့ သီခၽငး္ေတြ ညည္းရင္းနဲ႕ ညေတြေတာ္ေတာ္မၽားမၽား ကိုသီခၽင္းေတြနဲ႕ စီျခယ္ခဲ့ဖူးတယ္..
ေနာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ တက္ ဘဝဆိုတာကို လက္ေတြ႕ကၽကၽ
ရင္ဆိုင္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽမ နိုင္ငံျခားထြက္ဖို႕ျဖစ္လာတယ္..။
ကၽမ ပင္ပန္းႀကီးစြာနဲ႕ ပိုင္ဆိုင္ဖို႕ ႀကိဳးစား ခဲ့တဲ့ ဂစ္တာေလးကို ကၽမ ခြဲခြာဖို႕
ျဖစ္လာခဲ့တယ္ ။

ကၽမစီက ဂစ္တာေပးခဲ့ပါလို႕ ေတာင္းတဲ့သူေတြ ရွိပါတယ္ ။ဒါေပမဲ့ ကၽမ မေပးဘူလို႕ဘဲ အျပတ္ျငင္းခဲ့တယ္..ဟုတ္တယ္ေလ..ကၽမ ဒီဂစ္တာေလးတလက္ကို ပိုင္ဆိုင္ဖို႕ ဘယ္ေလာက္ႀကိဳးစားခဲ့ရလည္း
ကၽမ ကိုယ္တိုင္သာ အသိဆံုးပါ ။ဘယ္သူလက္ထဲကိုမွ အလြယ္တကူ မထည့္ခဲ့ ေပးနိုင္ဘူး ။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္ ကၽမရဲ႕ ဂစ္တာေလးကို ကၽမအခန္းထဲမွာဘဲ ခ်န္ထားခဲ့လိုက္တယ္  ။ကၽမ ျပန္လာတဲ့ အခါ ကၽမ ဘာသာျပန္တီးမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္စိတ္ကေလးနဲ႕ေပါ့ ။

ဒါေပမဲ့ ကၽမေငြေနာက္တစိုက္မတ္မတ္ လိုက္ရင္းနဲ႕ သူ႕ကို ေမ့သြားခဲ့တယ္..
ကၽမ သူ႕ကို ျပန္သြားမၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဘူး..အခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီးေနျပီးကာမွ ကၽမအိမ္ျပန္သြားတဲ့ အေခါက္မွာ
သူက ကၽမကိုစိတ္နာသြားခဲ့ျပီ .. ကၽမရဲ႕ ဂစ္တာေလးကဖုန္အလိမ္းလိမ္းနဲ႕
ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပတ္ေနလိုက္တာ..ကၽမ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မမွတ္မိခၽင္ေတာ့ဘူး..။

သူ႕ကို နံရံမွာေထာင္ထားရင္းနဲ႕ ကၽမေသခၽာၾကည့္မိတယ္..သူကလည္း ကၽမကို ျပန္ၾကည့္ေနသလို ကၽမခံစားေနရတယ္.. ဟုတ္တယ္ေလ..ဟုိးးးးအရင္တုန္းကဆို သူက ကၽမနဲ႕ ညေပါင္းမၽားစြာ သီခၽင္းေတြအတူဆိုညည္းခဲ့ဖူးတာဘဲ..ကၽမ စိတ္ကို သူနားလည္မွာပါ ။
ကၽမ ကို သူက နာနာကၽည္းကၽည္းအျပစ္တင္ေနသလို ကၽမ ခံစားမိေနတယ္..
ကၽမ ရဲ႕ အတၱေတြေၾကာင့္ သူဟာ လူသူမရွိတဲ့  အခန္းေလးထဲ နွစ္ေတြ အၾကာႀကီးေနခဲ့ရတယ္.. မီးေရာင္မရွိတဲ့ ေမွာင္နဲ႕မည္းမည္း အခန္းေလးထဲ
သူတေယာက္ထဲ
ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္နဲ႕ ေနခဲ့ရတယ္..သီခၽင္းသံေတြနဲ႕ဆိုညည္းခြင့္မရတဲ့ ေနရာ တခုမွာ ဖုန္အလိမ္းလိမ္း နဲ႕အထီးကၽန္ဆန္စြာ နွစ္ေတြ အၾကာႀကီးေနခဲ့ရတယ္ ။ကၽမ သူ႕ကို ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ ကၽမ ရဲ႕ အတၱ ေတြကို
ကၽမ တျဖည္းျဖည္း ျမင္ေယာင္လာတယ္..။

ကၽမ စိတ္ထဲ ကၽမ ကိုျပန္ေတြ႕လိုက္ရတဲ႕ ဂစ္တာေလးဟာငိုေၾကြးေနသလို ပါဘဲ ။
ဖုန္အလိမ္းလိမ္းနဲ႕ဂစ္တာေလးေထာင္ထားျပီးတေမ့တေမာၾကည့္ေနတဲ့
ကၽမ ကို ကၽမနဲ႕ ဘယ္ပစၥည္းမဆို လုေနၾက ညီမ က
" နင္က စိတ္ပုတ္တာေလ..နင့္ပစၥည္းဆို သူမၽားကို ေပးမကိုင္ခၽင္ဘူး ..အခုေနခါ နင့္ဂစ္တာငါ့ ကို အလကား ေပးတာေတာင္ မယူဘူး..လႊင့္ျပစ္လုိက္ပါေတာ့ဟာ.." ဆိုျပီးနွာေခါင္းရႈံ႕ ျပီးေျပာပါတယ္...၊။

ကၽမ က စိတ္ပုတ္တာမဟုတ္ပါဘူး..ကၽမ ဒီဂစ္တာေလးကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေအာင္ ဘယ္လို ႀကိဳးစားခဲ့ရလည္းဆိုတာ ကၽမ ကိုယ္တိုင္သာအသိဆံုးပါ .
ကၽမအလြယ္တကူမရခဲ့တဲ့ ပစၥည္းတခုကို သူမၽားလက္ထဲ အလြယ္တကူ
မထည့္ေပးခၽင္တဲ့ သေဘာနဲ႕ပါ ။ အဲတာဟာ ကၽမရဲ႕ အတၱလား...အတၱ ႀကီးသြားတယ္ဆိုရင္လည္း ကၽမ သူ႕ကို တန္ဖိုးထားလြန္းလို႕ ျဖစ္သြားတဲ့ အျဖဴေရာင္ အတၱ ဘဲေနမွာပါ ။ပ်က္စီးေစခၽင္တဲ့ စိတ္နဲ႕ ထားခဲ့တဲ့ အတၱ မဟုတ္ရပါဘူး ..။ဒါေပမဲ့ ကၽမရဲ႕ တန္ဖိုးထားလြန္းတဲ႕  အတၱ တရားေၾကာင့္ သူ ပၽက္စီးသြားခဲ့ရတယ္..။

အခုေတာ့ ကၽမ မထင္ထားခဲ့မိတဲ့ အတၱ ေၾကာင့္ ကၽမရဲ႕ ဂစ္တာေလးဟာေသဆံုးသြားသလိုပါဘဲ ။စိတ္ထဲကေန ထပ္ခါထပ္ခါ ေတာင္းပန္မိတယ္.. ကၽမ ရဲ႕ အတၱဆန္ခဲ့ မႈ႕ အတြက္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႕ ။အခုခၽိန္ ဆို ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ ဂစ္တာေလးတလက္ဟာ
ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အခန္းတခုထဲမွာ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ေလး ရွိေနပါလိမ့္မယ္..တခၽိန္တုန္းက သံစဥ္ေတြ နဲ႕ေတာက္ပခဲ့ဖူးတဲ့ ေန႕ရက္ေတြ ဘယ္ေရာက္ သြားလည္းလို႕ စဥ္းစားေနပါလိမ့္မယ္...။။။။။။။။။



ပစ္ပစ္
18.7.2015
Am 4:06


(လူတိုင္းမွာ ကၽမလို အျဖစ္အပၽက္ေလးေတြရွိမယ္ထင္ပါတယ္ ။သက္မဲ႕
ပစၥည္းနဲ႕ပတ္သက္တာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သက္ရွိ လူသားနဲ႕ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ ..အမွတ္ရေနမဲ့ ခံစားခၽက္ေလးတခုေလာက္ ေတာ့ ရွိေနမွာပါ )

ေဝဖန္ျခင္းစကားလံုးမ ်ား

ေလာကတြင္ က ်မျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့အေနအထားတေလွ ်ာက္မွာ လူသံုးမ ်ိဳး ခြဲျခားခဲ့ဖူးသည္ ။ အေကာင္းျမင္သမား
ဘယ္အရာကိစၥ ကို   မဆို မွ ်တေသာစိတ္ထား အျမင္နဲ႕ ၾကည့္ေပးတတ္သူ ။
အဆိုးျမင္သမား
ဘယ္ကိစၥမဆို အဆိုးျမင္ဝါဒျဖင့္သာၾကည့္တတ္ေျပာတတ္သူ ။
ေဝဖန္ေရးသမား
ေဝဖန္ေရးသမားထဲမွာေတာင္မွ နွစ္မ ်ိဳး နွစ္စား ခြဲရမယ္ထင္တယ္ ။တမ ်ိဳးကေတာ့ ေတြ႕တာ ျမင္တာကို
ေဝဖန္တတ္တဲ႔သူ သူျမင္တဲ့ ရႈ ႕ေထာင့္ကေန ေဝဖန္တတ္တာမ ်ိဳးေပါ႕ ...ေနာက္တမ ်ိဳးကေတာ့
သူတို႕စိတ္နဲ႕ နႈိုင္းျပီး လိုက္ေဝဖန္တတ္တဲ့သူ ..။

က ်မေျပာ ခ ်င္တာက သူတို႕စိတ္နဲ႕နႈိင္းျပီး ေဝဖန္တတ္တဲ့သူမ ်ားကိုပါ ။ လူခ ်င္းမတူပါဘူး..
အသက္ရႈ ခ ်င္းလည္းကြဲပါလိမ့္မယ္..ေကာ ္ဖီႀကိဳက္တဲ့သူ ရွိသလို မႀကိဳက္တဲ႕သူလည္းရွိပါတယ္ ။
လူတေယာက္နဲ႕တေယာက္ ဖြဲ႕စည္းပံု မတူသေရြ႕ ခံစားအသက္ရွင္ပံုလည္း မတူပါဘူး ။
အဓိကေတာ့ ကုိယ္ဟာ သူမဟုတ္တဲ႕အတြက္ သူ႕လိုခံစားခ ်က္မရွိနိုင္ပါဘူး ..
အဲတာကို ကိုယ္စိတ္နဲ႕ လိုက္ညိႈ႕ ျပီးေဝဖန္ေနမယ္ဆိုရင္ ..

 ဒီ ဆက္ဆံေရး ကဘယ္လိုလုပ္အဆင္ေျပနိုင္ေတာ႔မလည္း ။

လူဆိုတာ အတၱစြဲ ရွိတတ္ၾကတဲ့ အမ်ိဳးပါ ၊ ပုထုဇဥ္မွန္ရင္   အတၱ ဆိုတာနဲ႕မကင္းၾကပါဘူး ။
ေဝဖန္ေရးဆိုတာကေတာ့ မရွိမေကာင္းရွိမေကာင္းလုိ႕ ေျပာရင္လည္းရပါတယ္ ။ အတၱကင္းတဲ့
ေဝဖန္ျခင္းမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္ဖို႕လိုတာေပါ့ေနာ္  ၊ငါနဲ႕မတည့္လို႕ကေတာ့ တြယ္ခံရျပီသာမွတ္ဆိုတဲ့
စိတ္ထားနဲ႕ဆိုရင္ေတာ့ ဒါ ေဝဖန္မႈ႕မဟုတ္ေတာ့ဘူး..တိုက္ခိုက္မႈ႕ ျဖစ္သြားပီ...။

ကိုယ္လုပ္တဲ့အေၾကာင္းကိစၥ တခုက အေကာင္းလားအဆိုးလားဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ထက္ေဘးလူက
ပိုသိတယ္  ပိုျမင္နိုင္တယ္ ၊ဒါေၾကာင့္ အမွားအမွန္ အေကာင္းအဆိုးကို ေထာက္ျပ ေပးတဲ့ေဝဖန္မႈ႕ဆိုတာ
ရွိကိုရွိရမယ္ ။လိုလည္းလိုအပ္တယ္ ။ တခုဘဲ သမာသမတ္က်တဲ့ေဝဖန္ေထာက္ျပမႈ႕ တခုျဖစ္ဖို႕ပါဘဲ။
ကိုယ့္အျမင္နဲ႕ မတူတိုင္း ပုတ္ခတ္တာမ်ိဳး ...ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္သလို မျဖစ္တဲ့အခါ ေထာက္ျပသလိုလိုနဲ႕
အသံုးမက်ဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္း တေလာကလံုးကကို  လိုက္ေျပာတတ္တာမ်ိဳး ငါ့မဟုတ္   ငါ့အဖြဲ႕စည္း
မဟုတ္တဲ့ အတြက္ မေကာင္းဘူးဆိုတာႀကီးဘဲ တြင္တြင္ေျပာတာမ်ိဳး...ဒီလိုလုပ္ရပ္ေတြကို ေဝဖန္တာလို႕
သတ္မွတ္လို႔မရေတာ့ဘူး ... ဒါဟာေအာက္က်တဲ့ အက်င့္စရိုက္ ကို ေဖာ္ျပတဲ့ လုပ္ရပ္...
က်မေတာ့အဲလို ဘဲသတ္မွတ္တယ္ ။

တခ်ိဳ႕က ကိုယ္က မနက္စာ ဆို မုန္႕ဟင္းခါးစားရတာႀကိဳက္တယ္ ။ ကိုယ့္ဘာကိုယ္စားခ်င္တာစားေပါ့ ။
သူမ်ားက မနက္စာကို ေကာ္ဖီနဲ႕ေပါင္မုန္႕ စားရတာႀကိဳက္ရင္ ႀကိဳက္မွာေပါ့..အဲတာကို မွ ကိုယ္စားတာသူမ်ား
မႀကိဳက္လို႕မစားတိုင္း ေကာ္ဖီနဲ႕ ေပါင္မုန္႕မွစားတာ ဘိုစာဘဲစားတာဆိုျပီး မေကာင္းမေျပာ သင့္ဘူးေပါ့ ။
လူတေယာက္ေျပာလိုက္တဲ့ စကား လုပ္လိုက္တဲ့အျပဳအမူ တခုကို  ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ ထင္တာစြတ္ေျပာတာမ်ိဳး
ရမ္းသမ္းျပီး ပါးစပ္ေသနတ္ျပစ္တာမ်ိဳး က်မေတာ့ အဲလိုလူေတြကို တကယ္အံၾသတယ္.. သူမ်ားကိစၥကို
ဘုမသိဘမသိ  အထင္နဲ႕ ေျပာေနတဲ့ လူတေယာက္ကိုေလးစားဖို႕ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါတယ္ ။
တကယ္ေသခ်ာသိတယ္ ။ အစကေနအဆံုး ေရေရလည္လည္ သေဘာေပါက္တယ္ ..ဒီလိုအေနအထား
ကေန ေဝဖန္ တယ္ဆိုတာ လက္ခံေပးလို႕ရတယ္...။အဲလိုေဝဖန္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာေတာင္ ငါစြဲကင္းတဲ့
ေဝဖန္မႈ႕မ်ိဳး ျဖစ္ဖို႕လိုအပ္ပါေသးသည္ ။ငါကေတာ့ ဒီလိုအေနအထားဆို လံုးဝလက္မခံဘူး..ဟုတ္ပါတယ္..
ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ္ ပိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္သလိုဆံုးျဖတ္လို႕ရပါတယ္ ။ဒါေပမဲ့  ငါ မဟုတ္တဲ့ တျခားတေယာက္ကိုေတာ့ငါဆိုတဲ့  စိတ္ထဲက အေတြးနဲ႕ခံစားခ်က္နဲ႕ လိုက္တန္းညိႈလို႕မရပါဘူး ။
သူဟာသူ ...ငါဟာငါ  ...ပါ ။ မတူညီပါဘူး ။

 အရင္ကဆိုရင္ ေတာ့  လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ လဘက္ရည္ ေသာက္ရင္း ေျပာၾက ဆိုၾက ေဆြးေႏြးၾက  ေဝဖန္ၾကေပါ့ ။
ေနာက္ေတာ့ ေခတ္ေတြစနစ္ေတြ ေျပာင္းလာေတာ့ လဘက္ရည္္ဆိုင္ေနရာမွာ facebook ကအစားထိုးေနရာယူလာတယ္။
သတင္းတခုတက္လာရင္ ေဝဖန္မဲ့ ဆရာႀကီးေတြက အြန္လိုင္းကိုၾကြခ်ီ ျပီး စကားစစ္ထိုးေဝဖန္ၾကပါတယ္။
အေၾကာင္းအရာခိုင္ခိုင္လံုလံု အခ်က္အလက္နဲ႕ ေျပာၾကဆိုၾကတာ ရွိသလို ေျပာခ်င္တာေျပာ ကိုယ့္ကိုသူမ်ားသိတာမဟုတ္ဘူးေလ ဆိုျပီးရင့္ရင့္သီးသီး တိုင္းထြာဆဲတာေတြပါ ပါလာပါသည္ ။

လူတေယာက္မွာ intelligence quotient (IQ) ရွိဖို႕လိုအပ္သလို emotional quotient (EQ) ဆိုတာလည္းရွိဖို႕လိုအပ္ပါသည္။စကားေျပာတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာေတာင္ ေျပာသင့္တဲ့စကား..
ေျပာသင့္တဲ့ေနရာ ေျပာသင့္တဲ့အခ ်ိန္ဆိုတာ ေရြးခ ်ယ္ရပါေသးသည္ ။အခ ်ိန္အခါ ကာလံေဒသံ ဆိုတာ ရွိပါေသးသည္ ။ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ့္ဘာသာ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ဘဲ
ေရးခ်င္တာေရး  ေျပာခ ်င္တာေျပာ  စိတ္ထဲထင္သလိုနဲ႕ လိုက္ေဝဖန္ အျပစ္ေျပာတတ္တဲ့ သူမ ်ိဳ းကို
ဘယ္လိုသတ္မွတ္မလည္း  ။ၾကမ္းကြ ်ံတာ နႈတ္လို႕ရေပမဲ့ စကားကြ ်ံတာက နႈတ္လို႕မရေတာ့ပါဘူး..။
ကိုယ္႕နႈတ္ကထြက္တဲ့စကားတခြန္းက ကိုယ့္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို ေဖၚျပတတ္ပါသည္ ။ကိုယ္ရဲ႕ မဆင္မျခင္
ေျပာလိုက္တဲ့ စကားတခြန္းေၾကာင့္ သူတပါး ထိခိုက္သြားတာ မေကာင္းသလို..ကိုယ္ တိုင္လည္း
ဒီစကားကေဖၚ ျပလိုက္တဲ့ တန္ဖိုးတခုကို ျပန္သတ္မွတ္ခံရမွာပါ ။

ဥပမာ ..ေျပာရရင္
ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းထဲမွာ ႏြမ္းပါးတဲ့သူငယ္ခ ်င္းတေယာက္ပါတယ္ဆိုပါေတာ့ ..တေန႕ သူဝတ္လာတဲ့
အက ်ီႏြမ္းေလးကို ၾကည့္ျပီး  မင္းအက ်ီကလည္း စုတ္ျပတ္ေနတာဘဲကြာလို႕ ...ေျပာလိုက္တဲ့ စကားတခြန္းက  အဲဒီသူငယ္ခ ်င္းရဲ႕ စိတ္ကို ဝမ္းနည္းထိခိုက္ေစမွာ အေသအခ ်ာ ဘဲ..
ကိုယ္ေျပာတာကို ၾကားလိုက္ရတဲ့ တျခားသူေတြကေရာ..ဘယ္လိုေျပာမလည္း ဒီေကာင္ေတာ္ေတ္ာ
ေမာက္မာတာဘဲ...သူမ ်ား အက ်ီစုတ္တာေတာင္ လိုက္ေဝဖန္ေနတယ္..သူ႕ဘာသာ အဆင္မေျပလို႕
အဝတ္အစားမေတာက္ေျပာင္တာကို နွိမ္ျပီးေျပာေနတယ္..ဆိုျပီး ကိုယ့္ကို စိတ္ဓါတ္အဆင့္အတန္း မရွိသူ လို႕ သတ္မွတ္တာကိုျပန္ ခံရမွာပါ ။

တကယ္ေတာ႔ စကားဆိုတာ ေျပာတိုင္းလည္း မေကာင္းပါဘူး ။ အသိညဏ္နဲ႕ ေဘာင္ခတ္ျပီး
ကိုယ္ခ ်င္းစာတရားနဲ႕ စီစစ္ျပီး ေျပာတာအေကာင္းဆံုးပါ ။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕တရားေတာ္ထဲမွာပါတဲ့
သုဂေတာ  ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ ္ဟာ ေကာင္းေသာ စကားကိုဆိုေသာ ျမတ္စြာဘုရား
မွန္ကန္၍ အက ်ိဳ းရွိေသာ စကားကိုဆိုေတာ္ မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားလို႔ အနက္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုပါတယ္ ။
(ဒီထက္ပိုျပီး ေတာ့ ျပည့္စံုတဲ့ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ ်က္ေတြလည္း ရွိမွာပါ ။က ်မ က က ်မ ဖတ္ဖူးတာကိုဘဲ
ထည့္ေရးထားတာပါ ၊)တရားေတာ ္မွာေတာင္ စကားတလံုးရဲ႕တန္ဖိုး ...စကားတခြန္းရဲ႕ အေရးပါပံုကို
ေရးသားထားတာ ဖတ္ရတယ္ ဆိုကထဲက စကားဆိုတာဆင္ျခင္ထိန္းသိမ္းေျပာသင့္တဲ့ အရာတခုလို႕
က ်မက သတ္မွတ္ပါသည္ ။တေယာက္ကိုတေယာက္ခင္မင္လို႕ စေနာက္တယ္ဆိုတာ
ရင္းနွီးမႈ႕ အေနအထားအရ နားလည္ လက္ခံေပးလို႕ရပါသည္ ။

ဒါေပမဲ့လည္း ေပါ့ ...တခ ်ိဳ ႔ေသာစကားေတြ ကေတာ႔ အလြယ္သေဘာ ေျပာလို႕ မရေကာင္းဘူးလို႕
ထင္ပါသည္ ။ အထူးသျဖင့္ကိုယ့္နႈတ္က ထြက္လိုက္တဲ့ စကားတခြန္းေၾကာင့္ သူတပါးကို မထိခုိက္ေစ
တာအေကာင္းဆံုးေပါ့။ကိုယ့္စိတ္နဲ႕ သေဘာမေတြ႕တိုင္း ..ေျပာလုိက္ရမွ ေက ်နပ္တယ္လို႕
ကိုယ့္ဘာသာခံစားမိေနရင္ ေတာ့...ေသခ ်ာပါျပီ..သင္ဟာ EQ မေကာင္းတဲ့သူပါ ဘဲ...
EQ မေကာင္းတဲ့ သူေတြဟာ အညံစား ေဝဖန္ေရးသမားေတြ ျဖစ္ေနတတ္သည္ ။ဆိုင္ ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္
ေပါက္လြတ္ပဲစားေျပာသလို ေျပာေနတတ္တဲ႔ သူေတြ ျဖစ္ေနတတ္သည္  ။

ကိုယ့္ emotion ကို ကိုယ့္ဘာကို မထိန္းနိုင္ဘဲ စိတ္ထဲ သေဘာမေတြ႕တိုင္း ... ေျပာရမွ ေက ်နပ္တဲ့
သူေတြရဲ႕ ပါးစပ္က ထြက္လာမဲ့  စကားတခြန္းဟာ  ဘယ္လိုစကားဘဲျဖစ္ေနမလည္းဆိုတာ
ခန္႕မွန္းၾကည့္လိုက္ရံုနဲ႕တင္ ရပါျပီ ။အေကာင္းအဆိုးဆိုတာထက္ သူတို႕ေတြက သူတို႔ အထင္ သူတို႕ အေတြးနဲ႕ သူတို႕ဘာသာ သတ္မွတ္ ဆံုးျဖတ္ ျပီး ေျပာလိုက္ရမွ ေက ်နပ္တဲ့သူေတြေလ ။အဲလို လူေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက ်င္အသိုင္းအဝိုင္းမွာ သူတို႕စိတ္နဲ႕ သူတို႕ဘာသာတေယာက္ထဲ ျပန္ရန္ျဖစ္ေနတတ္သည္ ။  တကယ္ေတာ႔ လူ႕ အသိုင္းအဝိုင္းဆိုတာလည္း
အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈ႕နဲ႕ ဆက္ဆံရတာ မ ်ိဳ းပါ ။ကိုယ္႔နႈတ္ကထြက္တဲ့ စကားတိုင္းကို
လူတိုင္း တန္ဖိုးထားတာ လိုခ ်င္ရင္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း တန္ဖိုးရွိတဲ့စကားမ ်ိဳး ဘဲေျပာဖို႕ လိုတာေပါ့ေနာ္ ။
အလကားရတဲ့ေလနဲ႕ စကားေျပာတာ ဆိုေပမဲ့ လည္း  ကိုယ္ေျပာတဲ့ စကားရဲ႕တန္ဖိုးဟာ..ကိုယ့္တန္ဖိုးပါဘဲ... တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ေနာ္.. ပါးစပ္ကဘုရားဘုရား လက္ကကားယားကားယား ေတာ့ မျဖစ္ေစနဲ႕ေပါ့ .....  ။။။။။။

ပစ္ပစ္
PM 11:49
20.6.2015

အမွတ္ရျခင္း ..ညေနခင္းေလး

က ်မဘဝမွာ အမွတ္တရ မ ်ားစြာ ရွိပါသည္ ။
က ်မကိုယ္တိုင္ ျပန္မစဥ္းစားဘဲ ေမ့ျပစ္ထားခဲ့ေသာ အမွတ္တရ မ ်ားစြာလည္း ရွိခဲ့ဖူးသည္။
မၾကာခဏ ျပန္စဥ္းစားျပီးလြမ္းေမာ မိေနတတ္ေသာ အမွတ္တရ ေလးေတြ လည္း ရွိပါသည္ ။

က ်မ ျမန္မာျပည္ကိုအလည္ျပန္တဲ့ ခဏမွာ အဲဒီအမွတ္ရျခင္းေတြကို ျပန္ရွာၾကည့္ခဲ့မိသည္။

က ်မတခ ်ိန္တုန္းက သူငယ္ခ ်င္းေတြနဲ႕ သြားလာ ေပ ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတဲ့ လွည္းတန္းကိုေရာက္တယ္  ။
အလံု ၾကည့္ျမင္တိုင္လို႕ ေအာ ္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြ  ဆူးေလ လို႕ေအာ ္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြ ။
Taxi ေတြေရာ ကုိယ္ပိုင္ကားေတြျပည့္က ်ပ္ေနတဲ့ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္း ..။
လမ္းေဘးမွာတိုလီမုတ္စ ပစၥည္းေလးေတြ ခၽ ေရာင္းတဲ႔ လမ္းေဘးေစၽ းသည္ေလးေတြ... ေစၽးေဘးကလမ္းထိပ္မွာ
အကင္မၽိဳ းစံုေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကေန လြင့္ပၽံလာတဲ့ အကင္ရနံေတြ ..ေစၽးအေနာက္ဘက္က ၾကာဇံခၽက္နဲ႕ ေရွာက္သီးသုတ္ ငါးဖယ္သုတ္ေရာင္းတဲ႔ ဆိုင္မွာ ႀကိတ္ႀကိတ္ တိုး ေနတဲ႔ ေကာင္ေလးေကာင္မေလး စံုတြဲေတြ ....သူငယ္ခၽင္းအုပ္စုလိုက္ေတြ.. အလုပ္ကေနျပန္လာတဲ႔ မိန္းကေလးေတြ
ကၽဴ ရွင္ေတြ သင္တန္းေတြကေန ျပန္လာပံုရတဲ႔ မိန္းကေလးေတြ
ေစၽးေဘးကလမ္းတေလၽာက္မွာ ဟင္းရြက္ေတြ ျမန္မာမုန္႕ေတြ အထည္အလိပ္ေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြ ..ပံုရိပ္မၽိဳးစံုနဲ႕ သက္ဝင္လႈပ္ရွားေနတဲ့ လွည္းတန္းဟာ တခၽိန္တုန္းက ညေနခင္းေတြအတိုင္းဘဲ..ဘာမွအေျပာင္းအလဲမရွိခဲ့ပါဘူး..က ်မ ဟိုစဥ္တခၽိန္က စားခဲ့တဲ့ ၾကာဇံခၽက္နဲ႕ ငါးဖယ္သုတ္ဟာလည္း အရင္ကအရသာအတိုင္းပါဘဲ..အေျပာင္းအလဲမရွိပါဘူး..
ဒါေပမဲ့အခၽိန္ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခၽက္တခုေအာက္မွာေတာ့ ..ေျပာင္းလဲသြားျခင္းေတြက မၽားစြာ ...။

လြန္ခဲ့ေသာနွစ္အနည္းလို႕ ေျပာရမလား... လြန္ခဲ့ေသာ နွစ္ကာလ တခ ်ိဳ ႕ကလို႕ ေရး ရမလား ..
ေသခ ်ာတာကေတာ့ ျပန္မရနိုင္ေတာ႔ တဲ႔ အတိတ္မွာ က ်န္ခဲ့တဲ႔ တဲ႔   ကာလေတြစီကေပါ့ ။
ဒီလွည္းတန္းဆိုတဲ့ ေနရာတခုမွာ မိနး္ကေလးတေယာက္ဟာ အေပါငး္သင္း သူငယ္ခ ်င္းေတြနဲ႕
ေပ ်ာ ္ရႊင္ စီးေမ ်ာ ခဲ့ဖူးပါသည္ ။အက ်ီဆိုင္ေတြမွာ ခ ်ိတ္ထားတဲ့ အက ်ီေတြ ေငးေမာရင္း ၊ဖိနပ္ဆိုင္က
ဖိနပ္လွလွ ေလးေတြဝင္ၾကည့္ရင္ း သူငယ္ခ ်ငး္ေတြနဲ႕ စကားတြတ္ထိုးရင္ လြယ္အိတ္ေလး တဘက္ 
File ေလးတဘက္နဲ႕ နုနယ္ပ ်ိဳ ျမစ္ ျခင္း ဆိုတဲ႔ အလွေတြနဲ႕ လိပ္ျပာကေလးတေကာင္လိုဘဲ
လြန္႕ လူး ပ ်ံသန္းခဲ့ဖူးတယ္ ။ 

အဲဒီကာလ တုန္းက  ေမွ ်ာ္လင့္ျခင္း ဆိုတာ (က ်မတို႕သူငယ္ခ ်င္းအားလံုးရဲ႕ရည္မွန္းခ ်က္လို႔ ေျပာရင္လည္းရပါတယ္)
ေက ်ာင္းျပီးတဲ့အခါ မွာ လခေကာင္းေကာင္းအလုပ္တခုရနိုင္ဖို႕ ...ဒါမွ မဟုတ္လည္း နိုင္ငံျခား ထြက္ျပီး ပိုက္ဆံရွာနိုင္ဖို႕ .. အားလံုးရဲ႕ ရည္မွန္းခ ်က္က အတူတူ ပါဘဲ ..နိုင္ငံျခားအဆက္သြယ္ရွိသူေတြကေတာ႕
အမ ်ိဳးေတြရွိတဲ့ေနရာ သြားဖို႕  ..တခ ်ိဳ ႕က ်ေတာ႔ ေက ်ာင္းဝင္ခြင့္တခုခုရေအာင္ ေျဖနိုင္ဖို႕ ..အစရွိသျဖင့္..
ေမွ ်ာ္ လင့္ခ်က္ကိုယ္စီနဲ႕ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္  ။ အဓိက ဦးတည္ခ ်က္ကေတာ့ ေငြ  ဆိုတဲ့  ပိုက္ဆံပါဘဲ ..။


ေနာက္ေတာ့ က ်မတို႕ေတြ ဘြဲ႕ကိုယ္စီ ရခဲ့တယ္  ။အခ ်ိန္ဆိုတာ ဘာမွမၾကာလုိက္သလိုနဲ႕ က ်မတို႕ေတြ ..ဘြဲ႕ ရ သြားတယ္ ။သင္တန္းေတြ ျပီးသြားတယ္ ။ ကဲ..ေက ်ာင္းသူဘဝဆိုတာ အခ ်ိန္တိုတိုေလး အတြင္းမွာ ျပီးဆံုးသြားျပီ  ။ ေမွ ်ာ္လင့္ခ ်က္ေတြ ကိုယ္စီထားခဲ့ၾကသလို ..တကယ့္ ဘဝ ဆိုတာထဲကို
က ်မတို႕ သူငယ္ခ ်င္းေတြအား လံုး အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႕ ထိုးေဖာက္ဝင္ခဲ့ၾကတယ္ ။အဆက္အသြယ္ မျပတ္ေၾကးေနာ္.. သတိရေၾကး..နင္အဆင္ေျပသြားရင္ ငါတို႕ ကို မေမ့နဲ႕ေနာ္..ေမ့လို႕ကေတာ့ နာျပီ
သာမွတ္ ဆိုတဲ့ ခ ်စ္ခင္မႈ႕ အျပည့္ပါတဲ့ ႀကိမ္းဝါးသံေလးေတြ ..ဒါေတြ အားလံုးဟာ... ဘဝ ဆိုတဲ့ပင္လယ္ထဲမွာ ..လႈိုင္းလံုးေတြ တလံုးျပီး တလံုးဆင့္လာတဲ့အခါ ..အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႕ ရိုက္လာတဲ့
လႈိုင္းၾကမ္း ေလၾကမ္းေတြနဲ႕ ဆံုလိုက္ရတဲ့ အခါ  ...တစ တစနဲ႕ ေပ ်က္ကြယ္ကုန္တယ္ ။  

ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္နိုင္ျပီဆိုတဲ့ အခါမွ တေယာက္ထဲဘဲက ်န္ခဲ့ေတာ့တယ္ ။
ဦးတည္ရာလမ္းေၾကာင္းေတြ မတူၾကတဲ့အတြက္ ေလွ ်ာက္ရင္း ေလွ ်ာက္ရင္းနဲ႕ တျဖည္းျဖည္း 
ေဝးကုန္ၾကတယ္ ။က ်မ သူငယ္ခ ်င္းေတြကို သိပ္သတိရမိပါသည္ ။မွန္ ေသာစကား ပါ ။
ဒါေပမဲ့ အခုေနခါ သူတို႕အားတယ္ လာေတြ႕ ပါဆိုရင္ က ်မ မအားရင္ က ်မ သြားေတြ႕နုိင္မွာ
မဟုတ္ပါဘူး..က ်မ အားတယ္ ေတြ႕ ခ ်င္ပါတယ္ ဆိုေပမဲ့လည္း သူတို႕ အခ ်ိန္ မေပးနိုင္ရင္ 
လာမွာ မဟုတ္ၾကပါဘူး  ... ။ က ်မတို႕ ေတြရဲ႕ ခင္မင္မႈ႕ ဆိုတာ ခ ်စ္ခင္ျခင္းဆိုတာ ေတြဟာ.. အတိတ္တေနရာ မွာ က ်န္ခဲ့ျပီ  ။တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ေတာင္ အဆက္သြယ္ မရွိၾကေတာ့တဲ့ က ်မတို႕ေတြ ....တေယာက္ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္ တေယာက္ မသိေတာ႕တဲ့ က ်မတို႕ေတြ ..။
(အစပိုင္းကာလေတြမွာေတာ့ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ အဆက္မျပတ္ေအာင္
ႀကိဳးစားျပီေနၾကပါေသးတယ္..ေနာက္ေတာ့လည္း နယ္ျပန္တဲ့သူ..
အိမ္ေထာင္က် ေယာက္ခမ အိမ္ေရာက္တဲ့ သူ... နိုင္ငံျခားထြက္သြားတဲ့သူ ..
အရင္က ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ အိမ္လိပ္စာေလးအတိုင္း သြားၾကည့္မိတဲ့သူက ်ေတာ့ လည္း  အိမ္ေျပာင္း
သြားပီ တဲ့ ...အဲလုိနဲ႕ဘဲ က်မတို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ တျဖည္းျဖည္းေဝးကုန္ၾကသည္ )

အရင္တုန္းက သူငယ္ခ ်င္း ဆိုတဲ့ ခင္မင္မႈ႕ ခ ်စ္ျခင္းဆိုတာေတြဟာ က ်မတို႕ ေရွ ႕ဆက္ ေလွ ်ာက္လာတဲ့ လမ္းမွာ ပါမလာေတာ့တာ ေသခ ်ာ တယ္ ...ဒါေပမဲ့ လည္း  အဲဒီ ခင္မင္မႈ႕ ခ ်စ္ျခင္းတရား ဟာ  တခ ်ိန္ေသာကာလမွာ တကယ္ရွိခဲ့ဖူးတယ္  ။
က ်မ ဘဝ တေလွ ်ာက္ အျမဲတမ္း အမွတ္ရေနမိတတ္တဲ့ ျဖဴ စင္မႈ႕ ခ ်စ္ျခင္းေတြ ေပါ့ ။

တခုေသာညေန ခင္းမွာ အဲဒီ အမွတ္တရေတြကို  က ်မ ျပန္သြားရွာခဲ့တယ္ ။
လွည္းတန္းေစၽးေဘးက လမ္းတေလွ ်ာက္ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး..ဟိုးးးအရင္က အတိုင္းဘဲ ...
ေျပာင္းလဲသြားတာက က ်မ ... အေဖၚမပါ တေယာက္ထဲ အိတ္တလံုး လြယ္ျပီး ဟိုေငးဒီေငးနဲ႕
ေယာင္ခ ်ာ ခ်ာ ျဖစ္ေနတဲ့က ်မ  ..အက ်ီဆိုင္ထဲဝင္ရမလား..က ်မဘာအက ်ီမွ ဝယ္ခ ်င္စိတ္မရွိဘူး..
ဖိနပ္ဆိုင္လား...ဟင့္အင္းး.. က ်မ မလိုခ ်င္ဘူး...က ်မ ရင္ ထဲကအလိုခ ်င္ဆံုးအရာက  သူငယ္ခ ်င္း
တေယာက္ေယာက္ နဲ႕ မ ်ား ေတြ႕ လိုက္ေလ မလား ဆိုတာပါဘဲ  ။သူတို႕ေတြလည္း က ်မလိုဘဲ 
သတိရမိတဲ့ ညေနခင္းေတြမွာ  အတိတ္ကို ျပန္တမ္းတ ဖို႕ ေရာက္ေကာင္းေရာက္လာမွာပါ ။ဒါေပမဲ့ က ်မတို႕ေတြ မဆံု ျဖစ္ၾကေတာ႕ ဘူး.. ။။။။အခ ်ိန္ေတြၾကာသြားျပီ ...ေနာင္လည္း ဆံု ခ ်င္မွ ဆံုပါလိမ့္မယ္။
 နွစ္ေတြ ဆယ္ခ ်ီျပီး ၾကာျပီးကာမွ အမွတ္တထင္ ဆံုသလိုလည္း ဆံု ခ ်င္လည္းဆံုမွာေပါ့ ။မဟုတ္ဘူးလား....။။။

ဆံပင္ရွည္ရွည္ တင္ပါးေလာက္ နဲ႕ ခပ္ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ မိန္းကေလးတေယာက္..
မ ်က္နွာသြယ္သြယ္ ..မ်က္လံုးဝိုင္းဝိုင္းေလးနဲ႕ မိန္းကေလးတေယာက္
ရယ္လိုက္ရင္ သြားတက္ေလးနဲ႕ မိန္းကေလးတေယာက္..
ေျခ တဘက္ သိပ္မသန္တဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္ ..
အသားညိဳ ညိဳ ညက္ညက္ေလးနဲ႕မွဲ႕ ကေလးပါတဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္...
ကခ ်င္လြယ္အိတ္ အနီေလးနဲ႕ ကတၱီပါ ပံုေတာ္ ဖိနပ္ေလးေတြ စီးတတ္တဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္...
မင္းသမီး စိုးျမတ္သူဇာလို ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ ထြားထြားနဲ႕ မိန္းကေလးတေယာက္... 
သူတို႕ေတြ ဘယ္ေတြမ ်ားေရာက္ေနၾကလည္း.. ... တခ ်ိန္က ကခ ်င္လြယ္အိတ္ေလး
အျမဲလြယ္ေနၾက မိန္းကေလး ကေတာ့ အမွတ္တရ ေတြကို ျပန္လာေကာက္ေလရဲ႕ ..
က ်န္တဲ့သူေတြ ေရာ  အမွတ္တရ ေတြကို ျပန္လာရွာၾကရဲ႕လား...
တေန႕မွာေတာ့ သူတို႕ ေတြ ဆံုေကာင္းပါရဲ႕ ေနာ္... ။။

လွည္းတန္းကို ေငးရင္းေမာရင္း ျပန္တမ္းတ မိတာေတြ အမွတ္ရတာေတြကို တေယာက္ထဲ
တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ခံစားရင္း  တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းဘက္ကို က ်မ ေလွွ ်ာက္လာမိတယ္..

တခ ်ိန္က ညဘက္ဆိုရင္ ကားေတြရွင္းျပီး လူအသြားအလာ နည္းပါးလြန္းတဲ့ တကၠသိုလ္ ရိပ္သာ
လမ္းႀကီးေတာင္  လွည္းတန္းမီးပြိဳင္႔ နားကေန စလို႕ ကားပိတ္ေနလိုက္တာ...အသက္ရႈ ၾကပ္ ခ ်င္စရာ..
အရင္ကဆို  UFL မွာ ဖြင့္တဲ့ သင္တန္းကေန ျပန္တဲ့ညဘက္  အခ ်ိန္ဆို ရွင္းေနတဲ့ လမ္းႀကီးက
အခုေတာ့ မီးေရာင္ တထိန္ထိန္နဲ႕ ၾကပ္ပိတ္ေနတဲ့ ကားတန္းႀကီး...ကားေပၚမွာေတာ႕ စိတ္မရွည္ ျခင္း
မ ်ားစြာ နဲ႕ မ ်က္နွာေတြ ...ကားေမာင္းတာထက္ လမ္းေလွ ်ာက္လိုက္တာကမွ ျမန္ဦးမဲ့ အေျခအေနမ ်ိဳ း ..။

က ်မ စိတ္ထဲ ေအးေအးေဆးေဆး တေယာက္ထဲ အေတြးေတြနဲ႕ လမ္းေလွ ်ာက္ခ ်င္တဲ့ စိတ္ေတာင္
ေပ ်ာက္သြားတယ္  ။ကားေပၚကလူေတြမေျပာနဲ႕ လမ္းေပၚကလူေတာင္ စိတ္မရွည္ ခ ်င္တာ ..
ေပ ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ အရာေတြ ထဲမွာ သူငယ္ခ ်င္းေတြရဲ႕ ခင္မင္မႈ႕ ေတြပါသလို ..ဒီလမ္းမႀကီးရဲ႕ တိတ္
ဆိတ္ျခင္းလည္းပါတယ္  ။က ်မ ျပန္ရွာေဖြရမဲ့ အထဲမွာ က ်မရဲ႕ သူငယ္ ခ ်င္းေတြပါသလို က ်မရဲ႕ အမွတ္ရ
ျခင္းေတြပါသလို ..ဒီလမ္းမႀကီးရဲ႕ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ျခင္းပါ  ပါေန ပါေရာလား ။

 အရင္ကဆို လွည္းတန္းဘက္ကေန တကၠသိုလ္ရိပ္သာ လမ္းဘက္ကို ကူးလိုက္တာနဲ႕
ရာသီဥတုေတာင္ ခ ်က္ခ ်င္းေျပာင္းသြားသလို.. ညေနဘက္ 6နာရီေလာက္ဆို လမ္းဒီဘက္ ကူးလိုက္တာနဲ႕ ေအးစိမ္စိမ့္ေလကေလးေတြ က ဆီးႀကိဳ နႈတ္ဆက္တယ္... သစ္ရြက္ ေတြရဲ႕
အေငြ႕အသက္ လတ္ဆတ္စိမ္းျမ မႈ႕ေတြက ေပြ႕ဖက္ နႈတ္ဆက္တယ္...ေလတိုက္လိုက္တိုင္း 
အပင္ႀကီးေတြက အကိုင္းေတြ အခက္ေတြ အခ ်င္ခ ်င္း ထိခတ္လိုက္တဲ့ ရွဲခနဲအသံေလးက 
သံစဥ္ေလးတပုဒ္လို ေဖ ်ာ္ ေျဖ ျပန္တယ္...။။


အခုက ်ေတာ့  လမ္းအျပည့္ စီထားတဲ့ ကားေတြ ..ကားေတြက ထြက္တဲ့မီးခိုးေငြ႕ေလးေတြ
အင္ဂ ်င္စက္သံေတြ  စိတ္မရွည္ ျခင္း အမွတ္အသားျဖစ္တဲ့ ကားအစီးတိုင္းအထဲက စူပုပ္ပုပ္
မ်က္နွာေတြ ..ကားအမ ်ိဳးအစား အႀကီးအေသးသာကြာသြားမယ္.. ကားထဲက လူတိုင္းရဲ႕
မ ်က္နွာေတြကေတာ့ တပံုစံထဲဘဲ.... ပိတ္ေနတဲ့ကားတန္းႀကီးကိုေတာင္ ၾကည့္ျပီး က ်မစိတ္ထဲ
မြန္းၾကပ္လာသလိုဘဲ.. 
""  ဟိုအရင္ အခ ်ိန္ေတြ  တမ္းတမက္ေမာ..ျပန္လိုခ ်င္တယ္ အခုေလ ...
... .... .....  ...
ဟိုအရင္က အတိတ္ရဲ႕ အရိပ္ေတြလည္း  စိတ္ထဲေရာက္ရွိလာ
မ ်က္လံုးထဲကမထြက္နိုင္ေတာ့ဘူး  စိတ္ကူးထဲကမထြက္နိုင္ေတာ့ဘူး   ""ဆိုျပီး
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူးဆိုတဲ့  သီခ ်င္း  ကိုဟစ္ျပီးေတာ့သာဆိုလိုက္ ခ ်င္ေတာ့တယ္... ။။။

အမွတ္တရ ကို ျပန္တမ္းတ မိတာေတာင္ မြန္းမြန္းၾကပ္ၾကပ္ နဲ႕ တမ္းတခဲ့ရတဲ့ က ်မပါေလ ...။

မနက္ဘက္ တမနက္ေတာ႕ ေခမရဌ္ ကို သြားစားမယ္လို႕ စိတ္ကူး ခဲ့ေပမဲ့ ..အခ ်ိန္မေပးနိုင္မႈ႕
လမ္းမသင့္မႈ႕ ေတြေၾကာင့္ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး.. သြားမယ္လို႕ စိတ္ကူးေပမဲ့လည္း ကားေပၚမွာတင္
လမ္းပိတ္ေနတာနဲ႕တင္ သြားခ ်င္တာကတေနရာ ေရာက္သြားတာကတေနရာ လည္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္ ...။

က ်မျပန္လာတဲ့ တေခါက္မွာ  အထက္တန္းတုန္းက သူငယ္ခ ်င္းတခ ်ိဳ႕တေလနဲ႕ျပန္ဆံုတယ္..
အိမ္နီးျခင္း သူငယ္ခ ်င္းတခ ်ိဳ႕တေလနဲ႕ ဆံုတယ္..
က ်မရဲ႕ စာေပ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ ်င္းေတြနဲ႕ ဆံုတယ္..
ဒါေပမဲ့ က ်မ ေက ်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ ်င္းေတြနဲ႕ ျပန္ကို မဆံုဘူး.. ။
သူတို႕လည္း တေယာက္တေနရာစီ ကေန က ်မလိုဘဲ သတိရမိၾကမယ္ထင္ပါတယ္  ။
အရင္လိုေတာ့ အားလံုးဆံုဖို႕ ဆိုတာ မျဖစ္နို္င္ေတာ့ေပမဲ့ ..အရင္ကအမွတ္တရ ေတြထဲမွာေတာ့
အားလံုးပါ ပါတယ္ ..။က ်မရဲ႕ အမွတ္ရျခင္း ညေနခင္းေလးတခုကေတာ့ လြမ္းဆြတ္စရာလည္း
ေကာင္းခဲ့သလို ...အကင္နံေတြ မီးခိုးနံေတြနဲ႕လည္း သင္းပ ်ံခဲ႕ပါတယ္ ။သတိရျခင္းေတြနဲ႕
ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ညေနခင္းေလးမွာ.. ကားပိတ္ျခင္းနဲ႕လည္း စိတ္မရွည္ တဲ့ သူေတြကို ေတြ႕ခဲ့ရတယ္ ။
အဲဒီညေနခင္းေလးက ေတာ့ အေရာင္စံုေအာင္ ျခယ္မႈန္းထားတဲ့ ပန္းခ ်ီကားတ ခ ်ပ္လုိပါဘဲ ။
ေနာက္ထပ္လည္းအဲလို ညေနခင္းေလးေတြ ဆံု ခ ်င္ပါေသးတယ္ ......။။


ပစ္ပစ္
Am 3:23
8.6.2015

ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲ ..ျခင္း

က်မတို႕ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝတုန္းက ပံုျပင္သိပ္ႀကိဳက္တယ္... အိမ္က အဘိုးအဘြား ဒါမွ မဟုတ္
ႀကီးေတာ္ ေတြက ပံုတိုပတ္စ ကေလးေတြ  ..သမိုင္းေတြရာဇဝင္ေတြ ထဲက ဘုရင္အေၾကာင္းေတြ
တခါတေလ စိတ္လိုလက္ရေျပာျပရင္ အရမ္းသေဘာက်တယ္ ..
စိတ္ထဲမွာလည္း ပံုျပင္ထဲက ၾကားရတာေတြကို ျမင္ေယာင္မိလုိ႕ ...ပံုျပင္နားေထာင္ရတာကိုက
အရသာတမ်ိဳဳ ဳ း လို ခံစားမိေနတာ ...
ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့  ကိုယ္တိုင္ဘာမွ မဖန္တီးနိုင္ေသးတဲ့အရြယ္မွာ သူမ်ားေျပာျပမွသာ သိရတာကိုးးး
စာေသခ်ာ မဖတ္တတ္ေသးဘူး...အဲဒီေတာ့ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြ ပံုျပင္စာ အုပ္ေတြကိုယ့္ဘာသာ
မဖတ္တတ္ဘူး..တေယာက္ေယာက္ကဖတ္ျပ မွ သာ သိရတာ.. အဲဒီေတာ့ ပံုျပင္ေျပာျပတာတို႕
ကာတြန္းစာအုပ္ဖတ္ျပတာတို႕ ဆိုရင္ သိပ္သေဘာက်မိတယ္...။

အဘြားေျပာျပရင္ေတာ့ ဂ်ပန္ေခတ္က အေၾကာင္းေတြေပါ့ ။အဘြားငယ္ငယ္က ဂ်ပန္ေခတ္ကို
ကေလးဘဝနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမီပါတယ္... သူတို႕ငယ္ငယ္က ညဘက္ဆို ဗံုးခိုက်င္းထဲ
ဝင္အိပ္ရတယ္တဲ့ ။အဘြားရဲ႕ အေမက အိမ္မွာေစ်းဆိုင္ဖြင့္ေရာင္းပါတယ္ ။ဂ်ပန္ေတြ
ေစ်းလာဝယ္ရင္ ကေလးေတြက ေၾကာက္လို႕ အိမ္ထဲဝင္ပုန္းေနၾကတယ္ဆိုတာေတြ ..
က်မတို႕မသိလိုက္တဲ့ေခတ္တေခတ္ရဲ႕ အေကာင္းအဆိုးေတြကိုအဘြားေျပာျပ လို႕ နားေထာင္ခဲ့ရပါတယ္ ။
လြတ္လပ္ေရးရျပီလို႕ ေရဒီယိုကေနေၾကျငာတဲ့အခါမွာ အဘြားတို႕ တရြာလံုး ငိုခဲ့ၾကတာတဲ့ ။
လူႀကီးေတြက ငိုေတာ့ အဘြားတို႕ ကေလးေတြလည္း ဘာမွန္းမသိညာမွန္းမသိလိုက္ငိုၾကတာတဲ့ ။
က်မတို႕ အခုေခတ္လူငယ္ေတြမသိလိုက္ မျမင္လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကို အဘြားစကားေတြ
နားေထာင္ျပီးက်မငယ္ငယ္က ၾကားခဲ့ရဘူးသည္ ။

ေနာက္ေတာ့ အတန္းေက်ာင္းေလးစတက္ရေတာ့  ကာတြန္းစာအုပ္ေလးေတြ ..မိုးေသာက္ပန္းစာအုပ္တုိ႕ ေရႊေသြး စာေစာင္တို႕ကို စာလံုးေပါင္းဖတ္တတ္လာတယ္ ။
ကာတြန္းထဲမွာဆိုရင္လည္း ေမာင္ဒီလံုး ၊ဇီးေတာ္ပြင့္၊ ဘနဲ႕ဖြားစြာ  ..အစရွိတဲ့ကာတြန္းစာအုပ္ေလးေတြ ကို စာလံုးေပါင္း ဖတ္တယ္..
စာဖတ္တာ သြက္ေအာင္ဆိုျပီး အိမ္ကလူႀကီးေတြက ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ စာအုပ္ ဝယ္ေပးတယ္..
တေန႕နည္းနည္းခ်င္းဖတ္တယ္..အဲလိုနဲ႕ ေတ ၊ဇ ၊ သု ၊ေန ၊မ ၊ဘူ ၊စန္ ၊ဒါ ၊ဝိ ၊ေဝ  ..ဆိုျပီး
ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ကို သိလာတယ္... (အခုေခတ္ကေလးေတြကေတာ့ ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ ကို
သိမယ္မထင္ေတာ့ပါဘူး ..သိတဲ့ကေလးမ်ားလည္း ရွိနိုင္ပါေသးတယ္လို႕ ေမွွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ) ။

အဲလိုအတန္းေက်ာင္းေလး စတက္လို႕ သံုးေလးတန္း အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာ ..

ပဲႏြယ္ပင္ကရွည္ထြက္လာျပီး မင္းသားေလးကို တင္ျပီး လမင္း စီကိုတက္သြားတယ္ဆိုတာတို႕ ...
မိေက်ာင္းႀကီးက မင္းသားေလးကို ပါးစပ္ထဲငံဳုျပီးျမစ္ကို ျဖတ္ကူးသြားတယ္ဆိုတာတို႕ကုိ ပံုျပင္ထဲက
ဇာတ္လမ္းအျဖစ္နဲ႕သာ လက္ခံမိေတာ့တယ္  ။ေျပာရရင္ေတာ့  ကိုယ္တိုင္စာဖတ္တာ မ်ားလာတဲ့ အခါမွာ
ကေလးတေယာက္ရဲ႕ အသိညဏ္ေလးနဲ႕ လည္း ေၾသာ္..ဒါဟာပံုျပင္ဇာတ္လမ္းပါလားလို႕ စဥ္းစားမိလာ
တာပါ ။စာဖတ္ျခင္းက အသိညဏ္ကို တိုးေစတယ္ဆိုျပီးေျပာခ်င္တာပါ ။

က်မတို႕ငယ္စဥ္တုန္းက ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ  ဗုဒၶဘာသာသင္တန္းဆိုျပီး ဘာသာေရး
သင္တန္းေလးေတြ ဖြင့္ျပီး သင္ေပးပါတယ္ ။ တက္ခ်င္တဲ့ကေလးေတြ စာရင္းေပး ..ျပီးရင္ တပါတ္ကို
သံုးရက္ ေန႕လည္ဘက္ ေက်ာင္းမွာ စာသင္ သြားသလိုဘဲ စာအုပ္ေလးတအုပ္ခဲတံေလးတေခ်ာင္း
ယူျပီးသြားရတာပါ ။သင္ေပးတဲ့ဆရာမက  ဘာသာေရးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ဘုရားစာေတြ သင္ေပးတယ္..
ေနာက္ျပီး ဘုရားဇာတ္နိပါတ္ေတာ္ ေတြ ေျပာျပတယ္ ... ငါးပါးသီလ  ရွစ္ပါးသီလ ေဆာက္တည္တဲ့
ေကာင္းက်ိဳး ေတြ  သီတင္းကြ်တ္ မီးထြန္းပြဲ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာေတြ ..မိဘရိုေသျခင္းရဲ႕
အက်ိဳးေက်းဇူး..မိဘ ကိုအလုပ္အေကြ်းျပဳ တဲ့ သုဝဏသာမ သတို႕သားအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္..
ကေလးေတြကို ဘာသာေရးနဲ႕ ရင္းနွီးေအာင္ ..လိမ္မာယဥ္ေက်းတဲ့ သူေတြျဖစ္ေအာင္ အေထာက္အကူေပးတဲ့  ေႏြရာသီ သင္တန္းေလးေတြေပါ့ ။(အခုေတာ့အဲလိုသင္ေပးတာေတြ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး ...ကေလးေတြလည္းေႏြရာသီမွာ ဂိမ္းဆိုင္ေရာက္ကုန္ပါတယ္ )

ေန႕လည္ဘက္ သင္တန္းအခ်ိ္န္မွာ ေက်ာင္းသားမိဘ တခ်ိဳ႕ေတြကလည္း အာဟာရဒါန လုပ္ပါတယ္။
ေန႕လည္ သာကူက်ိဳ လာေကြ်းတာမ်ိဳး .. မုန္႕လက္ေဆာင္း  လာတိုက္တာမ်ိဳးပါ ။ေႏြရာသီသင္တန္းဆိုေတာ့
လာတက္တဲ့ကေလးကလည္း မမ်ားလွပါဘူး ၊ လာေကြ်းရတဲ့ ေက်ာင္းသားမိဘ
ေတြအဖို႕လည္း ကရိကထမမ်ား လွပါဘူး..အိုးေလးတအိုးယူလာ ကေလးေတြကို တေယာက္တပန္းကန္
ထည့္ေပးရံုပါဘဲ  ..တခါတေလ ဖီးၾကမ္းငွက္ေပ်ာသီးေကြ်းပါတယ္...က်မတို႕ ေတြလည္း မုန္႕စားရတယ္ဆိုေတာ့  သင္တန္းသြားရမွာ မပ်င္းၾကေတာ့ဘူးေပါ့ .. ေႏြရာသီသံုးလကို အျမဲတမ္း
ဖြင့္ပါတယ္.. အဲလိုဗုဒၶဘာသာသင္တန္းတက္ျပီးသြားရင္ တက္တဲ့ကေလးေတြအားလံုး ငါးပါးသီလ ရွစ္ပါးသီလခံတတ္သြားသည္ ။ငါးပါးသီလဆိုတာဘာလည္း ရွစ္ပါးသီလဆိုတာဘာလည္း
 ေသခ်ာသိသြားျပီ ။ဘုရားရွိခိုးေမတၱာပို႕ေတြကို ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပးေအာင္ ရြတ္တတ္သြားျပီ ။
အခုေခတ္ကေလးေတြက အဲတာေတြ မသိေတာ့ပါဘူး..အိုပါး  ...အိုမား ...အာပုက်ိ ..ဆိုတဲ႕
ကိုးရီးယား ယဥ္ေက်းမႈ႕ မွာစီးေမ်ာကုန္ၾကပါသည္ ။


က်မတို႕ငယ္စဥ္က အခုလို ပါဝါရိန္းဂ်ားေတြ အရုပ္ဂိမ္းေတြ မရွိပါဘူး ။ ဂိမ္းဆိုင္ေတြလည္း မရိွပါဘူး ။
 ေက်ာင္းပိတ္ရင္ လက္လက္ထ  ေအာင္လမ္းမေပၚထြက္ေတာ့ၾကတာပါဘဲ ။

အရင္တုန္းကအခုေခတ္လို ကန္ထရိုက္တိုက္ေတြ မမ်ားတာလည္းပါမွာေပါ့ ။ကေလးတသိုက္လမ္းေပၚ
ထြက္ေဆာ့ေနလည္း ကားအႏာၱရာယ္ ျဖစ္မွာ  ထိခိုက္မႈ႕ ျဖစ္မွာစိတ္ပူစရာမလိုပါဘူး ။အခ်ိန္တန္ ဘယ္သူဘယ္ဝါ ထမင္းျပန္လာစားဦး ဆိုျပီးေခၚလိုက္ရံုပါဘဲ ။ တေန႕ရတဲ့ မုန္႕ဖိုးကိုတခါတေလ ေတာက္ခံု
ငွားေတာက္တယ္.. စက္ဘီးငွားစီးၾကတယ္..ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ စကၠဴ အရုပ္မေလးေတြ ဝယ္တယ္ ။
စနစ္ႀကီးတဲ့မိဘမ်ားကေတာ့ စုဘူးတလံုးပါဝယ္ထားေပးျပီးပိုက္ဆံစုတတ္ေအာင္ သင္ေပးပါတယ္။
တေန႕တက်ပ္ရရင္ ငါးမူးဘူးထဲ့ထည့္စု ခိုင္းတာေပါ့ ။အခုေခတ္မွာေတာ့ ကေလးေတြလည္း ႀကီးျမင့္
လာတဲ့ကုန္ေစ်းနႈံးနဲ႕ အလ်င္မွီေအာင္ စုဖို႕အသာထား ၊ေပးတဲ့မုန္႕ဖိုးနဲ႕
 ေလာက္ေအာင္သံုးစြဲရမယ္ထင္ပါတယ္ ။

ေျပာင္းလဲလာတဲ့ေခတ္မွာ က်မငယ္ငယ္တုန္းကလို ေႏြရာသီမွာ သင္ေပးတဲ့ ဗုဒၶဘာသာသင္တန္းမ်ိဳး
မရွိေတာ့ဘူး ။ကေလးေတြစုျပီး လမ္းမမွာထြက္ကစားတာမရွိေတာ့ဘူး ။ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ ဘာလည္းဆိုတာ မသိၾကေတာ့ဘူး ။မိုးေသာက္ပန္း ..ေရႊေသြး ေတဇ အစရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြကို မသိၾကေတာ့ဘူး ။ငါးပါးသီလ ဘယ္လိုခံရလည္း ဆိုတာထက္ ..ပါဝါရိမ္းဂ်ားထဲက ဇာတ္ေကာင္က
လက္ေထာင္ျပီး ဘယ္လိုေအာ္လည္းဆိုတာဘဲ သိေတာ့တယ္ ။ေကာင္းေသာေျပာင္းလဲျခင္းေတြလား
ေခတ္ရဲ႕တိုးတက္မႈ႕ေတြလား မေဝဖန္တတ္ေတာ့ပါဘူး ။ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲလာတာကေတာ့ အေသ
အခ်ာပါဘဲ။

 က်မရဲ႕အကိုကေမြးတဲ့ကိုးတန္းေက်ာင္းသား တူေတာ္ေမာင္က ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ ဘာလည္းဆိုတာ မသိပါဘူး။
" နင္အခုကိုးတန္းေတာင္ေရာက္ေနျပီ ရွစ္တန္းတုန္းက မေဟာ္သဓာဇာတ္ေတာ္ကို မသင္ရဘူးလား" ဆိုေတာ့ " သင္ရတယ္" တဲ့..." ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ဆိုတာ မေဟာ္သဓာလို ဇာတ္လမ္းမ်ိဳဳး ဆယ္ခုေလ " ဆိုေတာ့...
မေဟာ္သဓာကိုေတာ့ သင္ရလို႕သိတယ္တဲ့ ၊က်န္တဲ့ ကိုုးေယာက္ကို မသိတာတဲ့  ။

ေကာင္းေရာဟယ္...ဆိုျပီး ေရႊတိဂံုဘုရား စာအုပ္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ကေန ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕
စာအုပ္ဝယ္ေပးခဲ့လုိက္ပါတယ္ ။ငါေတာ့ ဇတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ဆိုတာ ဘာလည္း မရွင္းျပ နိုင္ေတာ့ဘူး..နင္အားတဲ့အခ်ိ္န္သာဖတ္ေတာ့လို႕
မွာခဲ့လိုက္တယ္ ။ဒါေတာင္သူက စိတ္မဝင္စားတဲ့ပံုစံနဲ႕ပါ ။ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ ဆိုတာ
ဘာေတြေရးထားတာလည္း သိခ်င္ပံု မရွိပါဘူး ။စာအုပ္ဖတ္ဖို႕ထက္ အားတာနဲ႕ဖုန္းကိုင္ျပီးဂိမ္းေဆာ့ဖို႕ကို ပိုအားသန္ေနတာပါ ။ကေလးေတြရဲ႕ ေျပာင္းလဲလာတဲ့စရိုက္က
အေကာင္းဘက္ကို ဦးတည္ေနတာလား အဆိုးဘက္ကို ဦးတည္ေနတာလားဆိုတာ
စဥ္းစားစရာပါ ။စာအုပ္ကိုင္ဖို႕ထက္ ဖုန္းကိုင္ဖို႕ဂိမ္းေဆာ့ဖို႕ကိုသာ အားသန္ေနတာပါ ။

အမဝမ္းကြဲက ေမြးထားတဲ့ ေလးနွစ္သားတူေလးကလည္း အေကာင္သာငယ္သာ ပါဝါကမငယ္ပါဘူး ။
ပါဝါဘယ္ငယ္မလည္းေလ ။ပါဝါရိမ္းဂ်ား ေခြမွန္သမွ်
သူ႕မွာအကုန္ရွိပါတယ္ ။ဘုရားစာေတာ့ ၾသကာသ ကိုသူ႕အေမသင္ထားေပးလို႕ရေပမဲ့ က်န္တာကေတာ့ သူလည္း အခုေခတ္ကေလးေတြပံုစံအတိုင္း ဖုန္းတလံုးနဲ႕ဂိမ္းေဆာ့ပါတယ္ ။
သူ႕အတြက္ ဖုန္းအေသးေလးတလံုးဂိမ္းေဆာ့ဖို႕ဝယ္ထားေပးရပါသည္ ။က်မ ျပန္စဥ္းစားမိသည္
က်မေလးနွစ္သမီးအရြယ္တုန္းက အခုလိုဖုန္းေတြဘာေတြ ဆိုတာမေျပာနဲ႕ tv ေတာင္ မဖြင့္တတ္ပါဘူး ။
tv ၾကည့္ခ်င္ရင္ လူႀကီးေတြကို ဖြင့္ေပးပါလို႕ ေျပာရပါသည္ ။အေမတို႕ကလည္း ကေလးကကေလးလိုေန
ဟိုနွိပ္ဒီနွိပ္မလုပ္နဲ႕ ဓါတ္ေတြ ဘာေတြလိုက္မယ္ဆိုျပီး ေျပာထားေတာ့ ဘာမဆို အေမေရ ဖြင့္ေပးပါ ဆိုျပီး
လူႀကီးလုပ္ေပးမွ ရတာပါ ။ယခင္နဲ႕ယခုကေတာ့ ဘယ္တူနိုင္မလည္းေလ ။ကြာျခားခ်က္ေတာ့ရွိမွာေပါ့ ။
ေကာင္းတာမ်ားတဲ့ကြာျခားခ်က္လား ဆိုးတာမ်ားတဲ့ ကြာျခားခ်က္လားဆိုတာ ေျပာဖို႕ ခက္လွပါတယ္ ။

အခုေခတ္ခ်ာတိတ္ေလးေတြက က်မတို႕ငယ္စဥ္ကလိုေတာ့ ဟိုဟာလည္း မကိုင္တတ္ မဖြင့္ရဲ ...
ေနရာတကာလူႀကီးအားကိုးတဲ့ ပံုစံမဟုတ္ၾကေတာ့ပါဘူး ။နည္းပညာနဲ႕ပတ္သက္လာရင္
က်မတို႕ငယ္စဥ္ကကထက္ကို အမ်ားႀကီး ေတာ္ပါတယ္ ။ကေလးေပမဲ့လည္း အထင္ေသးလို႕
မရပါဘူး ။တခုပါဘဲ  ..က်မတို႕ငယ္စဥ္ကလိုေတာ့  လူႀကီးမိဘေတြရဲ႕ ဆံုးမစကားေတြကိုေတာ့
တလံုးတပါဒ မွ မသိေတာ့ပါဘဲ ။မိဘေတြကလည္း အေဖေရာ အေမေရာ စီးပြားေရး စားဝတ္ေနေရး
ကို လံုးပမ္းေနရေတာ့ သားသမီးေတြကိုလည္း ေသခ်ာသြန္သင္ေပးရမဲ့အခ်ိန္မ ရွိေတာ့ပါဘူး ။
ကေလးျငိမ္ရင္ျပီးေရာ သူတို႕ႀကိဳက္တာ ဝယ္ေပးထားလိုက္တာက မ်ားသည္ ။အဲဒီေတာ့
ကေလးေတြ အခုလို ဂိမ္းသမားအေသးစားေလးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာ မိဘကို အျပစ္တင္ရမလား
တက္လာတဲ့ကုန္ေစ်းနႈံးကို အျပစ္တင္ရမလား  ဖုန္းကဒ္ေတြ ေစ်းေပါလာတာကို အျပစ္တင္ရမလား
အရင္လိုဗုဒၶဘာသာသင္တန္းေလးေတြ မသင္ေပးေတာ့တာကို အျပစ္တင္ရမလား ....
လား ....လား...လားး  ေပါင္းမ်ားစြာပါဘဲ ။

အဘြားတို႕ေခတ္က တရြာလံုးမွာမွ ေရဒီလိုတလံုးေလာက္ဘဲ ရွိတယ္ ။ အေမတို႕ေခတ္ေရာက္ေတာ့
အိမ္တိုင္း ေရဒီယို ရွိေနျပီ ။ကက္ဆက္က်ေတာ့ တလမ္းလံုးမွာ မွ တလံုးေလာက္ရွိတာ ။က်မတို႕ငယ္ငယ္
ဘဝက်ေတာ့ အိမ္တိုင္းနီးပါးေလာက္ ကက္ဆက္ေလးေတြ ရွိတယ္ ။ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္လို႕ ေခၚတဲ့
တယ္လီေဗးရွင္း ကတလမ္းလံုးမွာမွ တလံုးေလာက္ရွိတာ ။အခုေခတ္ မွာ အိမ္တိုင္း sky net ရွိတယ္..
စေလာင္းရွိတယ္ ။ လူတိုင္း အင္တာနက္ သံုးနိုင္တယ္ ။ဖုန္းေလးတလံုး ရွိရင္ တကမာၻ လံုးနဲ႕
ဆက္သြယ္လို႕ရတယ္ ။facebook အေကာင့္ တခုရွိရင္ သတင္းအစံုဖတ္လို႕ရတယ္ ။ တကမာၻ လံုး
ေနရာအနွံကို facebook ကေန တဆင့္ ၾကည့္လုိ႕ရတယ္.. ဘယ္ေနရာ ဘာျဖစ္တယ္..
ဘယ္မင္းသမီးအေၾကာင္း ..ဘယ္အလွမယ္ျပိဳင္ပြဲကဘယ္လို ..အဂၤလန္ကေဘာလံုးသမား
အေၾကာင္း..ေဟာလိဝုဒ္ က ကမာၻေက်ာ္မင္းသားမင္းသမီးအေၾကာင္း ..ကိုးရီးယားက ေကေပါ့ပ္ အဖြဲ႕ေတြ
အေၾကာင္း ..သတင္းအစံုအလင္မွာ ဆိုျပီး အခ်ိန္နဲ႕တေျပးညီ သိနုိင္တယ္ ။

ဒါေပမဲ့ ..အခုေခတ္ကေလးေတြက ပံုျပင္ဆိုတာကို ေသခ်ာမသိၾကေတာ့ဘူး..လူႀကီးေတြကို ရိုေသရေကာင္းမွန္း တခ်ိဳ႕ေတြကမသိၾကေတာ့ဘူး ။ဂါဝရတရား ၁၀ ပါးဆိုတာ
ဘာလည္း မသိၾကေတာ့ဘူး ..ငါးပါးသီလအက်ိဳး အျပစ္ ကိုေသခ်ာမသိၾကေတာ့ဘူး ။ေခတ္ကေတာ့
အဘြားေခတ္နဲ႕ အေမ ေခတ္ ..အေမေခတ္ နဲ႕ကိုယ္ေတြႀကီး ျပင္းတဲ့ ေခတ္..ကိုယ္ႀကီးျပင္းလာတဲ့ေခတ္နဲ႕
အခုလက္ရွိ တူ ..တူမ ေတြႀကီးျပင္းတဲ့ေခတ္.. မတူနိုင္ပါဘူး..ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲလာၾကတာ ဓမၼတာ ပါဘဲ။
ေရြ႕လ်ား လာျခင္းေတြထဲမွာ အဆိုးေတြလည္း ပါလာသလို အေကာင္းေတြလည္း ပါလာပါသည္ ။
ကိုယ္က စစ္ယူတတ္ဖို႕ဘဲ လိုပါသည္ ။ကာလေတြကေတာ့ ေရြ႕လ်ားေနမွာပါ ။

ျပတင္းတံခါးကိုဖြင့္လိုက္ရင္  ေနေရာင္ ..ေလေျပေလညွင္း ေတြနဲ႕အတူ ဖုန္မႈန္႕ေတြ အမႈိက္စေလးေတြ
ပါလာတတ္ပါသည္ ။ကိုယ့္အတြက္လိုအပ္မယ္ထင္တာကို စစ္ယူသိမ္းထားလိုက္ပါ ။
မလိုတဲ့အရာကိုေတာ့ ရွင္းထုတ္လိုက္ပါ ။အမႈိက္ ရႈပ္မခံပါနဲ႕ ။  အသိတရား ဗဟုသုတဆိုတာ မ်ိဳးက ကိုယ္တိုင္ ရွာယူေလ့လာရတာပါ။ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲ လာျခင္းေတြ ရဲ႕ေနာက္မွာ
ေကာင္းေသာအျခင္းအရာေတြကို  သာလွ်င္ ေရြးခ်ယ္ နိုင္ၾကပါေစ ။

ပစ္ပစ္
Pm 5:41
7.5.2015

လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း...ေနာက္ကြယ္

အိမ္ေထာင္မႈ႕ဘုရားတည္
ေဆးမင္ရည္စုတ္ထိုး
ဤသံုးခ်က္မပိုင္လွ်င္ ျပင္ရန္ခက္လွသည္ ...ဆုိတဲ့စကားပံု လူတိုင္းၾကားဖူးၾကမွာပါ ။

က်မတို႕မိန္းကေလးမ်ားနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳ ျခင္းဆိုတဲ့ အာဝါဟဝိဝါဟ
လုပ္ငန္းပါဘဲ ... လက္ထပ္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာ မွာသူခ်စ္ကိုယ္ခ်စ္ ခ်စ္လို႕ယူၾကသည္ ..မိဘက သေဘာက်လို႕ မိဘစိတ္တိုင္းက် လက္ထပ္သည္ ။ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ဘဲ လက္ထပ္လက္ထပ္...
ထိမ္းျမားမဂၤလာ ကတိျပဳ လႊာ ဆိုတဲ့စာခ်ဳပ္ေလးထဲ သတို႕သားေရာသတို႕သမီးေရာ
လက္မွတ္ထိုးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ကစလို႕ ....ထိမ္းျမားမဂၤလာစာခ်ဳပ္ေနာက္ကြယ္မွာ ကြာရွင္းျပတ္စဲျခင္းဆိုတဲ့
စာခ်ဳပ္ေနာက္တေစာင္ ျဖစ္မလာေအာင္ ယူရတဲ့တာဝန္ကပိုႀကီးတယ္ ...လက္ထပ္စာခ် ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးလိုက္ရတာက စကၠန္႕ပိုင္းေလးပါဘဲ  ။တသက္လံုးတည္တံသြားေအာင္ထိန္းသိမ္းရတာက
တဘဝလံုးပါ ။။။။

အဲလိုလက္မွတ္ထိုးထိမ္းျမားလက္ထပ္တဲ့အဆင့္ထိေရာက္ေအာင္  ခ်စ္သူဘဝနဲ႕ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ..မိဘခ်င္း
ရင္းနွီးလို႕ မိဘစိတ္တိုင္းက် တေယာက္ကို တေယာက္ေလ့လာၾကတာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ...မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြက မိတ္ဆက္ေပးလို႕ သူငယ္ခ်င္းအေနအထားနဲ႕ တေယာက္ကိုတေယာက္ေလ့လာၾကတာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ...အခ်ိန္တခုေတာ့ ယူရပါတယ္...လက္ထပ္ဖို႕ အခ်ိန္ ယူရတာက တနွစ္ၾကာရင္ၾကာမယ္...နွစ္ နွစ္ ၾကာရင္ၾကာမယ္...ဒါေပမဲ့ကာလအပိုင္းအျခားတခုေလာက္ဘဲ
အခ်ိ္န္ေပးရတာပါ..

လက္ထပ္ပီးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့  နွစ္ေယာက္ေပါင္းျပီးတည္ေဆာက္လိုက္တဲ့ အိမ္ေထာင္တခုျပိဳကြဲမသြား
ေအာင္ ထိန္းသိမ္းဖို႕အတြက္ကေတာ့ေယာက္က်ားေရာ မိန္းမေရာ နွစ္ေယာက္စလံုး
တဘဝလံုးတာဝန္ယူရတာပါ ။ဘယ္နွစ္နွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္သတ္မွတ္ခ်က္မရွိေတာ့ပါဘူး သတ္မွတ္ခ်က္ ကာလ
မရွိတဲ့တာဝန္ယူမႈ႕တခုပါ ။ဒီၾကားထဲသားသမီးေတြရလာတဲ့အခါမွာ ျဖစ္လာတဲ့မိသားစုတခုကို
အဆင္ေျပေျပ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ျဖစ္ေအာင္တည္ေဆာက္ရတဲ့ တာဝန္လည္း မေသးလွပါဘူး..
ေျပာရရင္ေတာ့ သာယာတဲ့အိမ္ေထာင္ေရးတခုျဖစ္လာဖို႕ဆိုတာ  မိန္းမတေယာက္ထဲမွာတာဝန္ရွိတာ မဟုတ္သလို ေယာက္က်ားတေယာက္ထဲမွာလည္း တာဝန္ရွိတာမဟုတ္ပါဘူး ..

နွစ္ဦးနွစ္ဘက္ စလံုးမွာတာဝန္ရွိတာပါ ။

ခ်စ္သူဘဝနဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝ ဆိုတာ လံုးဝမတူပါဘူး .. လက္မထပ္ခင္ခ်စ္သူဘဝတုန္းက လက္ထပ္ျပီးရင္ ဆိုျပီးေမွ်ာ္မွန္းထားခဲ႕တာေတြက တကယ္တမ္းလက္ထပ္ျပီးတဲ့အခါမွာ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို
ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ 100 မွာ 10 ေယာက္ေတာင္ မရွိခ်င္ပါဘူး.. ျပသနာတခုခု တက္လာတဲ့အခါ
" နင္ မယူခင္တုန္းက မသိဘူးလား " လို႕ေမးရင္  .." အခုလိုျဖစ္လာမယ္လို႕ ဘယ္သူကသိမွာလည္း" ဆိုျပီးျပန္ေျဖၾကတဲ့သူႀကီးပါဘဲ ။အဓိကေတာ့  ခ်စ္သူဘဝဆက္ဆံပံုနဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ ဘဝ ဆက္ဆံပံု
ကြာျခားသြားတာေပါ့  ... အိမ္ေထာင္ေရး ဆိုကထဲက ေယာက္က်ားေရာ မိန္းမေရာ နွစ္ဘက္စလံုး
ပါဝင္ပတ္သက္ေနရတာပါ ..မယူခင္တုနး္ကလည္း ဒီနွစ္ေယာက္ပါဘဲ ယူျပီးေတာ့လည္း ဒီနွစ္ေယာက္ပါဘဲ
လူအေျပာင္းအလဲမရွိပါဘူး..ဒါေပမဲ့ မယူခင္နဲ႕ယူျပီးကေတာ့ အေနအထား မတူၾကေတာ့တာအမွန္ပါ ။

အိမ္ေထာင္တခုတည္ေဆာက္ျပီးတဲ့အခါမွာ အဆင္မေျပျဖစ္လာနိုင္စရာအေနအထားေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး
ရွိနိုင္ပါတယ္ ။ စီးပြားေရး က်န္းမာေရး  ဟိုဘက္ေဆြမ်ိဳး ဒီဘက္ေဆြမ်ိဳး အဆင္မေျပၾကတာ..
ေခြ်းမနဲ႕ေယာကၡမ  မတည့္တာ .. တဘက္နဲ႕တဘက္ ျပသနာေသးေသးေလးက စလို႕ အက်ယ္က်ယ္ျဖစ္လာ
တတ္ၾကသည္ ။

အဲဒီအခ်က္ေတြထဲမွာ မွ အဆင္မေျပတာအမ်ားဆံုးျဖစ္နိုင္တဲ့ အေနအထားတခုက စီးပြားေရး ပါဘဲ..
ေငြေၾကးနဲ႕ စီးပြားေရးက တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်ပါသည္ ...တခ်ိဳ႕ အိမ္ေထာင္ကေတာ့ ေငြေၾကး အရမ္းေျပလည္တယ္.. မိသားစု ကပူပင္စရာမလိုဘဲ...ေငြေၾကး ေျပလည္ တတ္နိုင္လြန္းေတာ့
အိမ္ေထာင္ဦးစီးလုပ္တဲ့ေယာက္က်ားက တအိမ္ေထာင္စရိတ္တင္မကဘူး ..နွစ္အိမ္ေထာင္
သံုးအိမ္ေထာင္ စရိတ္ေတာင္ တာဝန္ယူနိုင္အခါမွာ စပြန္စာေပးထားတဲ့ညီမေလးေတြ .. ကိုႀကီးနဲ႕မီးဇာတ္လမ္းေတြ  ...ဦးနဲ႕သမီး ဆိုတာေတြ ဘာေတြညာေတြ ျဖစ္လာတတ္သည္ ။
အိမ္ေထာင္တခုမွာ မိန္းမေဖာက္ျပန္တယ္ဆိုတာရွားပါသည္ ။ေယာက္က်ားေတြစေဖာက္ၾကတာမ်ားတယ္ ။
(ဒါေပမဲ့လည္း လင္ငုတ္တုတ္အနားရွိရက္နဲ႕ ေဖာက္ျပန္တဲ့ မိန္းမေတြလည္းရွိနိုင္ပါသည္ ။
မွ်မွ်တတေတြးေပးထားတာပါ  ။)

အေစာကေျပာသလိုေပါ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီးက ပိုက္ဆံ အရွာေကာင္းတယ္.. လူရည္လည္တယ္ ..အေပါင္း
အသင္းဆန္႕တယ္..အရြယ္ေလးလည္း ရွိတယ္  ။အဲတာဆိုရင္ေတာ့ အိမ္သူသက္ထားဇနီးမယား
အေနနဲ႕ကသူေျခတလွမ္း လွမ္းရင္ ကိုယ္လည္းေျခတလွမ္း လွမ္းနိုင္ ေအာင္ အမွီလိုက္နိုင္ေအာင္
ႀကိဳးစားေပေတာ့ ။ငါတို႕က ခ်စ္သူသက္တမ္း 5နွစ္ေလာက္ရွိျပီးမွ ယူၾကတာ..ငါ့ခ်စ္သူက တျခားမိန္းမဆို
ေယာင္လို႕ေတာင္ လွည့္ၾကည့္တာမဟုတ္ဘူးဆိုျပီး စိတ္ခ်လက္ခ် မေနပါနဲ႕ ။ခ်စ္သူဘဝတုန္းက
သူၾကည့္ခ်င္မွ ၾကည့္လိမ့္မယ္..အခုအိမ္ေထာင္သည္ဘဝ ေရာက္ျပီဆိုေတာ့ၾကည့္ခ်င္ၾကည့္နိုင္ပါသည္ ။
ခ်စ္သူဘဝက သစၥာတရားက အိမ္ေထာင္သည္ဘဝကို ပါခ်င္မွာ ပါလာေတာ့မွာ ။
ကိုယ္က မ်က္ေျခမျပတ္ဖို႕ေတာ့ လိုတာေပါ့ ။သတိဆိုတာ လိုတယ္ဘဲ ရွိပါသည္ ပို္တယ္ရယ္လို႕
မရွိပါဘူး ။

မိဘခ်င္း သေဘာတူေပးစားလို႕ ယူၾကတဲ့တည္ေဆာက္လိုက္တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုရင္လည္း
လူႀကီးေတြမ်က္နွာပ်က္ေအာင္ေတာ့ လုပ္မွာမဟုတ္ဘူးလို႕ တထစ္ခ်မတြက္ထားပါနဲ႕ ။အေမတို႕က သတ္သတ္ အိမ္ကမိန္းမက သတ္သတ္ ဆိုျပီးလူႀကီးေတြ မ်က္နွာအိုးမည္းအကြင္းလိုက္ ခပ္တည္တည္ သုတ္တတ္တဲ့လူမ်ိဳးေတြ ရွိနိုင္တာဘဲေလ ။ကိုယ္က ဘယ္လိုလူမ်ိဳဳးနဲ႕ ဖူးစာဆံုလည္း  ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ေရး ကံတရား... ကိုယ္ထိန္းသိမ္းနိုင္မႈ႕ အေနအထား ဒါေတြအကုန္လံုးက ကိုယ္နဲ႕ဘဲ ဆိုင္ပါသည္။
တခ်ိဳ ႕ေတြက်ေတာ့လည္း မိန္းမဘက္က အစစျပည့္စံု အလိုက္သိ အထိန္းအသိမ္းေကာင္းေပမဲ့လည္း
ေဗြဆိုးပါတဲ့ျမင္း ထိန္းမရသလိုဘဲ ...ညည္ဆိုးပါတဲ့လူကလည္း  ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ မိန္းမနဲ႕
ရထားပါေစ  အက်င့္ကေကာင္းမလာပါဘူး ။

ကိုယ္က ရိုးသားေအးေဆးတဲ့ သူနဲ႕ဆံုမလား ... ေခတ္ဆန္ဆန္ေနတတ္ေပမဲ့ မိသားစုဘဝဆိုတာကို
တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့သူနဲ႕ ေတြ႕မလား..လည္လည္းမလည္ဘူး ရႈပ္လည္းရႈပ္ခ်င္တဲ့ မလည္ရႈပ္မ်ိဳးနဲ႕ဖူးစာပါမလား.. တကယ့္ကို ေဖာက္ျပန္ေရးသမားအႀကီးစားမ်ိဳးနဲ႕ ပတ္သက္မိမလား
ဆိုတာေတာ့ ကိုယ္ရဲ႕ ေလ့လာေရြးခ်ယ္မႈ႕နဲ႕ ဆိုင္သလို ကံတရားနဲ႕လည္း ဆိုင္မယ္လို႕ က်မေတာ့ ထင္သည္။

တကယ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တယ္ဆိုတာ စစ္မ်က္နွာတခုကိုဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ အတူတူ
ဘဲလို႕ က်မထင္ျမင္မိသည္ ။တသက္လံုးတိုက္ေနရမဲ့ စစ္ ေပါ့ ။ တဘက္ကို မ်က္ေျခမျပတ္ ၾကည့္ျပီး
ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးရမလား  ထိုးစစ္ဆင္ရမလား ..က်ားထိုးရေတာ့မလား  ..ေစာင့္ၾကည့္ အေနအထားနဲ႕ ထားရမလား ...ေသခ်ာတာကေတာ့ အသင့္အေနအထားနဲ႕ ေနဖို႕ပါဘဲ ။ေယာက္က်ားမ်ားဟာ မယံုရလြန္းလို႕ပါ ။အေျပာင္းအလဲျမန္တတ္လြန္းလို႕ပါ ။ခ်စ္လို႕ယူထားတာဘဲေလ..မိဘေတြေရြးခ်ယ္ေပးထားတာဘဲ မမွားနိုင္ပါဘူးေလ...
ဆိုတာမ်ိဳးေတြးျပီး စိတ္ခ်လက္ခ် မ်က္စိမွိတ္မယံုထားပါနဲ႕ ..မိန္းမေတြက ေရြးခ်ယ္ျပီးျပီဆိုတာနဲ႕ အေျပာင္းအလဲမရွိေတာ့ေပမဲ့ သူတို႕ေတြကေတာ့ အခ်ိန္နဲ႕ အမွ် ေျပာင္းလဲသြားတတ္သည္။ အခ်ိန္နဲ႕အမွ် အသစ္ အသစ္ေသာ ဆိုတာေတြကို ေရြးခ်ယ္ခ်င္တတ္ၾကသည္ ။
(အမ်ိဳးသားတိုင္းကိုမဆိုလိုပါဘူး..ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့
အေျပာင္းအလဲျမန္တတ္တဲ့သူေတြကိုသာ ေျပာခ်င္တာပါ )။

အရာရာျပည့္စံုတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းက်ေတာ့ ေငြေၾကးေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေျပ
တာေတြျဖစ္နိုင္သလို.. မျပည့္စံုတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းမွာလည္း ဒီေငြေၾကးဆိုတာေၾကာင့္ဘဲ အဆင္မေျပ
မႈ႕ေတြ ရွိလာနိုင္ပါသည္ ။ ေငြေၾကးနဲ႕စီးပြားေရးဆိုတာကို အေျခခံေပမဲ့လည္း အဓိကက်တဲ့အေၾကာင္း
အရာကေတာ့မတူဘူးေပါ့ေလ။ခ်မ္းသာတဲ့အိမ္ေထာင္စုမ်ိဳး က်ေတာ့ ေငြပိုလ်ံလြန္းေတာ့ ကိုယ့္က်င့္တရားကို
မေတာင့္ခံနိုင္ရင္  ပ်က္စီးျခင္းျဖစ္သြားတတ္သလို ..မျပည့္စံုသူက်ေတာ့ လိုအပ္ခ်က္မွန္သမွ် ျဖည့္ဆည္းဖို႕
ေငြေၾကးမျပည့္စံုေလေတာ့ အဆင္ေျပမႈ႕ေတြရဲ႕ အလည္မွာ စိတ္ညစ္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႕
 ျပသနာတက္တတ္သည္ ။

ခ်စ္သူဘဝတုန္းကေတာ့ သူလည္း   လခစားကုမၼဏီဝန္ထမ္း ၊ ကိုယ္လည္း       လခစားဝန္ထမ္း
တေယာက္ရတဲ့ လခဘယ္ေလာက္ဆိုတာ တေယာက္ သိေနျပီးသား ..လက္မထပ္ရေသးခင္ ..ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဘက္က တလကို လခ တသိန္းခြဲေလာက္ရတာကို အျပစ္မျမင္တတ္ၾကေပမဲ့
လက္ထပ္ျပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ တလတသိန္းခြဲေလာက္ဘဲ ရတဲ့ဝင္ေငြနဲ႕အိမ္ေထာင္တခုရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္မွန္သမွ်ကို မျဖည့္ဆည္းနိုင္တဲ့အခါမွာ နည္းလြန္းတယ္လို႕ အျပစ္ျမင္     ခလုတ္တိုက္လာတတ္ၾကသည္ ။

မိန္းမဘက္ကလည္း မယူခင္တုန္းကေတာ့ တသိနး္ခြဲ ကို ေက်ေက်နပ္နပ္
လက္ခံေပးခဲ့ေပမဲ့  လက္ထပ္ျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ဆန္ကဝယ္ရမယ္..ဆီကကုန္ေနျပီ ..ဒီၾကားထဲ သာေရးနာေရးကလည္းရွိေသးတယ္..ကားခေတြကလည္း 200ေလာက္ျဖစ္ေနျပီ ..ဖုန္းကဒ္ေတြေပါေပမဲ့
တမိနစ္ ေဆာင္ရတဲ့ ဘီလ္က မေပါေတာ့ ဖုန္းေငြျဖည့္ကဒ္ ကလည္း တဘက္တလမ္းကနွိပ္စက္ေနျပန္တယ္..ဒီၾကားထဲ ကိုယ့္ေယာက္က်ားက အသံုးအစြဲ မက်စ္လစ္တဲ့သူ
ဆိုရင္ သူ႕လခ တဝက္ေလာက္က သူ႕ ျပန္ေပးေနရတာမ်ဳိး ျဖစ္လာေတာ့ ဘယ္ေလာက္ဘဲ
ခ်စ္လို႕ယူထားတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးျဖစ္ပါေစ..မိန္းမလုပ္တဲ့သူဘက္ကေန အေျမာက္သံ ဗံုးသံနဲ႕ဆင္တူတဲ့
ႀကိမ္းဝါးသံေတြ သတိေပးသံေတြ အျပစ္တင္သံေတြထြက္လာတတ္သည္ ။

ခ်စ္သူဘဝတုန္းကေတာ့ လကုန္ရက္ ေရာက္ခါနီး .." ကို႕ ဖုန္းက ေဘလ္ကုန္ေတာ့မယ္ကြ..
ခ်စ္စီသိပ္ေတာင္မဆက္ရဲဘူး..ဖုန္းကဒ္မဝယ္ျဖစ္ေသးလို႕ " ဆိုရင္ေတာင္ "ရတယ္..ခ်စ္ျဖည့္ေပးလိုက္မယ္.. " ဆိုျပီး အျပန္အလွန္ ကူညီခဲ့ေပမဲ့ အခုလိုအိမ္ေထာင္သည္ဘဝေရာက္တဲ့အခါ  တလတလ အလ်င္မွီေအာင္ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ အိမ္သံုးစရိတ္ေတြရဲ႕ အလည္မွာ ဖုန္းကဒ္တကဒ္စာေလာက္ကိုေတာင္ ျငဴ စူ လာမိတတ္သည္ ။
အဲတာလည္း လူအေျပာင္းအလဲမရွိပါဘူး..ခ်စ္သူဘဝတုန္းကလည္း ဒီနွစ္ေယာက္ပါဘဲ
အိမ္ေထာင္သည္ဘဝမွာလည္း ဒီနွစ္ေယာက္ပါဘဲ ..ဒါေပမဲ့ ဆက္ဆံေရးအေနအထားေတြကေတာ့
ေျပာင္းလဲကုန္ၾကပါတယ္..ခ်စ္သူဘဝက အခ်စ္ဆိုတာေတြက အိမ္ေထာင္သည္ဘဝ ေရာက္တဲ့ အခါမွာ
စားဝတ္ေနေရး ဆိုတဲ့ အိမ္ေထာင္တာဝန္ေတြရဲ႕ ေအာက္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကသည္ ။
က်မေတာ့အဲလိုဘဲထင္ပါသည္ ။ခ်စ္လို႕ယူခဲ့ၾကသည္ ။မယူခင္ကလည္း တေယာက္အေနအထား
တေယာက္ သိျပီးသား  ..လက္ခံနိုင္လို႕ ယူၾကသည္ ။ယူျပီးလွ်င္အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္
လုပ္မည္ဟု လူတိုင္းက ရည္မွန္းထားၾကစျမဲပါ ။တကယ္တမ္းလက္ေတြ႕မွာေတာ့ ရည္မွန္းထားသလိုျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ သိပ္နည္းလြန္းပါတယ္ ။အဲတာဟာအိမ္ေထာင္ေရးပါဘဲ ။။။

သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရး သတင္းရင္ဖြင့္တာေတြ နားေထာင္ေပးရတဲ့အခါတိုင္း
မိသားစုထဲက အကိုေတြ အမေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးသတင္းေတြ ၾကားရတဲ့အခါတိုင္း  သူတို႕ေတြ
မယူခင္တုန္းက ေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြ နဲ႕ ယူျပီးမွ ေျပာလာၾကတဲ့ စကားေတြက
တူကိုမတူေတာ့ တာပါ  ။အားလံုးကေျပာၾကတာေတာ့  အဲလိုမွန္းသိရင္ အစကထဲက  ယူကို
မယူဘူးဆိုတာပါဘဲ .. အင္းေလ  ..အခုလိုေတြျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ ႀကိဳသိမွေတာ့ ဘယ္သူက
ကိုယ့္ဒုကၡ ကိုယ္ရွာျပီး ယူၾကမွာလည္း ..ဒီလိုေတြ ျဖစ္လာမယ္လို႕ မေမွွ်ာ္လင့္ထားၾကလို႕
ရဲရဲ ဝံဝံ လက္ထပ္ၾကတာေပါ့  ။ လက္ထပ္ျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ျပသနာေတြနဲ႕ရင္ဆိုင္လာရတဲ့အခါ
အရင္ကရွိခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြေနရာမွာ ျငဴ စူ ျခင္း အျပစ္တင္ျခင္းေတြ ကဝင္ေရာက္ေနရာယူလာၾကသည္ ။

အဲလိုအေနအထားေရာက္လာတဲ့ အခ်ိ္္န္မွာ ..တဘက္နဲ႕တဘက္ နားလည္မႈ႕ ရွိစြာနဲ႕ ေသခ်ာျပန္လည္
ညိႈ႕နိႈင္းဖို႕ကအလိုအပ္ဆံုးပါ ။မွားသြားတဲ့ သူကလည္း ကိုယ္မွားသြားတာကို ခ်က္ျခင္းျပင္ဖို႕ လိုသလို
ျဖစ္လာတဲ့အေနအထားကို နွစ္ဘက္စလံုုးက အခ်ိန္မီ  ထိန္းသိမ္းနိုင္ဖို႕လိုပါသည္ ။

ျပသနာတက္လာတဲ့ အေနအထားတခုကို အခ်ိ္န္မီ မညိႈ႕နႈိင္း နိုင္ရင္ေတာ့ လက္ထပ္ျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း
မွာ စာခ်ဳပ္အသစ္တေစာင္ ထပ္ျပီး လက္မွတ္ထိုးဖို႕ ျဖစ္လာတတ္သည္ ။နွစ္ဘက္စလံုးကတည္တံေအာင္
မထိန္းသိမ္းနိုင္တဲ့ အခါမွာ ျပိဳ ကြဲျခင္း ဆိုတာ အခ်ိန္မေရြးျဖစ္လာတတ္သည္  ။

ေငြေၾကးက်ပ္တည္းလို႕ ျဖစ္လာတဲ့ အဆင္မေျပ မႈ႕ကို အျပန္အလွန္စာနာနားလည္ မႈ႕နဲ႕ ျပန္ျပီး
ညိႈ႕ နႈိုင္းလို႕ ရနိုင္ေပမဲ့  ..ေငြေၾကး အဆင္ေျပလြန္းလို႕ ျဖစ္လာတဲ့ ေဖာက္ျပန္ေရး ျပသနာေတြကို
က်ေတာ့ ခံစားေပးရတာ ခက္ပါတယ္ ။မိန္းမဆိုတာက အူတိုတတ္တ့ဲ အမ်ိဳးေလ  ..မုန္႕သာေဝမွ်
ေကြ်းခ်င္ေပမဲ့  အခ်စ္ကိုေဝမွ် ေပးနိုင္တဲ့ မိန္းမ ဒီကမာၻ မွာ မရွိေသးပါဘူး ။

တခ်ိဳ႕ က်ေတာ့ သားသမီး မ်က္နွာေထာက္ထားစရာရွိတာေတြ ...စားဝတ္ေနေရး အတြက္ ဒီေယာက္က်ား ကိုဘဲ မွီခိုေနရတဲ့ အေနအထား..အဲလိုအေနအထား ေတြေၾကာင့္ ျမိဳ သိပ္ျပီး ေနၾကေပမဲ့
အတြင္းဘက္ဆက္ဆံေရးမွာေတာ့ သူစိမ္းနွစ္ေယာက္လို ျဖစ္သြားတတ္သည္ ။ ေျပာရရင္ေတာ့
အတြင္းဘက္မွာ လႈိက္စားေနတဲ့ အနာတခုလို ေပါ့ ။တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ သတၱိရွိရွိနဲ႕ အဲလိုလႈိက္စားေနတဲ့
အနာကို ေဖာက္ထုတ္ျပစ္တတ္ၾကသည္ ။အနာရြတ္ထင္သြားတတ္ေပမဲ့  တဘဝလံုး တလႈိက္လႈိက္နဲ႕
ခံစားေနရတဲ့ ေဝဒနာမ်ိဳး မရွိေတာ့ပါဘူး ။

အဲလိုသတၱိရွိရွိ ဆံုးျဖတ္ရဲတဲ့ မိန္းမမ်ိဳးကလည္း ရွားပါတယ္ ။ ေနာက္ခံ မိဘအသိုင္းအဝိုင္းကလည္း
ေကာင္းမွ ..ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေယာက္က်ားတေယာက္ကို မွီခိုစရာမလိုဘဲ ေငြရွာ နိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းလည္း ရွိမွ ... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လည္း ငါတေယာက္ထဲလည္း ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈ႕
ရွိတဲ့ မိန္းမ ေတြမွ သာ အဲလိုျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ရဲတာပါ ။ အမ်ားအားျဖင့္ကေတာ့
ေယာက္က်ားေဖာက္ျပန္ေနလည္း  သူငယ္ခ်င္းေတြကို ရင္ဖြင့္ ငိုယိုရင္းနဲ႕  ဒီေဖာက္ျပန္မႈ႕ကိုဘဲ
ေနသားက်သြားတာ မ်ားပါတယ္ ။ မိန္းမေတြရဲ႕ဘဝက ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရတဲ့ အေနအထား သိပ္နည္းပါတယ္ ။
တခါေရြးခ်ယ္ျပီးတာနဲ႕ ေနာက္ထပ္တခါဆိုတာကလည္း သိပ္မလြယ္ကူလွပါဘူး ။ ဒါေၾကာင့္ စေရြးခ်ယ္ကထဲက မမွားေအာင္ ေရြးနိုင္ဖို႕ အလိုအပ္ဆံုးပါဘဲ ။ အနာဂတ္ဆိုတာက မွန္းဆၾကည့္လို႕
မရတဲ့ အရာဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ ေျပာရ မွန္းရ ခက္လွပါသည္ ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ တည္ေဆာက္ျပီးတဲ့ အရာကို ဘယ္သူမွ အျပိဳ ကြဲ မခံခ်င္ၾကပါ ဘူး ။ သည္းမခံနုိင္ၾက
လြန္းမွသာ  ဒီလိုဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၾကတာပါ ။ကံတရားနဲ႕ လည္းဆိုင္ပါသည္ ။ လူတိုင္းကေတာ့
အေကာင္းဆံုးကိုဘဲ လိုခ်င္ၾကသည္ ။ဒါေပမဲ့ လူတိုင္းက အေကာင္းဆံုး အရာေတြကို မရတတ္ပါဘူး ။
ျဖစ္လာတဲ့ အေျခအေနတခုကို သတိၱ ရွိရွိ ရင္ဆိုင္နိုင္တဲ့ ခြန္အားရွိဖို႕ လိုပါ သည္ ။

လက္ထပ္ျပီးတိုင္းလည္း အဆင္မေျပျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး ။သာယာခ်မ္းေျမ႕တဲ့ အိမ္ေထာင္စုေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါဘဲ ။ဒါေပမဲ့ ခ်စ္သူဘဝနဲ႕ လက္ထပ္ျပီးတဲ့ ဘဝ မတူတာကေတာ့
လူတိုင္းပါဘဲ ။ ကြာျခားခ်က္ နည္းတာနဲ႕ မ်ားတာဘဲ ရွိတာပါ ။

လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္းဆိုတာကို လုပ္ေတာ့မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ျပီးတဲ့ အခါမွာ
ငါတကယ္ကို အိမ္ေထာင္တာဝန္ ယူနုိင္ျပီလားဆိုတာ နွစ္ေယာက္စလံုး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္ေမးၾကပါ ။
လံုးဝ ကိုေသခ်ာျပီ ။ေအာင္ျမင္တဲ့ အိမ္ေထာင္တခုကို ရေအာင္ တည္ေဆာက္ဖို႕ အဆင့္သင့္ ျဖစ္ျပီ။
ထိမ္းျမားမဂၤလာ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ ရဲ႕ ေနာက္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ဆိုတာဘဲ ရွိေစရမယ္လို႕ နွစ္ဦးနွစ္ဘက္စလံုးက တဘဝ လံုးစာ အာမခံနိုုင္ျပီ ။အရာရာေသခ်ာျပီ ဆိုမွ ဒီစာခ်ဳပ္ ေလးထဲမွာ လက္မွတ္ထိုးပါ ။
လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း..ေနာက္ကြယ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြဘဲ ရွိေစခ်င္ပါသည္ ။


ပစ္ပစ္
Pm 7:54
21.4.2015